۱ – اجتهاد د مجتهد د هلې ځلې (او وړتیا) هغه کوښښ دی چې د شرعي عملي احکامو استنباط یې د دوی د تفصیلي دلیلونو څخه په مستقیم ډول کوي.

1 – Al-Ijtihaad is the exerting or expending of the Mujtahid’s effort (and capability) to deduce (Istinbaat) the practical Ahkaam Ash-Shar’iyah from its detailed evidences (directly).

د افتاء په اړه، یعنې د فتوې ورکول، دا د یوې مسئلې د شرعي حکم خبرولو ته وايي، که دا مسئله واقع شوې وي یا نه.

As for Al-Iftaa’ (i.e. passing of the Fatwaa) then it means the Mufti informing about the Hukm Ash-Shar’iy for a Mas’alah (issue) whether that issue occurred or not.

۲ – په اجتهاد کې دا شرط او لازمه ګرځول شوي دي چې مجتهد د هغو شرعي علومو او هغو ژبنیزو علومو پوهه ولري چې د حکم د استنباط لپاره اړین دي.

2 – It is stipulated and made a condition in Al-Ijtihaad for the Mujtahid to be familiar with the Shar’iyah areas of knowledge and the linguistic areas of knowledge that are necessary for the deduction of the Hukm to be made.

په افتاء کې، مفتي ته کافي ده چې هغه د هغه مسئلې شرعي حکم پوه شي چې د هغې په اړه له هغه څخه پوښتنه شوې ده، که څه هم هغه په دې مسئلې کې مجتهد نه وي.

As for Al-Iftaa’, then it is enough for the Mufti to know the Hukm Ash-Shar’iy for the issue that he has been asked about and even if he is not a Mujtahid in it.