عربی ژبه یو اصطلاح ده چې عربو په یو کړی او په دې باندې یې اتفاق وکړ، نو هغوی ځانګړې الفاظ وټاکل او مقرر کړل ترڅو په دې سره ځانګړي معناوې وښیي.

The Arabic Language is an Istilaah (convention) that the Arabs made a convention (i.e. agreement) upon and so they placed down and set specific Alfaazh (wordings) to indicate specific meanings.

د عربي ژبې د اخیستلو لاره او طریقه د صحیح روایت له لارې ده. له همدې امله یو لفظ هغه وخت عربي ګڼل کیږي چې د صحیح روایت له لارې له عربو څخه نقل شوی وي، او دا نقل یا د "النقل المتواتر" (متواتر نقل) دی یا د "خبر الآحاد" (یوازینۍ سلسلې روایات). هغه عرب چې د دوی ژبې ته د دلیل او سند په توګه تکیه کیږي، هغه "الفصحاء" (خالص ژبه لرونکي) عرب دي چې عربي ژبې ته د فساد له راتګ دمخه خبرې کولې. دوی څخه یوه ډله یا برخه د هجرۍ څلورمې پېړۍ پورې پاتې شوه، او دا هغه کسان وو چې د بادیه نشینانو په توګه ژوند کاوه، او د دوی ژبه د نورو خلکو سره د نه ګډیدو له امله، لکه رومیانو او فارسیانو سره (چې بیشتره یې په ښارونو او کلیو کې وو)، فاسده شوې نه وه.

The way or path by which we take the Arabic language is by way of the Saheeh relation or report (Riwaayah). Consequently, the Lafzh (wording) is considered to be Arabic if it has been related from the Arabs by the path of a Saheeh Riwaayah and this is the Naql At-Mutawaatir (the definite transmission) or the Khabar Al-Aahaad (solitary chain reports). The Arabs, whom their language is relied upon for proof or evidence, are the Aqhaah (pure tongued) Arabs who used to speak in the Arabic language before the Arabic language was corrupted. A group or section of these remained until the fourth century Hijri and these were those who lived as Bedouins and their tongue (language) had not been corrupted due to not mixing with other peoples’ like the Romans and Persians (predominantly in the cities or towns).