ا – هغه هغه څه رد کړل چې په یوه ټینګ (ثابت) اصل برابر نه وو، او که دا په یوه مضبوط اصل ولاړ وای نو دا به القیاس وای (نه الصالح).

A – He rejected that which was not based on a solid (proven) basis (Asl) and if it was based upon a firm basis then it would be Al-Qiyaas (and not Al-Masaalih).

ب – دا قبول دی که دا د شارع د مقاصدو سره سم وي او د یو ثابت اصل یا مأخذ، لکه قرآن، سنت او اجماع سره مخالفت ونه کړي، او له دې پرته نور قبول نه دي.

B – It is accepted as long as it is in line with the Maqaasid of the Shaari’ and does not oppose an established basis or origin (Asl) like the Qur’aan, the Sunnah and Al-Ijmaa’, and other than that is not accepted.

ج – د مصالح مرسلہ (هغه مصلحت چې په یو ځانګړي نص باندې ولاړه نه وي) منل، که چیرې دا مصلحت ثابت شوو اصولو ته نږدې وي، حتی که دا په خپل ځان ولاړ شرعي اصل باندې متکي نه وي۔

C – The acceptance of the Masaalih Al-Mursalah (that which is not based on a text) if it is close to the meaning of the established (proven) Usool and even if it is not based upon a Shar’iy origin standing in its own right.