د اسلامي دولت د کافر رعیت په اړه، چې د احکامو شرعیه پابند دي او دولت یې په دوی باندې تطبیقوي او دوی ته د عمل کولو مجبوروي، په دې اړه یو شمیر تفصیلات شتون لري:

In respect to the disbeliever subjects of the Islamic State being bound by the Ahkaam Ash-Shar’iyah and in terms of its application (or implementation) upon them by the State and compelling them to undertake them, there are a number of details:

1 – که احکام د شرعي نص په واسطه د اسلام په شرط سره مشروط وي، لکه لمونځ، روژه، حج، زکات او د نورو عبادتونو پاتې برخې، نو په دې صورت کې دا جایز نه دي چې دوی (کافران) دا عبادتونه ترسره کړي، او دوی له دې څخه منع دي، ځکه چې د دوی شرط اسلام دی (یعنې دا چې دوی مسلمانان وي).

1 – If the Ahkaam are stipulated with the condition of Islaam for their performance by a Shar’iy text like the Salaah, Sawm. Hajj, Zakaah and the remainder of the ‘Ibaadaat, then it is not permissible for them to undertake them and they are prevented from that because their Shart (condition) is Islaam (i.e. that they are Muslim).

2 – که احکام شرعیه کې اسلام شرط نه وي، نو دوی لپاره دا روا ده چې هغه ترسره کړي. مثلاً دوی ته دا جائز دی چې د مسلمانانو سره په انفرادي توګه جهاد کې برخه واخلي، که څه هم دوی ته د دې کولو لپاره کوم جبر یا فشار نه کیږي. همدارنګه د دوی شهادت د اموالو او ټولو فني کارونو په اړه قبول کیږي۔

2 – If the Ahkaam Ash-Shar’iyah do not stipulate Islaam it is permissible for them to undertake them and so for instance it is allowed for them to fight with the Muslims as individuals although they are not forced or pressured to do that. Similarly, their Shahaadah (testimony) is accepted in respect to Amwaal (properties) and in all Fanniyah (crafts) matters.

۳ – که احکام شرعیه د اسلام پر شرط تړلي نه وي د عمل په اړه، او د دې شرعي نص شتون ونه لري چې د دوی پر وړاندې د تطبیق پریښودل ښودلې وي، نو دوی ته د دې د عمل غوښتنه کیږي، دوی پر دوی تطبیقیږي، دوی مجبورول کیږي چې دا ترسره کړي او د پریښودلو یا ترک کولو لپاره سزا ورکول کیږي. دا ځکه چې دوی ته احکام شرعیه په عمومي شکل خطاب شوي دي او دوی د دوی د کفر له امله له دې څخه مستثنی نه دي. دوی د خطاب په پراخه کې راځي او دا معاملات او عقوبات هم شاملوي. په دې اساس، سوداګري (البیع) د دوی لپاره جایز ده، خو د سود (ربا) په معامله کولو سره دوی سزا مومي، او د غلا (سرقه)، زنا، القصاص (د قصاص قانون) او نورو سزاګانو په اړه هم د اسلام احکامو سره سزا مومي. رسول الله ﷺ یو یهودي سړی او یوه ښځه چې زنا یې کړې وه، سنګسار کړل.

3 – If the Ahkaam Ash-Shar’iyah do not stipulate Islaam in respect to their performance and there is no Shar’iy text indicating the abandoning of its application upon them, then they are requested to do them, they are applied upon them, are compelled to undertake them and punished for leaving or refraining from them. That is because they are addressed with the Ahkaam Ash-Shar’iyah in a general form and they are not exempted from them due to their Kufr (disbelief). They are covered by the address and this includes the Mu’aamalaat (transactions) and ‘Uqoobaat (punishments). As such, trade (Al-Bai’u) is permissible for them but they are punished for dealing with Ribaa’ (usury) and they are punished by the Ahkaam of Islaam in respect to Saraqah (theft), Zinaa (fornication and adultery), Al-Qisaas (law of retaliation) in addition to the other punishments. The Messenger of Allah (saw) stoned a Jewish man and a woman who had committed Zinaa.