دا ټول هغه کسان شامل کوي او په برخه کوي چې امانت ورسپارل شوی وي، که هغه خصوصي مزدور وي یا عامه مزدور. له همدې امله، د دلیل پریښودل او بیا د استحسان له لارې حکم کول، د خواهش (هوس) پر بنسټ حکم کول دي، او د هغه مصلحت پر بنسټ چې عقل یې د مصلحت په توګه لیدلی وي.

This covers and includes everyone who has been entrusted whether he was a private hired hand or a public hired hand. As such abandoning the Daleel and then passing judgment by way of Istihsaan reflects passing judgment based on Hawaa (a desire of whim) and by what the mind has viewed to represent a Maslahah (interest).

له همدې څخه څرګنده شوه چې هغه څه چې د ضرورت او مصلحت استحسان بلل شوي، دا یو شرعي دلیل نه دی، بلکې دا د شرعي دلیل پرېښودل او د هغه څه غوره کول دي چې عقل یې مصلحت یا ضرورت ګڼي.

From that it becomes clear that what has been called the Istihsaan of Daroorah and Maslahah does not represent a Daleel Shar’iy but rather it reflects the abandoning of the Daleel Ash-Shar’iy and adopting what the ‘Aql (mind) views to be a Maslahah or Daroorah (necessity).