1) اصولِ فقہ، جیسا کہ ہم ذکر کر چکے ہیں، وہ قواعد ہیں جن پر مجتہد عملی شرعی احکام کو ان کے تفصیلی دلائل سے استنباط (اخذ کرنے) میں چلتا ہے، جیسے یہ قاعدہ: "دو دلیلوں پر عمل کرنا، ان میں سے ایک کو چھوڑ دینے سے بہتر (زیادہ مناسب) ہے۔"

1) Usool ul-Fiqh, as we have mentioned, represents the principles (Qawaa’id) that the Mujtahid follows in the Istinbaat (extraction) of the practical Shar’iyah rulings from their detailed evidences like the Qaa’idah (principle): ‘Working with two evidences is better (more proper) than neglecting one of them’.

په داسې حال کې چې فقه د عملي احکامو شرعيې علم دی چې د دوی له تفصیلي دلایلو څخه اخیستل کیږي، لکه: شراب حرام دی، جهاد فرض دی. طهارت د لمانځه د صحت له شرطونو څخه یو شرط دی، او لکه حیض (میاشتنۍ عادت) د لمانځه د ادا کولو لپاره مانع دی.

This is whilst Fiqh is the ‘Ilm (knowledge) of the practical Ahkaam Ash-Shar’iyah taken from its detailed evidences like: Khamr is Haraam, Al-Jihaad is Fard. Tahaarah is a Shart (condition) from the conditions of the validity of the Salaah and like Haid (menses) is a Maani’ (prevention) for the performance of the Salaah.