صیغۀ امر ایجاد شده و په ژبه کې داسې ځای پرځای شوې ده چې د یوه کار د ترسره کولو غوښتنه وښیي. دا صیغه (فِعْلِ أَمْر) ده، یا هغه څه چې د هغې ځای نیسي، لکه اسم فعل امر (د امر فعل نوم) او مضارع چې د (لام امر) (ل) سره پیل شوې وي؛ دا ټول د (طلب) یعنې غوښتنې د بیانولو لپاره ایښودل شوي دي. نو د دې غوښتنې (طلب) په مقصد پوهیدو لپاره، چې ایا دا واجب، مستحب یا مباح ده، ضروري ده چې د (قرائنو) له جملې څخه یوه (قرینه) موجوده وي، کومه چې دا غوښتنه روښانه کړي او بیان کړي چې ترې څه مراد دي.

The Seeghat ul-Amr (command form) has been provided and placed down within the language to indicate the request for the action to take place. This form is ('If’al) or that which takes its place like the Ism Fi’l ul-Amr (verbal noun command) and the Mudaari’ (present tense) prefixed with ‘Lam Al-Amr’ (ل(, have been placed down and provided to indicate the Talab (request). In order to then understand what is intended by this Talab (request), in terms of whether it indicates the obligation, the recommendation or the permissibility, then it is necessary for there to be a Qareenah (connotation) from amongst the Qaraa’in (linking connotations) that makes clear and explains what has been intended from this request (At-Talab).

دا هغه ضروري قرینې دي چې فرض یا "الواجب" ټاکي، او دا قرینې په لاندې ډول دي:

These refer to the necessary Qaraa’in which designate the Fard “Al-Waajib” and these include:

۱ – که دلیل دا وښيي چې د عمل پرېښودل یا نه کول په دنیا یا آخرت کې د سزا سبب دی، یا پدې کې د الله تعالیٰ بغض یا غضب شامل دی، یا د ایمان نفي ورسره تړلې ده. مثال: د الله تعالیٰ قول:

1 – If the Daleel (evidence) indicates that leaving or not doing the action has a punishment built upon that in the Dunyaa (the life of this world) or in the Aakhirah (the hereafter), or the hate (detestation) or anger of Allah is attached to it or the negation of Imaan (belief). Example: The Qawl of Allah Ta’Aalaa:

دا امر طلب (د کار کولو غوښتنه) ثابتوي، خو که چیرې قرینه نه وي، نو وجوب (فرض والی) نه ښیي. وجوب د نورو قرینو له لارې ثابت شوی، لکه د الله تعالیٰ دا قول:

This Amr (command) establishes the Talab (request to do) but without a Qareenah it does not indicate Al-Wujoob (obligation). The Wujoob (obligation) has come from other Qaraa’in (linking indications) like the Qawl of Allah Ta’Aalaa:

هغه سزا چې د هغه چا لپاره ټاکل شوې ده څوک چې لمونځ پرېږدي یا یې نه کوي، دا ښیي چې لمونځ واجب دی.

The punishment that is built upon the one who abandons or does not perform the prayer indicates that it is Waajib (obligatory).

2 – د یوې داسې نص شتون چې د وجوب لفظ په ښکاره ډول ولري، لکه: "فُرِضَ" (دا فرض شوی دی) یا "یَجِبُ" (دا واجب دی)، یا د دې دواړو څخه کوم بل اشتقاق، لکه:

2 – The presence of a text containing the Lafzh (wording) that indicates the Wujoob (obligation) explicitly like: ‘Furida’ (it has been made obligatory) or ‘Yajib’ (it is obligatory) or ione of its derivations like:

د الله تعالیٰ قول:

The Qawl of Allah Ta’Aalaa:

زکات لہٰذا فرض ہے، اور اسے ان مصارف یا ان میں سے بعض کو دینا فرض ہے۔

The Zakaah is therefore Fard and giving it to these categories or some of them is Fard.

3 – هغه شی چې د واجب ترسره کول پرته له هغه نه بشپړیدای نشي، هغه هم واجب دی. دا د لمانځه د صحت د شرطونو په څیر دی. الله (ج) فرمایلي دي:

3 – That which the doing of the Waajib cannot be completed or fulfilled except with it is Waajib. That is like the Shuroot (conditions) of the Sihhah (validity) of the Salaah. Allah (swt) said:

دلته د امر فعل "اغسلوا" (مینځل) د طلب (غوښتنې یا امر) په معنا دی چې دا عمل بې له کومې نورې قرینې څخه په ځان کې ترسره شي، خو د وضو د فرض کیدو لارښوونه کوونکې قرینه هغه فرض والی دی چې د لمانځه بې له وضو یا په ځینو حالتونو کې بې له تیمم څخه نه شي ترسره کیدای یا نه شي پوره کیدای.

So here the verb of the command ‘Ighsiloo’ (wash) indicates the Talab (demand or request) to undertake the action alone whilst the Qareenah (linking indication) that guides to the obligation of the Wudoo’ is the obligation of the Salaah that cannot be undertaken or fulfilled without the Wudoo’ or At-Tayammum in some circumstances.

٤ – دا چې شارع د یوه عمل د تر سره کولو امر کړی وي، په داسې حال کې چې دهغه کې د مشقت (یا سختۍ) یوه برخه شامله وي، لکه د ﷲ تعالیٰ قول:

4 – That the Shaari’ has commanded to undertake an action with what it contains within it in terms of difficulty (or hardship) like his Qawl (swt):

د وجوب قرینه دا ده: «په حال کې چې دا ستاسو لپاره ناخوښه یا ناپسندیده ده».

The Qareenah for the Wujoob is “Whilst it is disliked or hateful to you”.

دا هغه قرینې دي چې ثابتوي چې د امر صیغه (د حکم بڼه) مندوب ته دلالت کوي، او دا قرینې عبارت دي له:

These are the Qaraa’in that establish that the Seeghat ul-Amr (command form) indicates the Mandoob and these include:

۱ – دا چې دلیل (دلالت) د عمل د کولو غوښتنه کوي پرته له داسې قرینې څخه چې په قاطعیت (الجزم) دلالت وکړي، یعنې غوښتنه د امر په توګه ده پرته له قرینې څخه. دا د رسول الله ﷺ د دې قول په شان دی:

1 – That the Daleel (evidence) requests the undertaking of the action without a Qareenah indicating decisiveness (Al-Jazm) i.e. the request is a command (Amr) without a Qareenah. This is like the statement of the Messenger (saw):

حدیث مسلمان سے مسلمان کو قرض دینے کا مطالبہ کرتا ہے اور اس پر اجر کو مرتب کرتا ہے، جبکہ کوئی ایسا قرینہ موجود نہیں جو جزم (قطعیت) پر دلالت کرے، جیسے وہ قرائن جو ہم نے واجب کے بارے میں ذکر کیے ہیں۔ لہٰذا یہ دلالت کرتا ہے کہ قرض دینا مستحب ہے، واجب نہیں۔

The Hadeeth requests from the Muslim to give a loan to the Muslim and built reward upon that whilst there is no Qareenah that indicates Al-Jazm (decisiveness) like the Qaraa’in that we mentioned in respect to the Waajib (obligation). Consequently, it indicates that the giving of loans is recommended and not obligatory.

۲ – هغه دلیل چې د عمل د ترسره کولو لپاره راځي، که چیرې د واجب کیدو اشاره کونکې قرینه نه وي، نو په خپل ذات کې د الله تعالی سره د نږدې کیدو (قربت) مفهوم لري. دا د رسول الله ﷺ د دې قول په شان دی:

2 – That the Daleel for the undertaking of the action indicates within it Qurbah (drawing closeness) to Allah in the absence of a Qareenah indicating the obligation. That is like the Qawl of the Messenger (saw):

حدیث دعا را عبادت توصیف کرده است، و عبادت در خود قربت (نزدیکی) به الله را دارد، زیرا دعا رابطهٔ بنده و پروردگارش را نشان می‌دهد. بنابراین دعا مستحب است، نه واجب.

The Hadeeth has described the Du’aa as an ‘Ibaadah and the ‘Ibaadah has within it Qurbah (drawing closeness) to Allah because it represents the relationship between the ‘Abd (slave/servant) and his Rabb (Lord). Consequently, the Du’aa is Mandoob and not Waajib.

دا قرائن هغه ډولونه دي چې د دې بحث په پیل کې د اباحت (جواز) په بڼو کې ذکر شوي، او له همدې امله د هغه بحث ته بیرته راګرځول کیدای شي.

These Qaraa’in were mentioned in the forms that are indicative of Al-Ibaahah (permissibility) at the beginning of this section and can therefore be referred back to in that section.