Âlimlerin ve fakihlerin çoğu, icmânın Sahâbe (r.a.) döneminde gerçekleşebildiği konusunda görüş birliğine varmıştır. Bunun nedeni, onlardan fıkıh bilenlerin sayısını kesin olarak belirleyebilmek, zikir ehlini ve onlar arasındaki Ehlü'l-Hall ve'l-Akd'ı tanıyabilmek, ayrıca aralarında icmânın oluşmasının mümkün olduğunu bilmekti.

Most of the ‘Ulamaa and Fuqahaa have agreed that the Ijmaa’ had been convened in the time and era of the Sahaabah (rah) and that was due to being able to put a finger on and clearly ascertain the number of their Fuqahaa and knowledge of the people of mention (dhikr) and Ahl ul-Hall Wa-l-‘Aqd among them, in addition to being aware of the possibility of the occurrence of Ijmaa’ (consensus) amongst them.

Sahabelerin Ahkâm konusunda üzerinde anlaştıkları hususlara dair görüş birliği, Icmâ' sözcüğünün içerdiği bütün anlamlarıyla birlikte bir İcmâ' olarak kabul edilir. Çünkü Hilafetin başkenti olan Medine-i Münevvere'de bulunmayan kimselerden, bir Hükmün bilindikten sonra üzerinde anlaşılmış olan Ahkâm'dan herhangi birine karşı çıktığı bize ulaşmamıştır. Böyle bir durum yaşansaydı, Ömer İbnü'l-Hattâb (ra)'ın Irak arazisinin taksimi hakkında muhalefet edenlerin itirazı ile kadınların Mehir (çeyiz/mihir) miktarına bir sınır konulmasına kadının karşı çıkması bize ulaştığı gibi, bu da bize ulaşırdı. Ayrıca bilinmektedir ki Sahabe (rah), bir hataya ya da bir yanlışa göz yuman kimseler değildi. Çünkü onlar, hataya karşı çıkmayı ya da bâtıla ve zulme karşı durmayı kendi boyunlarındaki Şer'î bir yükümlülük ve bir emanet sayarlardı. Dolayısıyla bir Hüküm karşısında sessiz kalmış olsalardı, bu sessizlikleri onun onaylandığının bir işareti ve alâmeti olurdu; bu da açıkça ifade etmenin gücüne eşdeğerdir.

The agreement of the Sahaabah upon what they agreed upon in respect to Ahkaam is regarded as an Ijmaa’ with all that is contained within the word of Ijmaa’. That is because it has not reached our knowledge that anyone from amongst those who were absent from Al-Madinah Al-Munawwarah, the capital of the Khilafah, had opposed a Hukm from amongst the Ahkaam that had been agreed upon after being made aware of the Hukm. If something like this had happened it would have reached us just like the opposition of those who disagreed with ‘Umar Ibn Al-Khattaab (ra) about the division of the land of Iraq reached us or like the opposition of the woman to a limit being placed upon the women’s Mahr (dowry) having reached us. It is also because it is well known that the Sahaabah (rah) were not from those who would remain silent over a mistake or over falsehood. That is because they viewed opposition to the mistake or confronting Baatil and oppression to represent a Shar’iy obligation and an Amaanah (trust) upon their necks. Therefore, if they remained silent over a Hukm, their silence would represent a signal and sign of their approval of it and this is equivalent to the strength of being explicit in respect to it.

Bu türden başka geçerli icma çeşitlerinin bulunduğunu söyleyenler, Sahabe icmasını inkar etmemişlerdir. Aksine, onlar bu icmanın gerçekleşebileceğini ya da toplanabileceğini düşünmüşler, ancak başkalarınca gerçekleştirilen diğer icma çeşitlerinin ise çok güç olduğunu görmüşlerdir.

And those who have said that there are other valid types of Ijmaa’ other than the Ijmaa’ As-Sahaabah did not deny the Ijmaa’ AsSahaabah. Rather they considered that their Ijmaa’ could possibly take place or be convened whilst the occurrence of other types of Ijmaa’ (held by others) was very difficult.