Fıkıh âlimlerinden örfü benimseyenler şöyle demişlerdir: Örf sahih de olabilir, fasid de olabilir. Sahih olan, Şeriat'a aykırı olmayandır; fasid olan ise Şeriat'a aykırı olandır. Fasid örfe, bazı ailelerin yüzme havuzlarında erkeklerle kadınların karışık olarak birlikte yüzmeye alışkın olmaları veya kadınların Şer'i kıyafete uymadan evlerinden çıkmaları, ya da düğünlerde veya Bayram kutlamalarında erkek ve kadınların tek bir halka halinde birlikte dans etmeleri örnek verilebilir. Şeriat'a aykırı olmayan sahih örf ise bazı âlimler tarafından, fakihin veya müctehidin, hükmü bir nass bulunmayan bazı olayların hükümlerine ulaşmada yol gösterici olarak kullandığı bir delil sayılmıştır. Bu nedenle onların görüşüne göre o, Kıyas ve İcma gibi, teşriin kaynaklarından (Mesâdir) biri olan bir Masdar'dır. Bazıları ise onu, Şer'i metinlerin maksadını ve akit taraflarının ifadelerini (Elfâz) anlamaya yol gösteren bir delil olarak görmüşlerdir.

The ‘Ulamaa who adopted the ‘Urf stated: ‘The ‘Urf can be Saheeh (correct) and it can be Faasid (corrupted). The Saheeh is that which does not go against the Shar’a whilst the Faasid is that which goes against the Shar’a. The Faasid would be like some families being accustomed to swimming together in the swimming pools whilst the men and women are mixed or women leaving their houses without the Shar’iy dress or like men and women dancing together in a single circle at weddings or Eid celebrations. The ‘Urf As-Saheeh which is not contrary to the Shar’a has been considered by some of the ‘Ulamaa to be a Daleel that the Faqeeh or Mujtahid uses as a guide to arrive to the Ahkaam (rulings) of some of the realities which do not have a text for them. It therefore represents, in their opinion, a Masdar (source) from the Masaadir (sources) of legislation like Al-Qiyaas and Al-Ijmaa’. Some of them have considered it to be a Daleel that is used to guide to understanding the intent of the Shar’iyah texts and from the wordings (Alfaazh) of contracting parties.

Bazıları, bunu aynı zamanda lafızların (‘İbaarat) genelliğini (‘Aamm) bazı yönlerden tahsis etmek (Takhsees), mutlak (Mutlaq) ifadeleri kayıtlamak (Taqyeed) ve tarafların birinde delil (Bayyinah) bulunmadığında, uyuşmazlık içindeki taraflardan birinin sözünü kabul etmek için bazı durumlara hüküm olarak kullanmak amacıyla dayanmışlardır.

Some of them have also relied upon it in order to specify (Takhsees) the ‘Aamm (generalness) of some of the worded expressions (‘Ibaaraat), to restrict (Taqyeed) the Mutlaq (unrestricted) expressions and to make it a Hukm for some of the situations to accept the statements of one of the disputing parties when the Bayyinah (testimonial evidence) is absent from one of them.