Bu nedenle, ihtilaf meydana geldiğinde, Allah'ın Kitabı'na ve Elçisi'nin Sünnet'ine başvurmak farzdır. Ancak bir Sahabi'nin görüşüne, içtihadına veya verdiği hükümlere başvurmak, Allah'a ve Resulü'ne başvurmanın anlamına girmez.
Therefore, at the time of the occurrence of difference, referring back to the Kitaab of Allah and the Sunnah of His Messenger is obligatory. Referring to the opinion of the Sahaabiy or his Ijtihaad or judgments that he has passed does not however fall under the meaning of referring back to Allah and His Messenger.
Ayrıca Sahabe (Ridvânullâhi aleyhim), içtihad eden sahabilerin birbirine zıt görüşler taşımasının caiz olduğu konusunda icma etmiştir. Eğer onların görüşleri ve içtihatları bir hüccet teşkil etseydi, durum böyle olmazdı. Sahabe (radıyallâhu anhum) meselelerde ihtilaf etmiş ve birbirine zıt görüşler taşımıştır; mesela üç talakla boşama meselesinde Ebû Bekir ile Ömer'in ihtilaf etmesi gibi, ya da Irak arazisinin savaşçılar arasında taksim edilmesi meselesinde Ömer ile Bilâl'in ihtilaf etmesi gibi. Bundan anlaşılmaktadır ki sahabenin görüşleri, içtihatları ve verdikleri hükümler; Kitap, Sünnet ve Kıyas gibi Şer'î delillerden bir delil teşkil etmez.
In addition, the Sahaabah (Ridwaan Allah ‘Alaihim), agreed (Ijmaa’) upon the permissibility of the Mujtahid Sahaabah holding contrary opinions to each other. If their opinions and Ijtihaadaat had represented a Hujjah then that would not have been the case. The Sahaabah (rah) differed in Masaa’il (issues) and they held opinions contrary to one another like in the Mas’alah of At-Talaaq (divorce) by three pronouncements where Abu Bakr and ‘Umar differed or like the issue of the distribution of the land of Iraq amongst the fighters where ‘Umar and Bilaal differed. From this, it is evident that the opinions of the Sahaabah and their Ijtihaadaat and judgments that they passed do not represent a Daleel from amongst the Adillah Ash-Shar’iyah like the Kitaab, the Sunnah and Al-Qiyaas.
Ancak Sahabeler İslam'da öyle bir mevkiye sahiptirler ki bu mevki, peygamberlerden sonra gelen en yüksek mevkidir; çünkü Allah (SWT) onları Kur'an'da ve Hadislerde açıkça övmüştür.
However, the Sahaabah occupy a standing in Islaam and it is the highest standing after the Anbiyaa (prophets) as Allah (swt) has praised them explicitly in the Qur’aan and the Ahaadeeth.
Bu nedenle Müslümanlar, sahabenin görüşlerini, içtihatlarını ve hükümlerini (veya fetvalarını) toplamaya büyük önem verdiler ve bunları, Peygamber'in hadislerini rivayet ettikleri gibi rivayet ettiler. Öyle ki, içinde sahabenin görüşlerini barındırmayan hiçbir hadis kitabı yoktur; Buhârî ve Müslim'in hadis derlemeleri ile Muvatta' ve diğerleri de bunlara dahildir.
Due to that, the Muslims were very concerned to collect their opinions, Ijtihaadaat and judgments (or verdicts) and they related them just as they related the Prophetic Hadeeth. As such, there is no book of Hadeeth except that it includes within it opinions of the Sahaabah and that includes the Hadeeth collections of Al-Bukhaari, Muslim and the Muwatta amongst others.
Gerçek şu ki, Sahabe'nin içtihatları, kendilerinden sonra gelenlerin içtihatlarına kıyasla Din'e ve Sahih Sünnet'e daha yakındır. Bunun sebebi, bir Sahabi görüşünü ortaya koyarken bunu Nebi'den (ﷺ) bizzat duymuş olabilmesi ya da Resulullah'tan (ﷺ) duymuş başka bir Sahabi'den işitmiş olabilmesidir. Bu durumda Sahabi, hükmü, dayandığı belirli delili aktarmadan verirdi.
The reality of the matter is that the Ijtihaadaat of the Sahaabah are closer to the Deen and the Sunnah As-Saheehah as compared to the Ijtihaadaat of others who came after them. That is because it is quite possible that the Sahaabiy, when providing his opinion, had heard it spoken from the Nabi (saw) or from another Sahaabah who had heard it from the Messenger (saw). He would have provided the verdict of the Hukm in this case without relating the specific Daleel that it was based upon.
Sahabi'nin, bir ayetin ya da hadisin nassını (metnini) anlayışında, kendisinden sonra gelen hiç kimsenin anlamadığı bir biçimde eşsiz olması da caizdir (ya da mümkündür). Bu, dilin tamamına olan hakimiyeti ve kelimelerin ima ettiği anlamlara vukufu nedeniyle olabileceği gibi, bir ayetin ya da hadisin sebeb-i nüzulünü (nüzul sebebini) bizzat gören ya da işiten olmasından dolayı da olabilir. Bu sebeple onun içtihadı, her çağda ve her nesilde kendisinden sonra gelenlerin içtihadından daha ağır basar.
It is also allowed (or possible) for the Sahaabiy to be unique in respect to his understanding of the Nass (text) of an Aayah or Hadeeth in a manner that none after him understood it. That would be due to the completeness of his knowledge of the language and the implications of the wordings or due to being aware of the Sabab An-Nuzool (cause or reason of revelation) of an Aayah or Hadeeth as witnessed or heard by him. Therefore, his Ijtihaad would have more weight than the Ijtihaad of those who came after him in every time period and generation.
Tüm bunlar, Sahabe'nin ictihatlarını ve görüşlerini, kendilerinden sonra gelenlere kıyasla ayrıcalıklı bir konuma yerleştirmektedir. Bu görüşler bir delil niteliğine ulaşmamış olsa bile, yine de başkalarının ictihatlarından daha yüksek bir derece ya da mertebeyi temsil etmektedir. Bu nedenle, onların görüşü veya ictihadı bir Hüküm-i Şer'i sayılır ve buna uymak ve taklit etmek caizdir.
All of this makes the Ijtihaadaat of the Sahaabah and their opinions take the place of a distinguished standing in relation to those who followed them in later times. Even if these opinions have not reached the level of being representative of a Daleel they nevertheless represent a higher level or ranking than the Ijtihaadaat of others. For that reason, their opinion or Ijtihaad is considered to be a Hukm Shar’iy and it is valid to follow it and imitate it.
Bu nedenle, her dönemde Müslümanların Sahabe'nin görüşlerine, içtihatlarına ve rivayetlerine ilişkin hükümlerine büyük önem vermesi, bunları kayda geçirmesi ve onlara taklit etmesi önemlidir.
Consequently, it is important for Muslims in every time period to be greatly concerned with the opinions of the Sahaabah, their Ijtihaadaat and their judgements in respect to their narrations, recordings and making Taqleed to them.
Sahabe'nin verdiği hükümler, onların içtihatları ve görüşleri, Şer'i nasslardan ve Sahabe'nin icmaından sonra, İslam'ın en büyük hukuki mirasını temsil eder (radiyallahu anhum).
The judgements passed by the Sahaabah, their Ijtihaadaat and Araa’ (opinions) are representative of the greatest Islamic legislative heritage after the Shar’iyah texts and after the Ijmaa’ of the Sahaabah (rah).
Onlar, Allah Teâlâ'nın Kitabı'nı koruyan ve Resulü Muhammed (sav)'in sözlerini kendilerinden sonra gelenlere nakleden kimselerdi. Bu nedenle Allah'ın Şeriatı konusunda insanların en bilgilisi ve O'nun hidayetine en yakın olanlardı. Onların icmâ'ı (fikir birliği) da bizim için bir hüccet idi; dolayısıyla onlara uyan ve onların üzerinde yürüdükleri yolda yürüyen kimse, Allah'ın (subhânehû ve teâlâ) hakkında şöyle buyurduğu kimselerden olur:
Note: the Prophet's honorific is written as "(sav)" in the original, which I've kept as it is, and I've rendered "(swt)" as "(subhânehû ve teâlâ)" to match the Turkish-language convention, while leaving the Qur'an reference cut off as in the original.
They were those who guarded the Kitaab of Allah Ta’Aalaa and transmitted the Aqwaal (statements) of His Messenger Muhammad (saw) to those who came after them. They were therefore the most knowledgeable of people in respect to the Shar’a of Allah and the nearest to His guidance. Their Ijmaa’ (consensus) was also a Hujjah for us and so whoever follows them and proceeds upon what they proceeded upon would be from amongst those Allah (swt) has said about: