Lügatte "es-sebeb" (sebep), kendisiyle belli bir amaca ulaşılan şey demektir; bu yüzden ip ve yol da birer "sebep" olarak adlandırılır, çünkü her ikisi de bir amaca ulaştırır.

As-Sabab linguistically means: That which arrives by it to a certain intended matter and for that reason the rope and the road are called a Sabab because each of them arrive to an intended matter.

Hüküm eş-Şer'î el-Vad'î türlerinden bir tür olarak Sebeb'e gelince, Usulcüler onu şöyle tanımlarlar:

As for the Sabab as a type from among the types of Hukm Ash-Shar’iy Al-Wad’iy then the Usooliyeen define it as:

Sebep, şer'î delilin hükmün varlığına gösterge olduğuna yönelttiği, açık ve sabit bir vasıf (nitelik) olan bir vasıftır.

The Sabab is a Wasf (description) Zhaahir Mundabit that the Shar’iy Daleel guides to as being an indicator for the presence of the Hukm.

Zâhir'in anlamı: Mahsus (duyularla algılanabilen) olması ve Hafî (gizli, saklı) olmaması; insanın bunu duyularıyla ve aklıyla (akıl yoluyla) algılamasıdır.

The meaning of Zhaahir: That it is Mahsoos (sensed) and not Khafiy (hidden/concealed), that the human senses it with his senses and his Aql (mind).

Mundabit'in anlamı: Bu vasıf (Vasf) bulunduğunda hükmün de bulunması demektir; çünkü Sebeb ile Müsebbeb (sebep ve sebebe bağlı olan şey) varlık ve yokluk bakımından birbirine bağlıdır veya birbiriyle ilintilidir.

The meaning of Mundabit: It means that when this description (Wasf) is found then the Hukm is also found as the Sabab and the Musabbab (the cause and caused matter) are connected or tied together in presence and non-presence.

Bunun bir örneği, Allah Taâlâ'nın kavlidir:

An example of that is the Qawl of Allah Ta’Aalaa:

Veya Resulullah'ın ﷺ şu sözü:

Or the statement of the Messenger (saw):

Hem ayet hem de hadis, güneşin meridyenden (semâ'nın orta noktasından) inmesinin, yani zevalinin, namazın varlığının belirlenmesinin sebebi (sebeb) olduğunu açıklamaktadır. Bunun anlamı şudur: Bu vakit gerçekleştiğinde Öğle namazı da vacip olur ve şartları (şurût) yerine geldiğinde kılınması caiz olur.

So the Aayah and the Hadeeth both explain that the decline or passing of the sun (Zawaal) from the meridian is the Sabab (cause) for the identification of the existence of the Salaah. The meaning of that is that if this time comes into being then the Salaah of Zhohr comes into being and then it is allowed to perform it when the conditions (Shuroot) are met.

Sonuç olarak, sebep (Sabab), namazın var olup olmamasının bir "amare"si (işareti veya göstergesi)dir. Namazın farz kılınmasına gelince, bu Ahkâm At-Takleefiy'dendir ve delili Allah Ta'ala'nın şu kavlidir:

Consequently, the Sabab is an ‘Amaarah’ (sign or indicator) for the presence or non-presence of the Salaah. As for the obligation of the Salaah, then this is from the Ahkaam At-Takleefiy and its Daleel is the Qawl of Allah Ta’Aalaa:

Ve:

And:

Oruç (savm) tutmanın sebebi de aynı şekildedir. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

The same applies to the Sabab of the Sawm (fasting). Allah (swt) said:

Allah'ın Elçisi ﷺ şöyle buyurdu:

And the Messenger of Allah (saw) said:

(Ahmed ve Et-Tirmizî tarafından Sahih olarak doğrulanmıştır)

(Ahmad and verified as Saheeh by At-Tirmidhi)

Bu iki metin, Ramazan hilalinin görülmesinin Ramazan orucunun farz kılınmasının sebebi olduğunu açıklamaktadır.

These two texts explain that the sighting of the Hilaal (new moon) of Ramadhaan is the Sabab for the presence of the fasting of Ramadhaan.

Aynı şekilde, nisaba ulaşmak ya da onu geçmek zekâtın varlığının sebebidir; zaruret (ihtiyaç hali) ölü hayvan etinin (meytetin) yenmesinin caiz olmasının sebebidir; şer'î akitler ise mülkten yararlanmanın ya da mülkiyeti devredip onu elinde tutma ve tasarruf etme (yani mülkiyeti alıp onunla dilediği gibi işlem yapma) hakkının caiz olmasının sebebidir.

Similarly, the attainment or reaching of the Nisaab is the Sabab for the presence of the Zakaah, the Idtiraar (necessity) is the Sabab for the permissibility of eating the Maitah (carrion meat) and the Shar’iyah ‘Uqood (contracts) are the Sabab for the permissibility to benefit from or transfer property (i.e. to take ownership and dispose of it).

Dolayısıyla Sebep, Hüküm'ün var olup olmadığının göstergesidir ve bu sebebi gösteren bir Delil-i Şer'î bulunmalıdır. Çünkü Şer'î Sebebin dikkate alınabilmesi için ona yol gösteren bir Delil-i Şer'î olması gerekir; aksi takdirde Hüküm-i Şer'î'nin varlığı için Şer'î bir Sebep sayılmaz.

The Sabab is therefore the indicator for the presence or non-presence of the Hukm and there must be a Daleel Shar’iy that indicates this Sabab. That is because the Shar’iy Sabab must have a Daleel Shar’iy that guides to it for it to be taken otherwise it would not be considered to be a Shar’iy Sabab for the presence of the Hukm Ash-Shar’iy.

Ayrıca, Hükm-i Şer'iy'in varlığı, Şer'i Sebep'in varlığına bağlıdır; dolayısıyla sebep yoksa hüküm de yoktur. Bazı âlimler sebebi bu açıdan tanımlamış ve şöyle demişlerdir: "Sebep, varlığıyla (hükmün) varlığını, yokluğuyla da (yani hükmün) yokluğunu gerektiren şeydir."

In addition, the presence of the Hukm Ash-Shar’iy rests upon the presence of the Shar’iy Sabab so that in its absence the Hukm is also absent. Some have defined the Sabab based upon this angle and so they stated: ‘The Sabab is what necessitates by its presence the presence (of the Hukm) and necessitates by its absence the absence (i.e. of the Hukm)’.

Bu nedenle Şâri' (Kanun Koyucu), Mükellef'e Hüküm-i Şer'î Teklîfî ile hitap etmiş ve Hükmün varlığına işaret eden bir alâmet ya da gösterge koymuştur; bu alâmet ya da gösterge de Sebeb-i Şer'î'dir.

As such, the Shaari’ (Legislator) addressed the Mukallaf with the Hukm Ash-Shar’iy At-Takleefiy and put down a sign or indicator that guides to the presence of the Hukm and this sign or indicator is the Sabab Ash-Shar’iy.