İkinci Bölüm
The Second Chapter
1) Al-Kitaab Al-Kareem
1) Al-Kitaab Al-Kareem
- Tanımı, nasıl indirildiği ve bunun hakkındaki hikmet.
- Its definition, how it was revealed and the Hikmah (wisdom) in respect to that.
- Bu, tevâtür yoluyla nakledilmesi ve mucizevî ya da benzersiz (eşsiz) niteliğinin yönleri.
- Its Tawaatur transmission and the angles of its miraculous or inimitable character.
- Delilleri (Hüccîyye) olarak geçerliliği ve diğer Edille (delil) karşısındaki önemi.
- Its validity as a proof (Hujjiyah) and its importance in respect to the other Adillah.
- Bu hükümlerin içerdikleri ve onları sunuş biçimi.
- The Ahkaam that it comprises and the manner in which it presents them.
2) Es-Sünnetü'n-Nebeviyye Eş-Şerife
2) As-Sunnah An-Nabawiyah Ash-Shareefah
- Tanımı ve kendi içindeki bölümleri ya da kategorileri.
- Its definition and its intrinsic divisions or categories.
- Sünnetin delil olma değeri (hüccıyet) ve Kur'an-ı Kerim ile ilişkisi ile bu ilişkiye göre kategorileri
- Hujjiyah (validity as an evidential proof) of the Sunnah and its connection to the Qur’aan Al-Kareem and its categories in relation to it.
Bunların, sıhhat (sahihlik/geçerlilik) ve da'f (zayıflık) açısından ve ravilerin (rivayet edenlerin) durumuna göre kategorileri; Mutevatir, Meşhur ve Ahad ile bu kategorilerin her birinin kullanımı ve değerlendirilmesi.
- Its categories in terms of Sihhah (correctness/validity) and Da’f (weakness) and in the Ruwaah (relaters/transmitters). The Mutawaatir, the Mash’hoor, the Aahaad and working or utilising each category.
3) Nesh (neshsh) Kur'an ve Sünnet Bağlamında:
3) An-Naskh (abrogation) in relation to the Qur’aan and the Sunnah:
- Nesh'in (hükmün kaldırılması) anlamı ve bu konudaki âlimlerin görüşleri.
- The meaning of An-Naskh (abrogation) and the opinions of the ‘Ulamaa’ in respect to it.
Kur'an ve Sünnet'te Nesih Olayının Kapsamı
- The extent of the occurrence of An-Naskh in the Qur’aan and the Sunnah.
- Kur'an'ın Kur'an ile neshi, Kur'an'ın Sünnet ile neshi ve Sünnet'in Kur'an ile neshi.
- The abrogation of the Qur’aan by the Qur’aan, the abrogation of the Qur’aan by the Sunnah and the abrogation of the Sunnah by the Qur’aan.
Giriş
Introduction
Usûl-i Fıkıh'a dair birinci bölümde tanımını, kaynaklarını, tarihini, önemli isimlerini, yöntemlerini, izlediği yolları ve kitaplarını ortaya koyduktan sonra, şimdi bu ilmin en önemli konu alanına geçiyoruz. Bu konu, İslâm hukukunun kaynakları olan ve pratik şer'î hükümlerin kendilerinden türetildiği Ednetü'l-İcmâliyye'nin konusudur.
After having presented the definition of Usool ul-Fiqh in the first chapter; its origins, history, men, methods, paths and its books, we now move on to the most important of its subject areas and this is the subject of the Adillah Al-Ijmaaliyah, which are the sources of the Islamic legislation and from which the practical Shar’iyah rulings are derived.
Adillah Al-Ijmaaliyah'nın en önemlileri şunlardır: Kur'an-ı Kerim, Sünnet-i Nebeviyye ve Kur'an ile Sünnetin kıyas ve icma' gibi kaynaklara dair yönlendirdikleri hususlar. Bu konu alanına ayrıca İstihsan, El-Mesâlih el-Mürsele, El-Urf, El-İstishâb, Mezhebü's-Sahâbî ve Şer'u Men Kablenâ gibi diğer kaynaklar da girer.
The most important of the Adillah Al-Ijmaaliyah are: The Qur’aan Al-Kareem, the Sunnah An-Nabawiyah and what the Qur’aan and the Sunnah guide to in terms of sources like Al-Qiyaas and Al-Ijmaa’. This subject area also includes other sources like: Al-Istihsaan, Al Masaalih Al-Mursalah, Al-‘Urf, Al-Istishaab, Madh’hab As-Sahaabiy and Shar’u Min Qablinaa.
Bu İcmalî Delîller arasındaki her bir Delîli ayrı ayrı ele alacak ve onun Hüccîyetini (delil olarak geçerliliğini), kanıt ve delillere dayanarak, ayrıca Vahiyden (ilahi vahiyden) kaynaklanıp kaynaklanmadığı esasına göre inceleyeceğiz. Çünkü biz Müslümanlar, Allah Teâlâ'dan Muhammed ﷺ'in kesin olarak getirdiği şeye uymakla emrolunduk. Bu, Allah Teâlâ'nın şu Kavli (sözü) sebebiyledir:
We will take each Daleel from amongst these Adillah Al-Ijmaaliyah separately and examine its Hujjiyah (validity as a source) based on proof and evidence and upon the basis of whether it is a Daleel emanating from the Wahi (divinely inspired revelation). That is because we as Muslims have been commanded to follow what the Messenger of Allah Muhammad (saw) definitely brought from Allah Ta’Aalaa. This is due to the Qawl (statement) of Allah Ta’Aalaa:
Ve Peygamber size ne getirdiyse onu alın ve sizi neden men ettiyse ondan sakının. (Haşr 7)
And whatever the Messenger brought to you take it and whatever he has forbidden you from abstain from it (Al-Hashr 7).
Allah Teâlâ'nın Kavli:
His Qawl Ta’Aalaa:
Ve o, kendi arzusundan konuşmaz. O, ancak kendisine vahyedilen bir vahiydir (En-Necm 3-4).
And he does not utter from (his own) desire. It is only Wahy (divine inspiration) that has been inspired (An-Najm 3-4).
Ve Allah Teâlâ'nın şu sözü sebebiyle:
And due to the speech of Allah Ta’Aalaa:
Kim İslam'dan başka bir din ararsa, bu asla ondan kabul edilmez ve o, ahirette hüsrana uğrayanlardan olur (Âli İmrân, 85).
And whoever seeks a Deen other than Islaam, it will never be accepted of him, and in the Hereafter he will be one of the losers (Aali ‘Imraan 85).
İslam, Allah Teâlâ'nın Vahiy aracılığıyla Muhammed ﷺ'e indirdiği dindir.
Al-Islaam is the Deen that Allah Ta’Aalaa revealed to Muhammad (saw) through the means of the Wahy (divine inspiration).
Allah Teâlâ, bu tür delillere ilişkin olarak yakîni (kesin ve belirgin) olmayan şeye uymayı yasaklamıştır. Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur:
Allah Ta’Aalaa has forbidden following that which is not Yaqeeniy (certain and definite) in respect to the like of these Adillah (evidential sources). Allah Ta’Aalaa said:
Ve bilgin olmadığın şeyin ardına düşme (İsrâ 36).
And follow not that of which you have no knowledge (‘Ilm) (Al-Israa’ 36).
İlim yakîndir ve zan, yakînin yerini tutamaz. Allah Teâlâ şöyle buyurur:
The ‘Ilm (knowledge) is Al-Yaqeen (certainty) and the Zhann (absence of certainty) cannot compensate for the Yaqeen. Allah Ta’Aalaa says:
Kuşkusuz, zan (tahmin) hakikate karşı hiçbir işe yaramaz (Yunus 36).
Certainly, conjecture can be of no avail against the truth (Younus 36).
Bu şöyledir: Delîl el-İcmâlî (kaynak delili) zan ve tahmine dayanıyorsa, bunun Allah'tan olup olmadığı hususunda ihtilaf ve farklılık ihtimali ortaya çıkar. Oysa bir şeyin hüccet (delil ve kanıt) olabilmesi için kaynağının Allah'a ait olduğu hususunda Kat'î es-Sübût (nakli kesin) olması gerekir. Bunun amacı, Müslüman'ın üstlendiği amellerin Allah Teâlâ'nın emir ve yasaklarına uygun olduğuna kanaat getirmesi ve gönlünün rahat etmesidir. Müslümanlar arasında bütünüyle, kesin ve doğru deliller ve kanıtlarla (berâhîn), bir kısmı akli, bir kısmı naklî olarak, Kur'ân ile Sünnet'in Allah'tan olduğu ve bir hüccet teşkil ettiği sabit olmuştur. Kur'ân ve Sünnet dışındaki diğer delillerin, mesela İcmâ', Kıyas, Mesâlih-i Mürsele ve bunların dışındaki diğerlerinin hüccetliliği hususunda ise ihtilaf etmişlerdir.
This is because if the Daleel Al-Ijmaaliy (source evidence) was based on uncertainty or conjecture (Zhann) then the potential and possibility of difference would occur in respect to whether it is from Allah or not from Allah. This is the case where the source for it to be a Hujjah (proof and evidence) must be Qat’iy Ath-Thuboot (definite in transmission) that it is from Allah. That is so that the Muslim is convinced and comfortable that the actions he is undertaking are in accordance to the commands and forbiddances of Allah Ta’Aalaa. It has been established amongst the Muslims as a whole through definite correct proofs and evidence (Baraaheen), some ‘Aqliy and some Naqliy, that the Qur’aan and the Sunnah are from Allah and that they represent a Hujjah. They have differed in respect to the Hujjiyah of the remainder of the Adillah like Al-Ijmaa’, Al-Qiyaas, Al Masaalih Al-Mursalah and the others beside them