Sünnetin Ruvat (râvîler) Yönünden Akssâm'ı: "Es-Sened" (Senet)

Sünnetin Ruvat (râvîler) Yönünden Akssâm'ı: "Es-Sened" (Senet) - Al-Waadih Fee Usool ul-Fiqh | Quran Course

Sünnet-i Fiiliyye-i Mütevatire'ye bir örnek, beş vakit namazın kılınışıyla ilgili olanlardır.

An example of the Sunnah Al-Fi’liyah Al-Mutawaatirah are like those related to the performance of the five prayers.

Tevâtür el-ma'nevî ise, tek bir sünnetin farklı lafızlarla nakledilmesidir; burada her bir lafzı nakleden ravilerin sayısı tevâtür derecesine ulaşmaz, ancak bu farklı lafızları nakleden ravilerin toplamı tevâtür derecesine ulaşır. Bu sünnete örnek olarak, ibadetlerin niyete dayandığı hükmü verilebilir. Bu anlamı içeren lafızlara gelince, Peygamber ﷺ'in şu sözü bunlardandır: "Ameller ancak niyetlere göredir" (Buhârî, Müslim, Ebû Dâvûd, Tirmizî ve Nesâî). Yine Peygamber ﷺ'in şu sözü de böyledir: "Kim Allah'ın kelimesinin üstün olması için savaşırsa, o Allah yolundadır" (Müttefakun aleyh). Ayrıca şu sözü de: "Fetihten sonra hicret yoktur, ancak cihad ve niyet vardır" (Müttefakun aleyh). Ve Peygamber ﷺ'in şu sözü: "Fecirden önce oruç için niyet etmeyenin orucu yoktur" (Ebû Dâvûd ve Tirmizî).

As for the Tawaatur Al-Ma’nawiy (in meaning) then this is the transmission of the narrators of a single Sunnah with different Alfaazh (wordings) in the case where the narrators of each wording or worded version do not reach the level or point of Tawaatur however the collection or collective of the narrators of those different wordings (Alfaazh) reach the level of Tawaatur. An example of this Sunnah is that the actions in the ‘Ibaadaat (acts of worship) are based or built upon the Niyah (intention). As for the Alfaazh (wordings) that have incorporated and included this meaning then they are like his Qawl (saw): “Verily the actions are only by the intentions” (Al-Bukhaari, Muslim, Abu Daawood, At-Tirmidhi and An-Nasaa’iy), his statement (saw): “Whoever fights to make the word of Allah the highest then he is Fee Sabeelillah (in the way of Allah)” (Mutaffaq ‘Alaihi) and: “There is no Hijrah after Al Fat’h (conquest) but rather there is Al-Jihaad and the Niyah (intention)” (Agreed upon) and his statement (saw): “The one who does not resolve (i.e. make intention) for the Siyaam (fasting) before Fajr has no fasting for him” Abu Daawood and At Tirmidhi)

Bu, üç dönemde de tevatür derecesine ulaşmayan bir sayıda kişi tarafından rivayet edilen şeydir. Müslümanlar arasında, Sünnet-i Ahad'ın, Müslümanlar üzerinde, ona göre amel etme ve hükümlerine bağlı kalma yükümlülüğü bakımından bir hüccet olduğu konusunda hiçbir fark ve ihtilaf yoktur. Bunun delili ve kanıtı (Burhan), birçok yönden ortaya konmuştur; bunlardan bazıları şunlardır:

This is what has been related by a number that does not reach the level of Tawaatur in the three eras. There is no difference or disagreement amongst the Muslims in respect to the Sunnah Al Aahaad representing a Hujjah upon the Muslims in respect to the obligation of acting by or working with it and to adhere to its Ahkaam. The proof and evidence (Burhaan) for this is established from a number of angles including:

1 – Sahabe İcmaı: Sahabe, Haber-i Vahid'in kabulü ve onunla amel edilmesi konusunda sayısız olaylarda ve durumlarda bunu yapmıştır. Bunun bir örneği, Ömer İbnu'l-Hattab (ra)'ın, Peygamber (ﷺ)'in Mecusilerden cizye alması hakkında Abdurrahman İbn Avf (ra)'ın haberine göre hareket etmesidir. Bu, Abdurrahman İbn Avf'ın Allah'ın Resulü (ﷺ)'nden şöyle dediğini rivayet etmesiyle olmuştur: "Onlara da, Ehl-i Kitap'a uyguladığınız muameleyi uygulayın." (el-Muvatta).

1 – The Ijmaa’ As-Sahaabah in a number of incidents and occurrences that are too numerous to be counted in regards to the acceptance of the Khabar Al-Waahid and acting by it. An example is when ‘Umar Ibn Al-Khattaab (ra) acted in accordance to the Khabar (report) of ‘Abdur Rahmaan Bin ‘Auf (ra) in respect to the Nabi (saw) taking the Jizyah from the Majoos. This is when he related from the Messenger of Allah (saw) that he said: “Apply the same to them as you have applied to the Ahl ul-Kitaab (people of the book)” (Al-Muwatta’).

2 – Elçi (sav), Müslümanlar arasından tek tek kişileri (ahad) yöneticilere ve milletlere İslam ve onun hükümleri hakkında bilgi vermek üzere göndermekle yetinmiştir; nitekim Muâz İbn Cebel'i Yemen'e göndermiş, diğerlerini de Farslara, Rumlara, Irak'a, Şam'a ve Mısır'a göndermiştir.

2 – The Messenger (saw) found it sufficient to send Aahaad (singles/individuals) from amongst the Sahaabah to the rulers and nations to inform them about Islaam and its Ahkaam like when he sent Mu’aadh Ibn Jabal to Yemen and sent others to the Persians, Romans, Iraq, Ash-Shaam and Egypt.

3 – Allah Teâlâ buyurdu:

3 – Allah Ta’Aalaa said:

Sünnetin Ruvat (râvîler) Yönünden Akssâm'ı: "Es-Sened" (Senet)

1 – El-Mütevatir:

Et-Tevâtür'ün elde edilmesinde esas alınan sayı:

2 – Meşhur Sünnet:

3 – Sünnet el-Âhâd – Haber el-Âhâd: