Şari'in hitabı (Al-Khitaab), Şer'î metinlerin, yani Ayet ve Hadis gibi nasların lafızlarında (Alfaazh) ve kurallı yapılarında (Taraakeeb) bulunan anlamlara işaret eder. Buna göre bir Müctehid bir Ayetten bir Hüküm çıkarabilir ve bu hüküm, başka bir Müctehidin aynı Ayetten çıkardığı hükümden farklı olabilir. Bu durumda her biri açısından Hükm-ü Şer'î, metnin anlamı bakımından her birinin çıkardığı hüküm olacaktır.
The address (Al-Khitaab) of the legislator refers to the meanings included within the Alfaazh (wordings) and Taraakeeb (constructs/compositions) of the Shar’iyah texts like the Aayaat and the Ahaadeeth. As such a Mujtahid could deduce a Hukm from an Aayah that differs from the Hukm deduced by another Mujtahid. In that case the Hukm Ash-Shar’iy in respect to each of them would be what he had deduced from the text in terms of meaning.
Ve "Şâri' (Kanun Koyucu)" denir, ancak "Allah" denmez; bunun sebebi, Sünnet'in, İcmâ-i Sahâbe'nin ve Kıyas'ın hitabını da kapsamaya yöneliktir, çünkü bunların hepsi Allah'ın hitabını gösterir. Böylece hitabın (El-Hitâb) yalnızca Kur'an'a ait olduğu zannedilmez ya da algılanmaz; çünkü Kur'an, Allah'ın lafız ve mana bakımından kelamını temsil eder.
And it is said Ash-Shaari’ (Legislator) whilst it is not said Allah in order to include the address of the Sunnah, the Ijmaa’ As-Sahaabah and the Qiyaas because all of these indicate the address of Allah. It is so that it is not imagined or perceived that what is intended by the address (Al-Khitaab) only refers to the Qur’aan alone due to it representing the Kalaam of Allah in Lafzh (wording) and meaning.
Bu, aynı zamanda "Hitâbu'ş-Şâri'" (Şâri'in hitabı) olarak da adlandırılır; bu adlandırma, metinlerdeki hitabın sağladığı faydayı, yani hitabın anlamını belirtmek içindir. Çünkü aynı hitaptan birden fazla anlam anlaşılabilir; dolayısıyla müctehidin anladığı anlam, onun açısından Allah'ın hükmü, ona taklit eden kişi açısından ise yine Allah'ın hükmüdür.
It is also called ‘Khitaab Ash-Shaari’’ (address of the Legislator) to indicate to what the speech in the texts provides in terms of benefit i.e. to indicate the meaning of the speech. That is because more than one meaning can be understood from the same speech and so the meaning that the Mujtahid understands is the Hukm of Allah in respect to him and the Hukm of Allah in respect to the one who makes Taqleed to him.
Bu ifade, akideleri dışarıda bırakmak amacıyla "Af'âlü'l-İbâd" (kulların fiilleri) şeklinde söylenir. Çünkü Hükm-ü Şer'î, pratik şer'î hükümleri inceler; akideleri ise Kelâm ilmi veya Tevhid ilmi çerçevesinde incelenen konulara bakmaz.
It is said ‘Af’aal Al-’Ibaad’ (actions of the slaves) in order to exclude the Aqaa’id. That is because the Hukm Ash-Shar’iy examines the practical Shar’iyah rulings and does not look into the Aqaa’id (beliefs) which is examined within the ‘Ilm of Kalaam or the ‘Ilm of Tawheed.
Derken "el-İbâd" (kullar) denildi; bazı tariflerde söylendiği gibi "mükellefler" denilmedi. Bunun sebebi, mala ait zekât ve hükümler bakımından, çocuğun (sabî) ve akıl hastasının (mecnûn) hükümlerini de kapsamaya almaktır.
It is said ‘Al-‘Ibaad’ (slaves) and did not say Mukallafeen (those legally charged) like some of the definitions have mentioned in order to include the Ahkaam related to the Sabiy (boy) and the Majnoon (insane) in terms of the Zakaah and Ahkaam of property.
Bil-Iktidaa’ (talep yoluyla): Bu, Talep (istek) yoluyla olandır. Bu durum, Talep'in iki türe ayrıldığı durumdur: Talep-i Fi'l (yapmaya yönelik istek) ve Talep-i Tark (terk etmeye yönelik istek). Eğer Talep-i Fi'l kesin (câzim) ise, o zaman hüküm Farz veya Vâcib olur. Eğer Talep-i Fi'l kesin değilse, o zaman hüküm Mendub, Sünnet veya Nâfile olur. Eğer Talep-i Tark kesin ise, o zaman hüküm Harâm veya Mahzûr olur, kesin değilse o zaman hüküm Mekrûh olur.
Bil-Iqtidaa’ (request): This means by way of the Talab (request). This is in the case where the Talab (request) is divided into types: Talab Fi’l (request to do) and Talab Tark (request to leave). If the Talab ul-Fi’l (the request to do) was Jaazim (decisive) then it (the Hukm) would be Fard or Waajib. If the Talab ul-Fi’l was not Jaazim then it would be Mandoob or Sunnah or Naafilah. If the Talab ut-Tark (request to leave) was Jaazim then it (the Hukm) would be Haraam or Mahzhoor and if it was not Jaazim (indecisive) then it would be Makrooh.
Tahyîr (tercih):
At-Takhyeer (choice):
Al-Ibaahah (ibâhe, izin verilmişlik) ve bu, bir alternatif olmaksızın yapma ya da bırakma arasında Takhyeer (tercih, seçme hakkı) demektir. Al-Wad'u:
Al-Ibaahah (permissibility) and this is the Takhyeer (choice or choosing) between doing or leaving without a substitute. Al-Wad’u:
Bir şeyi bir hükmün Sebebi (illet/sebep), Şartı veya Mâni'i kılmak; Hükm-ü Şer'î için ya da bunlara benzer hususlarda Sıhhat (geçerlilik), Fesad (bozukluk) ve Butlan (geçersizlik) bakımından; ayrıca Azîmet ve Ruhsat (istisnai izin) bakımından bu şekilde değerlendirilir. Bu nedenle Hükm-ü Şer'î tanımı şöyledir: "Kulların fiilleriyle ilgili olarak Şâri'in, iktizâ (emir ve yasak) ya da tahyîr (serbest bırakma) yoluyla yaptığı hitap." Bu tanım, beş hükmü kapsar: Vâcib, Mendub, Harâm, Mekruh ve Mubâh. Bu beş hüküm de Hüküm-ü Teklîfî'yi oluşturur.
It is the making of a matter a Sabab (cause/reason), or a Shart (condition) or a Maani’ (preventer) for the Hukm Ash-Shar’iy or what is similar to that in terms of Sihhah (validity), Fasaad (corruption) and Butlaan (invalidation), and like the ‘Azeemah and the ‘Rukhsah (exempting permission). Therefore, the definition of the Hukm Ash-Shar’iy: ‘The address of the legislator related to the actions of the ‘Ibaad (slaves/people) by way of Al-Iqtidaa’, At-Takhyeer’ encompasses the five Ahkaam which are: Al-Waajib, Al-Mandoob, Al-Haraam, Al-Makrooh and Al-Mubaah. And this represents Al-Hukm At-Takleefiy.
Tanımın geri kalanı böylece şöyledir: "Kulların (ʿİbâd) fiilleriyle ilgili olarak Şâri'in vaz' yoluyla koyduğu hitap." Bu, Sebep, Şart, Mâni', Sıhhat, Butlan ve Fesat ile ya da Ruhsat ve Azîmet olanı da kapsar. Bu, El-Hükmü'l-Vad'î'yi temsil eder.
The remainder of the definition is therefore: ‘The address of the legislator related to the actions of the ‘Ibaad (slaves/people) by Al-Wad’u’ and this encompasses that which is a Sabab, a Shart, a Maani’, Sihhah, Butlaan and Fasaad, or a Rukhsah and ‘Azeemah. This represents Al-Hukm Al-Wad’iy.