Bu görüşün savunucuları arasında Eş-Şâfiî ve el-Hanâbile de bulunmaktadır. Fukahânın çoğunluğu şöyle demiştir: Müslümanların müçtehitleri, farklı diyarlarda (bölgelerde) bulunmalarına, menşelerine ve gruplarına bakılmaksızın, bir olaya dair şer'î hükmünü bilmek üzere kendilerine bir vaka sunulduğunda ve her biri bu vakanın hükmü hakkında söz (kavl) veya fiil ile açıkça görüşünü belirttiğinde, bu görüşleri ister toplu bir araya gelerek ister bireysel olarak bildirmiş olsunlar, bu vaka hakkında tek bir hüküm üzerinde ittifak ettiklerinde, bu bir icmâ'dır. Üzerinde ittifak ettikleri bu hüküm, uyulması vâcib olan bir şer'î hüküm olur; tıpkı başkalarının da hiçbir zaman buna aykırı davranmasının caiz olmadığı gibi, buna muhalefet etmek de caiz değildir, çünkü icmâ ile sabit olmuştur.

The proponents of this opinion including Ash-Shaafi’iy and AlHanaabilah. The majority of Fuqahaa’ said: If or when the Mujtahideen of the Muslims have agreed irrespective of their different lands (locations), their places of origin and their groupings, in the case where a reality has been presented to them in order to know its Hukm Ash-Shar’iy and then each of them provides his opinion explicitly in respect to its Hukm, by Qawl (speech) or Fi’l (action), whether they did this collectively gathered or as individuals, and then all of their opinions had been in agreement upon a single Hukm in respect to that reality, then this represents an ‘Ijmaa’. This Hukm that they had agreed upon would then represent a Hum Shar’iy that is Waajib (obligatory) to follow and it is not permitted to oppose it just as it is not allowed for others in any time to contravene it because it has been established by Ijmaa’.