1 - İstihsân-ı Sünnet ve İstihsân-ı İcmâ aslında istihsân değildir; bunlar yalnızca delillerin tercihini yansıtır. Örneğin Huzeyme'nin şahitliği meselesinde görüldüğü gibi, bu durum Hadis'in Kıyas üzerine tercih edilmesini ifade eder. Dolayısıyla bu, deliller arasında tercih yapma kapsamına girer ve isim dışında istihsânla hiçbir ilgisi yoktur. İstihsân-ı İcmâ'ya gelince, bu da İcmâ'nın veya Sünnet'in Kıyas (analoji) üzerine tercih edilmesini yansıtır. Sonuç olarak, imalat konusunda, imalatın Sünnet ile sabit olmasına rağmen, bunun Sahâbe İcmâ'ının tercih edilmesini temsil ettiği açıktır. Çünkü Allah'ın Elçisi ﷺ bir yüzük ve bir minber yapılmasını emretmiştir. Bu nedenle imalat hükmü İstihsân'dan gelmez.

1 - The Istihsaan As-Sunnah and Istihsaan Al-Ijmaa’ in reality are not Istihsaan but rather they only reflect the outweighing of evidences. So for instance in regards to the testimony of Khuzaimah then it is evident that it represents the outweighing of the Hadeeth over the Qiyaas. It therefore falls within the remit of outweighing between evidences whilst it has no relationship to Istihsaan except in name. As for Istihsaan Al-Ijmaa’ then this also reflects the outweighing of the Ijmaa’ or the Sunnah over Qiyaas (analogy). Consequently, in respect to the subject of manufacturing it is evident that it represents the outweighing of the Ijmaa’ As-Sahaabah even though manufacturing is proven by the Sunnah. That is because the Messenger of Allah (saw) ordered the manufacturing of a ring and a Minbar. Therefore (the ruling of) manufacturing does not come from Al-Istihsaan.

Aynı durum, hamama (banyoya) girerken suyun (kullanım) miktarını veya ücreti değerlendirmeden girmek için de geçerlidir. Bunun sebebi, bu uygulamanın Resulullah (SAV) zamanında, onun bu olayın gerçekleştiğini bilmesiyle ve takriri (onayı/rızası) ile yapılmış olmasının Sünnet ile sabit olmasıdır. Dolayısıyla bu hüküm bir delille sabittir ve İstihsan değil, Sünnet-i Takririyedir.

The same applies to the entering of the bathroom (baths) without evaluating (the amount of) water (usage) or price. That is because it is proven through the Sunnah as this is the practise that took place at the time of the Messenger (saw) accompanied by his knowledge of its occurrence and his Taqreer (approval/consent). It (the ruling) is therefore established by a Daleel and it is the Sunnah At-Taqreeriyah and not Al-Istihsaan.

2 - İstihsân ad-Darûrah ve Maslahah (zorunluluk ve yarar) ile ilgili olan, yani gerekli bir darûrete veya bir ihtiyacın karşılanmasını gerektiren bir maslahata dayanarak Kıyas'ın hükmüne aykırı olan hüküm için, bu durumda Kıyas'ın hükmüne aykırılık, Kıyas'ın delil olarak kurduğu Şer'î hükme aykırılık anlamına gelir. Hükmü, Şer'î delile ve onun gücüne dayandırmak yerine darûrete (zorunluluk) veya maslahata (yarar) dayandırmak, fiilen Kitap ve Sünnet'e değil, darûret ve maslahata başvurmak anlamına gelir. Bu başvuru da Allah Teâlâ'nın şu sözüne aykırı olur:

2 - As for Istihsaan Ad-Daroorah and Maslahah (of necessity and interest) which relates to that which is contrary to the Hukm of Qiyaas due to an obliging Daroorah or a Maslahah that requires the fulfilling of a need. Then in this case the contravention of the Hukm of Qiyaas represents a contravention of the Hukm Ash-Shar’iy established by the Daleel, which is Qiyaas. Taking the Hukm upon the basis of the Daroorah (necessity) or Maslahah (interest) and not upon the basis of the Daleel Ash-Shar’iy and its strength, in effect means referring to the Daroorah and Maslahah and not referring to the Kitaab and the Sunnah. This reference would therefore be contrary to the speech of Allah Ta’Aalaa:

Maslahah'nın geçersizliği, kiralanmış işçi örneğinde açıkça görülmektedir; çünkü kamu işçisini sorumlu tutup özel işçiyi sorumsuz bırakmak, onu dengeleyecek hiçbir şey olmaksızın bir tercih yapmak anlamına gelir; ayrıca bu durum Şer'i nassa da aykırıdır.

The invalidity of Maslahah is evident in the example of the hired worker because making the public worker liable and the private worker not liable represents an outweighing without anything to outweigh it with, in addition to it being in contravention to the Shar’iy text.