Şer'i Istılah'a göre Mekruh:

The Makrooh in accordance to the Shar’a Istilaah (terminological definition):

Bu, Şâri'nin (Kanun Koyucunun) kesin olmayan bir talepte bulunarak (Talep-i Gayr-i Cazim) yapılmasını istemediği şeydir; yani bu fiilin terk edilmesini istemiştir.

It is that which the Shaari’ (Legislator) has requested leaving its perfomance by way of a non-decisive request (Talab Ghair Jaazim).

Terk edilmesi, yapılmasından daha iyi, tercih edilen veya daha uygun olan şeydir. Makruhu işleyen kişi günaha girmez; ancak Allah'ın emrine uyarak onu terk ederse övülür ve ödüllendirilir.

It is that which leaving it is better or preferred (or more appropriate) that doing it. The one who does the Makrooh is not sinful and if he leaves it in compliance to the command of Allah he is commended and rewarded.

Makruh'un bir örneği, Peygamber'in (sav) sözünde belirtilen şeydir:

An example of the Makrooh is that which was mentioned in the Qawl of the Messenger (saw):

Hanefiler, mekruhu iki kategoriye ayırmışlardır: Mekruh-u Tahrimen, yani bunu yapan kimsenin cezalandırıldığı mekruh ve Mekruh-u Tenzihen, yani bunu yapan kimsenin cezalandırılmadığı mekruh. Mekruh-u Tahrimen'in hükmü, mekruhtan çok harama daha yakındır, çünkü anlamı haramın anlamıdır. Her ikisi de tek bir gerçeklik üzerine uygulanır ve ikisinin de (Tenzihen'in) sonucu, bunu yapan kimsenin cezalandırılmasıdır. Çoğunluk onu harama yanında yer vermiştir ve bu en doğru görüştür.

The Hanafiyah have divided the Makrooh into two categories: Al-Makrooh Tahreeman where the one who does it is punished and Al-Makrooh Tanzeehan where the one who does it is not punished. The Hukm of the Makrooh Tahreeman is closer to the Haraam than the Makrooh because its meaning is the meaning of the Haraam. Both apply upon a single reality and the (Tanzeehan) consequence of both is that the one who does it is punished. The majority put it alongside the Haraam and that is the most correct view.