Allah (SWT) said:

Allah (swt) said:

Muteşâbih'in tefsiri hakkında, bu âyetin tefsiri bağlamında bir ihtilaf veya anlaşmazlık ortaya çıkmıştır. Bu ihtilaf, Onun "Vav" harfi üzerine olan kavli (Kur'an âyeti) hakkında yaşanmıştır.

A difference of opinion or dispute has arisen in respect to interpreting the Mutashaabih from the Tafseer of this Aayah. So sin respect to the ‘Waw’ in His Qawl:

Bazıları bu "Vav"ı "Vavu'l-İstinaf" (yeni bir cümleye başlama vavı) olarak değerlendirmiştir. Onlar "Ve ilimde sağlam olanlar" ifadesini, bir "Mübtedâ"dan oluşan yeni bir cümle olarak görmüşlerdir; bu cümlenin "Haber"i (yüklemi) ise şudur:

Some have considered this ‘Waw’ to be a ‘Waw ul-Isti’naaf’ (of resumption i.e. beginning something new). They considered: “And those firm in knowledge” to be a starting sentence made up of a ‘Mubtada’ whilst its ‘Khabar’ (news) is:

Buna göre, ifadenin sonunda gelen Lafzu'l-Celâle (yani Allah lafzı) üzerinde durmak gerekir.

Accordingly, it is necessary to halt at the mention of the Lafzh Al-Jalaalah (i.e. Allah’s name) that came at the end of the statement:

Bu şekilde ve bu tefsire göre, Müteşabih'in te'vilini (yorumunu) yalnızca Allah (SWT) bilir.

In this way and according to this Tafseer it is Allah (swt) alone who knows the Ta’weel (interpretation) of the Mutashaabih.

Bazıları ise, "Raasikheen" (ilimde sağlam temellere sahip olanlar) kelimesinden önce gelen "Waw"ın bir "Waw Al-'Atf" (bağlama ve irtibat vavı) olduğu görüşünü benimsemiştir. Buna göre, müteşabihin te'vilini Allah bilir ve ilimde Raasikhoon (sağlam temellere sahip olanlar) da onu bilir. Oysa cümle şöyledir:

Others however held the view that the ‘Waw’ that is before the ‘Raasikheen’ (those firm in knowledge) is a ‘Waw Al-‘Atf’ (a Waw of connection and linkage). As such, it is Allah who knows the Ta’weel of the Mutashaabih and the Raasikhoon (those firmly grounded) in ‘Ilm (knowledge) also know it. That is while the sentence:

Bu cümlenin Mahal-i Nasb olarak Hal konumunda olması, Râsihîn'e ait olduğu içindir (yani onların durumunu ve hâlini, ilimde sağlam temellere dayanan kimselerin hâlini anlatmaktadır).

That this sentence is in the Mahal Nasb Haal relating to the Raasikheen (i.e. it is describing their state and condition, the condition of those who are grounded firmly in knowledge).

Bu anlayışa göre müteşabih, anlamı dinleyene belirsiz geldiği için müteşabihtir; müteşabih, anlamı anlaşılmayan şey değildir. Çünkü Kur'an'da anlamı anlaşılmayan hiçbir şey yoktur ve eğer Kur'an'da anlaşılamayan bir şey bulunsaydı, bu onu insanlar için bir beyan (açıklama) olmaktan çıkarırdı; bu da Allah Teâlâ'nın şu sözüne aykırı olurdu:

According to this understanding the Mutashaabih is Mutashaabih due to the ambiguity of its meaning to the one who hears it whilst the Mutashaabih is not that which its meaning is not understandable. That is because there is nothing in the Qur’aan which its meaning is not understandable and because if the Qur’aan contained something that cannot be understood then it would take it out from being a ‘Bayaanul Lin-Naas’ (explanation for mankind) which is in opposition to the Qawl of Allah Ta’Aalaa:

Sûrelerin başındaki harflere gelince (huruf-u mukatta'a), örneğin 'آلم' ve 'كهيعص' ve diğerleri, bunların bir anlamı vardır; çünkü bazı âlimler bunların surelerin isimlerini temsil ettiğini ve onların birer tanımlayıcısı olduğunu düşünmüşlerdir. Nitekim 'Âl-i İmrân Suresi Elif Lâm Mîm' denilir.

As for the Huroof (letters) at the beginning of the Suwar like ‘آلم ‘and ‘كهيعص ‘and others then they possess a meaning because some have considered them to represent the names of the Suwar and identifiers for them. So it is said: ‘Soorah Alif Laam Meem Aali ‘Imraan’ for example.

Diğerleri ise daha doğru görüşe yakın olarak, Allah'ın bazı surelerin başına bu harfleri, meydan okunan ve benzeri bir sure getirmekten aciz kalan Kur'an-ı Kerim'e Araplar'ın dikkatini çekmek için koyduğunu yorumlamışlardır. Bu, harflerin yalnızca onların konuşma ve nesirlerinin düzenlendiği (veya oluşturulduğu) harflerden ibaret olması durumudur. Bu yorum daha güçlüdür (veya daha ağır basar), çünkü bu harflerle başlayan surelerin çoğunun ardından Kur'an'dan bahseden ve ona dikkat çeken bir veya birden fazla ayet gelmektedir. Allah Teâlâ Bakara Suresi'nde şöyle buyurmuştur:

That is whilst others, in what is closer to the correct view, have interpreted that Allah began some of the Suwar with them in order to grab the attention of the Arabs towards the Qur’aan Al-Kareem that was challenging them and which they were incapable of producing a Soorah like it. That is in the case where it is only made up of the letters through which their speech and prose are regulated and organised (or composed of). This interpretation is outweighed (or stronger) because most of the Suwar that have begun with these letters are followed by an Aayah or Aayaat that talk about the Qur’aan and draw attention to it. Allah Ta’Aalaa said in Soorah Al-Baqarah:

Ve Âl-i İmrân suresinde:

And in Soorah Aali ‘Imraan:

Yâsîn Suresi'nde:

In Soorah Ya Seen:

Sâd Suresi'nde:

In Soorah Saad:

Kaf Suresi'nde ise:

And in Soorah Qaaf:

Aynı durum, harflerle başlayan diğer sureler için de geçerlidir. Bu surelerin, hemen harflerin ardından gelmese de, sürenin orta veya son kısmında Kur'an'dan bahsettikleri görülür. Dolayısıyla mucize olan (benzeri getirilemeyen) Kur'an, ey Arablar! Sizin dilinizde kullanılan aynı harflerden oluşmaktadır. (Öyleyse düşünüp ibret almayacak mısınız?!)

The same applies to the other Suwar which begin with letters. They contain a mention of the Qur’aan in the middle or latter part of the Soorah even if it is not mentioned immediately following the letters. The Mu’jiz (inimitable/miraculous) Qur’aan is therefore made up from the same letters that are used in your language O Arabs! (So will you not take heed or reflect?!)

Allah Teâlâ'ya nispet edilen fiiller ve sıfatlar, Âyetlerde geçtikleri üzere, Allah'a (SWT) yakışacak şekilde yorumlanır. Mesela O'nun Kavl-i Teâlâ'sı konusunda şöyledir:

As for the actions and attributes attributed to Allah Ta’Aalaa within the Aayaat, then they are interpreted in accordance to that which is fitting to Allah (swt). So for example in respect to His Qawl Ta’Aalaa:

Bu, Rabbinizin (Rabbin) emri olan "Emr" anlamında yorumlanır. Bu da Allah ile yaratılmışları arasında herhangi bir benzerlik kurulmasını ortadan kaldırmak ve uzaklaştırmak içindir; çünkü O'na benzer ya da denk hiçbir şey yoktur, Te'âlâ.

It is interpreted to mean the ‘Amr’ command of your Rabb (lord). That is to eliminate and distance making any resemblance between Allah and His creation, as there is nothing like or comparable to Him Ta’Aalaa:

Onun (SWT) sözü hakkında:

In respect to His Qawl (swt):

Sonra bu, Allah'ın ‘Kuvvet’ (güç) anlamıyla yorumlanır... ve benzeri... Bunun sebebi, bu lafızların (kelimelerin) anlamlarının bu mecazi (metaforik) anlamlara açık olmasıdır. Zira mecaz, Arapların konuşmasında (ya da dilinde) hakiki anlamdan çok daha fazla bulunmaktadır.

Then it is interpreted with the meaning of the ‘Quwwah’ (power) of Allah... and so on… That is because the meaning of these Alfaazh (worded expressions) is open to these metaphorical (Majaaziy) meanings. That is because the Majaaz (metaphorical) is present within the speech (or language) of the Arabs much more than the Haqeeqah (literal).

Yaratılmışlardan (El-Mahlûkât) bazılarına yemin etmeye gelince, mesela:

As for the swearing by some of the creations (Al-Makhlooqaat) like:

Bu ve benzeri örneklerde, bunlar insan aklını, Allah Teâlâ'nın yemin ettiği şeyleri incelemeye teşvik eden ve buna çağıran bir öğüttür. Bu yemin, bu şeylerin insan hayatındaki büyük tecellileri, O'nun (SWT) kudret ve güç sahibi olduğunun bir göstergesi ve yaratılışının ve düzenlenişinin harikalığı sebebiyledir. Amaç, mümini imanında artırmak ve kâfirin dikkatini Allah'ın yaratmasındaki mükemmelliğe çekerek, Yaratan ve Düzenleyen (El-Hâlık el-Mudebbir) olan Allah'ın varlığına imanı teşvik etmektir.

In respect to this and other such examples then they represent an encouragement and urging for the human mind to examine that which Allah Ta’Aalaa has made an oath upon, due to the greatness of their manifestation within human life and as an indication of His power and capability (swt), in addition to the amazingness of His creation and its organisation. That is to increase the believer in his Imaan and to draw the disbeliever’s attention to the excellence of His creation to encourage Imaan in the existence of the Creator and Arranger/Disposer (Al-Khaaliq Al-Mudabbir).