1 – İctihad farz-ı kifayedir; bir kısmı onu üstlenirse, görev diğerlerinden düşer; eğer bir kısmı üstlenmezse, ictihad etmeye gücü yeten herkes günahkâr olur. Bunun sebebi, Müslümanların hayatında ortaya çıkan yeni durumlar için amelî Şer'î hükümleri çıkarabilecek yeterlilikte bir müçtehidin veya müçtehidlerin bulunmadığı bir zaman dilimini Müslümanlar için caiz görmemesidir.

1 – Al-Ijtihaad is Fard Kifaayah; if some undertake it, the duty falls from the rest and if some have not undertaken it, then all those who are capable of Ijtihaad are sinful. That is because it is not permissible for the Muslims to have an era or period of time without the existence of a Mujtahid or Mujtahideen who are capable of deducing the practical Ahkaam Ash-Shar’iyah for the new realities occurring in the life of the Muslims.

Bu, bir müctehide taklit etmenin haram olduğu anlamına gelmez; çünkü bir işi yapmaya dair emir, onun zıddını yapmaktan men etme (nehiy) değildir; bunu daha önce Emir ve Nehiy (Emir ve yasaklama) bölümünde açıkladığımız gibi. 2 – Akidede Taklit:

That does not however mean that making Taqleed to a Mujtahid is Haraam because the command to undertake a matter is not a forbiddance (Nahi) from doing its opposite, as we explained earlier in the section about the Amr and the Nahi (Command and forbiddance). 2 – At-Taqleed in the Aqeeedah:

Tıpkı akîdeye ilişkin konularda içtihadın yeri olmadığı gibi, akîdeye ilişkin konularda taklit de caiz değildir. Bunun sebebi, Allah Teâlâ'nın akîde konusunda taklit yapanları kınamış olmasıdır. Nitekim (SWT) şöyle buyurmuştur: