Bu görüşü savunanlar, Allah Teâlâ'nın şu sözünü delil olarak kullandılar:

The people who held this view used the following statement of Allah Ta’Aalaa as evidence:

Ehl-i Beyt'i, ‘Ali, Fâtıma, El-Hasan ve El-Hüseyin (iki oğulları) olmak üzere kabul ettiler. Bununla birlikte onların hata ve günahtan (El-Hata) masum (Ma'sum) oldukları düşüncesi de vardı.

They considered the Ahl ul-Bayt to consist of ‘Ali and Faatimah, and Al-Hasan and Al-Hussein (their two sons). This was accompanied by the consideration that they were Ma’soom (nfallible) from mistake and sin (Al-Khat’a).

Şiiler'in bazıları (örneğin El-Ca'feriyye) imamlarını da, onların görüşüne göre hata etmekten uzak ve günah işlemeyen oldukları için ismet (günahsızlık) sıfatı çerçevesinde Ehl-i Beyt'e dahil etmişlerdir.

Some of the Shee’ah (like Al-Ja’fariy) also added their Imaams to the Ahl ul-Bayt in respect to the ‘Ismah (infallibility) who in their opinion are free from erring and do not commit sins.

Bunu Muhibbullah Bin Abdi Sh-Shukoor, "Muslim Ath-Thuboot" adlı eserinde, Usûlü'l-Fıkıh alanında yanıtlamış ve çürütmüştür; şöyle demiştir: "Onlar, bazı oğullarına, mesela Zeynü'l-Âbidîn ve İmam Ca'fer gibi kimselere, ismet (masumiyet) iddia etmişlerdir. Biz ise, Sahâbe ve Tâbiîn'den tevatür yoluyla bize ulaşan şeyin, onların müctehid oldukları ve Ehl-i Beyt'in verdiği fetvalardan farklı fetvalar verdikleri olduğunu söyledik. Bundan dolayı kınanmamışlar ve kimse başkasının hatasını ileri sürmemiştir. Doğrusu, Ehl-i Beyt'e aykırı bir hüküm veren kimsenin hata ettiğini de hiç kimse söylememiştir." Sonra şöyle demiştir: "Sana açıkça anlaşılmıştır ki, Ehl-i Beyt'in de dahil olduğu kat'î icma, Ehl-i Beyt'te ismetin bulunmadığını gerektirir; bu da onlardan hatalı içtihadın mümkün olduğu anlamına gelir..." Yazar, onların delil ve kanıtlarını ele almış ve "Ehl-i Beyt'in icmaı yalnızca onların toplanmasıyla oluşmaz" başlığı altında bunları çürütmüştür.

This has been responded to and refuted by Muhibbullah Bin Abdi Sh-Shukoor in his book: ‘Muslim Ath-Thuboot’ in the subject area of Usool ul-Fiqh when he said: “And they claimed infallibility for some of their sons like Zein Al-‘Aabideen and Al-Imaam Ja’far amongst others. We have (however) said that what has come to us by way of Tawaatur from the Sahaabah and the Taabi’een is that they were Mujtahideen and that they gave verdicts (Fatawaa) which were different to what the Ahl ul-Bayt gave. They were not censured for that and nobody found fault in anyone else. Indeed, nobody said that the one who gave a Hukm contrary to the Ahl ul-Bayt had made a mistake”. Then he said: “It has become evident to you that the Qat’iy Ijmaa’ in which Ahl ul-Bait are part of, dictates that there is no ‘Ismah (infallibility) in the Ahl ul-Bayt which means that the mistaken Ijtihaad is possible from them...” The above author dealt with their evidences and proofs and he refuted them under the heading: ‘Al-Ijmaa’ of the Ahl ul-Bayt is not convened by them alone’.