‘Ulemâ, emir kipinin taklefî hüküm açısından ve tekrar, hemen yapma ve hafifletme (ara verme) bakımından neyi gösterdiği konusunda ihtilaf etmişlerdir. Genel olarak ‘ulemâ şöyle demiştir: Emir, aslında üç anlamdan birini ifade etmek üzere konulmuştur ve bunlar şunlardır: El-Vücûb (farz kılma), En-Nedb (tavsiye) veya El-İbâha (caiz kılma). Bu ‘ulemâ, bu emrin tek bir anlamla kastedilmesi konusunda şu şekilde ihtilaf etmiştir:
The ‘Ulamaa have differed in respect to what the command form indicates from the angle of the Hukm At-Takleefiy and from the perspective of repetition, immediacy and abatement (let up). In general, the ‘Ulamaa said that: The Amr (command) has been placed and set in origin to provide one of three meanings and these are: Al-Wujoob (obligation) or An-Nadb (recommendation) or Al-Ibaahah (permissibility) and these ‘Ulamaa disagreed or differed in respect to an intended single meaning for it as follows:
1 – Malik İmamı'nın bazı takipçileri, emir kipinin (Sîğatü'l-Emr) ibaha (izin verilebilirlik) ifade ettiğini söylemişlerdir; çünkü emir, fiilin varlığını talep etmek için konulmuştur ve bu varlığın en az derecesi onun caiz olmasıdır.
2 – Diğerleri ise, Şâfiî'ye atfedilen iki görüşten birini de içerecek şekilde, emir kipinin nedb (tavsiye edilen) ifade ettiğini söylemişlerdir; çünkü emir, fiili talep etmek için konulmuştur ve bunun en az miktarı tavsiyedir.
1 – Some of the followers of Al-Imaam Maalik said that the Seeghat ul-Amr (command form) indicates Al-Ibaahah (permissibility) because the Amr (command) has been provided or set to request the presence of the action and the least of this presence or existence is its permissibility. 2 – Others said, and this includes one of the two views attributed to Ash-Shaafi’iy, that the Seeghat ul-Amr indicates An-Nadb (recommendation) and that is because the Amr has been provided to request the action and its least amount is recommendation.
3 – Çoğunluk, Sîgatu'l-Emr'in (emir kipinin) vücûbu (farz kılma) gösterdiğini söyledi; çünkü emir, vücûbu gösterecek şekilde verilmiştir. Bu nedenle vücûb bakımından bu kip hakîkat (gerçek anlamında, hakikatinde) kullanılmış olur, vücûb dışındaki anlamlarda ise mecâz (mecazî anlamda) kullanılmış olur. Dolayısıyla bir karîne (bağlam ipucu) bulunmadıkça vücûptan başka bir anlama gelmez. Eğer karîne, İbâha'ya (serbestlik bildirmeye) işaret ederse emir cevâz (izin) için olur; eğer En-Nedb'e işaret ederse emir tavsiye için olur. Bu görüşte olanlar bunu, aşağıda zikredeceğimiz delillere dayanarak çıkarmışlardır:
3 – The majority said that the Seeghat ul-Amr indicates Al-Wujoob (obligation) as the command has been provided to indicate the obligation. It is therefore, in respect to the obligation, a Haqeeqah (literal or according to its reality) and in other than the obligation it is Majaaz (metaphorical). Consequently, it does not become other than the obligation unless there is a Qareenah (connotation). If the Qareenah has then indicated to Al-Ibaahah, the Amr would be for permissibility and if it indicated An-Nadb then the Amr (command) would be for recommendation. Those holding this opinion deduced it based on evidences from which we will mention the following:
A – Kur'an-ı Kerim'de şöyle zikredilmiştir:
A – It was mentioned in the Qur’aan Al-Kareem: