Bu, toplananların belirli bir gerçeklik hakkındaki görüşlerini açıkça dile getirmesi ve ardından bu gerçeklik için Hükm eş-Şer'î'yi temsil eden bir görüş birliğine varmasıdır.

This is when those gathered express or present their opinions explicitly in respect to a given reality from amongst the realities and then they hold a consensus upon which represents the Hukm AshShar’iy for this reality.

Bu gerçekliğe bir örnek, İcma' ehlinin tek bir yerde toplanıp tek bir görüş üzerinde ittifak etmesidir. Bu, Sahabe'nin Allah Resulü'nün ﷺ cenazesini, yerine bir Halife (ardıl) seçebilmek için defnetmeyi geciktirmeleri konusunda yaşananlara benzer. Sahabe'nin çoğu Medine'deydi ve gerçekten de Resulullah'ın ﷺ bedenine yakındı ve Sakife-i Beni Saide'deydi.

An example of this reality is when the people of Ijmaa’ are gathered in a single place and agree upon a single opinion. This is like what happened with the Sahaabah in respect to the delay of burying the Messenger of Allah (saw) so that they could select a Khalifah (successor) to the Messenger of Allah (saw). Most of them (the Sahaabah) were in Al-Madinah and indeed close to the body of the Messenger (saw) and in the Saqeefah of Bani Saa’idah.

Yahut onlar dağıtılabilir ve ardından bir mesele (Mas’alah) onlara birer birer sunulur, her biri kendi onayını vererek, böylece hepsinin görüşleri tek bir görüş üzerinde birleşmiş olur.

Or they could be dispersed and then an issue (Mas’alah) is presented to them one at a time each providing their agreement so that all of their opinions are in agreement upon one single opinion.

Ya da bu, içlerinden biri belirli bir mesele (mesele) hakkında bir hüküm verdiğinde ve bu hükmün diğerlerine ulaşması, ardından onların ya bir açıklama, bir fetva ya da bir karar verilmesi yoluyla açıkça onayladıklarında gerçekleşebilir.

Or it could be when one of them passes a judgement in a particular Mas’alah (issue) and that Hukm reaches the others and they then clearly express their agreement either by way of a statement, a verdict or judgment being passed.

Bu, İcma'a mensup kişilerden birinin, bir meselede (mesele) dair, bunun bir Hükm-i Şer'î olduğu esasına dayanarak bir görüş ortaya koyması ve buna karşı kimsenin itiraz etmemesi, reddetmemesi durumudur.

This is when one of the people of Ijmaa’ provides an opinion in a Mas’alah (issue) from amongst the Masaa’il (issues), on the basis of it being a Hukm Shar’iy, and no one renounces or disclaims it.

Şâfiî, İcmâ-i Sükûtî'yi kabul etmemiştir; birçok fakihle birlikte. Bazı fakihler ise onu icmâ saymış, ancak İcmâ-i Sarîh'ten daha düşük derecede görmüşlerdir. Başka bir görüşe göre ise İcmâ-i Sükûtî bir hüccet (geçerli delil) sayılmış, fakat icmâ olarak sınıflandırılmamıştır.

Ash-Shaafi’iy did not adopt Ijmaa’ As-Sukootiy in addition to many of the Fuqahaa whilst some of them considered it as an Ijmaa’ but of a lesser strength as compared to the Ijmaa’ As-Sareeh. In another opinion it was considered to represent a Hujjah (valid legal proof) but not classified as Ijmaa’.

Sahabe ile ilgili İcmâ-i Sükûtî, Sahabeden birinin bir görüş ileri sürmesi veya benimsemesi, Sahabenin bu görüşten haberdar olması ve ardından hiçbirinin bunu reddetmemesi ya da inkâr etmemesi durumunda gerçekleşir. Aşağıdaki şartlar gerçekleşip yerine getirildiğinde bu, (geçerli) bir İcmâ'ı (fikir birliğini) temsil ettiği kabul edilir:

The Ijmaa’ As-Sukootiy in respect to the Sahaabah occurred when one of the Sahaabah held or stated an opinion which the Sahaabah were aware about about and then none of them denounced or denied it. This is considered to (validly) represent an Ijmaa’ (consensus) if the following conditions are realised and met:

1 – Şer'i hükmün, (normalde) inkâr edilecek bir şeyden olduğu ve Sahabenin, bir münkere (inkâr edilmesi ve reddedilmesi gereken bir şeye) karşı sessiz kalmalarının imkânsızlığı nedeniyle bu konuda sessiz kalmayacakları. Bu, Hz. Ömer İbnu'l-Hattab'ın (ra), Resulullah'ın (ﷺ) kendisine taksim ettiği Bilal el-Müzeni'nin arazisini, üç yılı aşkın bir süre işlenmeden bıraktıktan sonra aldığı durumda yaşanana benzer.

1 – That the Hukm Ash-Shar’iy was from that which would (normally) be denounced and the Sahaabah would not remain silent over it because of the impossibility of them remaining silent over a Munkar (a matter that must be denounced and denied). This is like what happened in respect to ‘Umar Ibn Al-Khattaab (ra) when he took the land of Bilaal Al-Muzniy, which the Messenger of Allah (saw) has apportioned to him, after he left it unworked on for more than three years.

2 – Bu hükmün yaygınlaşmış olması ve Sahabenin bunu bilmiş ve farkında olmuş olması; çünkü onların bunun farkında olmadan ya da bundan haberdar olmadan sessiz kalmaları, icma'a ya da onayladıklarına delalet etmez.

- Bazıları İcmâ-i Sarîh'i kat'î, İcmâ-i Sükûtî'yi ise zannî olarak kabul etmiştir.

- Some considered the Ijmaa’ As-Sareeh to be Qat’iy and the Ijmaa’ As-Sukootiy to be Zhanniy.

Doğru görüş, Sahabe icmâının, bir Delîl-i İcmâlî olması ve Ahkâm-ı Şer‘iyyenin kaynaklarından biri olması bakımından hüccet olmasının kat‘î olması gerektiği ve bunun ancak Sahabe icmâında gerçekleştiğidir.

The correct view is that the Hujjiyah of Ijmaa’ As-Sahaabah in respect to it being a Daleel Ijmaaliy and a source from the sources of the Ahkaam Ash-Shar’iyah must be Qat’iy and that this is not fulfilled except in Ijmaa’ As-Sahaabah.

İcmâ' kaynağından türetilen hükümlere gelince, bunlar Sünnet gibi muamele görür. Bu ya mütevâtir olur ki o takdirde Sahâbenin bu konuda ittifak edip icmâ' ettiği hususunda Kat'iyyü's-sübût olur, ya da Ahbâr-ı Âhâd'dan olur ki o takdirde Zannîyyü's-sübût olur.

As for the Ahkaam derived from the source of Al-Ijmaa’ then they are treated like the Sunnah. It can either be Mutawaatirah in which case it would be Qat’iy Ath-Thuboot in respect to the Sahaabah having agreed and held a consensus upon it, or it can be from the Akhbaar Al-Aahaad in which case it would be Zhanniy Ath-Thuboot.

İcmâ ile amel etmek ve ona uymak, sübutu kat'î olsun zannî olsun vâciptir. Bunun sebebi, daha önce de belirttiğimiz gibi, icmâ-i sahâbenin, bize doğrudan ulaşmamış bir delili açığa çıkarması ve ortaya koymasıdır; bize ulaşan, icmâ-i sahâbe yoluyla gelen hükümdür ve bu hüküm, ulaşmayan o delile dayanmaktadır.

Working with and acting by the Ijmaa’ is Waajib (obligatory) whether it was Qat’iy Ath-Thuboot or Zhanniy Ath-Thuboot. This is because the Ijmaa’ As-Sahaabah, as we have mentioned, reveals and discloses a Daleel Shar’iy that did not reach us (directly) but rather the Hukm that was based on a Daleel reached us by way of Ijmaa’ As-Sahaabah.

Âlimler ve fakihler, icmâ (fikir birliği) sahiplerinin kimler olduğu konusunda görüş ayrılığına düşmüşlerdir. Bu nedenle, icmâ ehlinden sayılacak kimseler hakkında şartlar koymuşlardır. Aşağıda bu konuyla ilgili bazı ayrıntılar yer almaktadır:

The ‘Ulamaa and Fuqahaa have differed and disagreed in regards to who the people of Al-Ijmaa’ (consensus) are. They therefore set down conditions in respect to who is to be considered to be from the people of Al-Ijmaa’. The following represents some of the details related to this: