Allah (SWT), Muhammed ﷺ'i insanlık için bir rahmet olarak İslam Şeriatı ile gönderdi. Allah (SWT) şöyle buyurdu:

Allah (swt) sent Muhammad (saw) with the Islamic Sharee’ah as a mercy for mankind. He (swt) said:

Ve Allah Teâlâ şöyle buyurdu:

And Allah Ta’Aalaa said:

Allah (SWT), Müslümanlığı ile birlikte Elçisini insanlığa bir rahmet olarak gönderdi; onları Allah'tan başkasına ibadet etmekten çıkarıp Allah'a ibadete yöneltmek için ve (SWT) onların ilişkilerini en iyi sistemle düzenledi.

Allah (swt) sent His Messenger with Islaam, as a mercy to mankind, to bring them out from worshipping other than Allah to worshipping Allah and He (swt) organised their relationships with the best of systems.

Şeriatın bütün olarak amacı ve maksadı, bu nedenle, insanlık için bir rahmettir. Çünkü Şeriat bir rahmeti temsil eder. Bu, bütün olarak Şeriatın, uygulandığında genel olarak insanlara ilişkin Masâlih'i (faydaları/menfaatleri) getirmek ve güvence altına almak, Mefâsid'i (faydasız ve bozucu/kötü unsurları) ise def etmek için geldiği anlamına gelir. Edille (deliller), bütün olarak Şeriatın genel amacı veya hedefi olarak rahmeti temsil ettiği konusunda açıktır. Bununla birlikte, bu genel delillerin içinde, rahmetin tek tek her hükmün veya Şeriat nasslarından her bir metnin kendisinin amacı veya hedefi olduğuna işaret eden hiçbir delil bulunmadığı da bir gerçektir.

The aim and purpose of the Sharee’ah as a whole is therefore a Rahmah (mercy) for mankind. As the Sharee’ah represents a Rahmah. This means that the Sharee’ah as a whole came to bring and secure Masaalih (benefits/interests) and to repel Mafaasid (unbeneficial and corrupting/bad elements) in relation to the people generally when it is applied upon them. The Adillah (evidences) are explicit in respect to the Rahmah (mercy) representing the overall aim or objective of the Sharee’ah as a whole. That is whilst there isn’t any indication within these general evidences to indicate that the Rahmah represents the aim or objective of every single individual ruling in itself or of every text from amongst the Sharee’ah texts.

Sonuç olarak şeriatın genel maksadı, kulların (insanların) maslahatlarını gerçekleştirmek ve yerine getirmektir. Ancak bu menfaatler, insanın kendi heveslerine ve arzularına göre maslahat saydığı şeyler değildir; maslahat, nefsin terazisine göre değil, şeriatın terazisine göre maslahat olan şeydir. Âlimler bu menfaatleri üç kategoriye ayırmışlardır:

Consequently, the overall Maqsad (aim) of the Sharee’ah is the realisation or accomplishment of the interests of the ‘Ibaad (servants/people) however these Masaalih (interests/benefits) are not what the human views to be representative of a Maslahah or benefit in accordance to his whims or desires but rather the Maslahah is that which is a Maslahah according to the scale of the Shar’a and not the scale of whims and desires. The ‘Ulamaa have classified these Masaalih into three categories:

Bunlarla kastedilen, insanların hayatının, toplumun kurulmasının ve istikrarının dayandığı maslahatlardır. Bu maslahatlar yerine getirilmez ya da gerçekleşmezse yaşam düzeni bozulur, kaos ve fesat hüküm sürer. Bu dünyada sıkıntı ve acı, ahirette ise azapla karşılaşırlar. Bu zaruriyyat (temel gereksinimler) beştir: Hıfzu'd-Dîn, Hıfzu'n-Nefs, Hıfzu'l-Akl, Hıfzu'n-Nesl ve Hıfzu'l-Mal (din, can, akıl, nesil/soy ve malın korunması). İslam, bu zaruriyyattan her birinin korunması için hükümler koymuştur.

By these it is meant the Masaalih upon which the life of the people, the establishment of the society and its stability rests. If these Masaalih are not fulfilled or realised the system of life will become flawed and chaos and corruption will prevail. They will face hardship and suffering in this Dunyaa and punishment in the Aakhirah (hereafter). These Darooriyaat (essential matters) number five: Hifzh ud-Deen, Hifzh un-Nafs, Hifzh ul-‘Aql, Hifzh un-Nasl and Hifzh ul-Maal (preservation of the Deen, life, mind, progeny/lineage and property). Islaam has legislated Ahkaam for the preservation of each of these Darooriyaat (essential matters).

İslam şeriatı hiç kimseyi İslam'a girmeye zorlamaz ya da mecbur etmez. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

The Islamic legislation does not force or compel anyone to enter into Islaam. Allah (swt) said:

Bu, Arap müşriklerinin İslam'a girmesinden sonra geçerliydi. Ancak İslam'dan dönen Müslümana gelince, onunla konuşulur ve üç gün boyunca tövbe etmesi istenir. Bundan sonra da eğer dinden dönüşünde ısrar ederse öldürülür. Allah'ın Elçisi ﷺ şöyle buyurdu:

And this was applicable after the Arab Mushrikeen entered into Islaam. However, in respect to the Muslim that apostatises from Islaam, he is discussed with and his repentance is sought for three days. Then, after that, if he persists upon his apostasy, he is killed. The Messenger of Allah (saw) said:

Bu, İslam akidesinin insanın fıtratıyla (içsel yaradılışıyla) uyumlu olması ve akla (aklîliğe) dayanması sebebiyledir. Bu nedenle bu akideden dönen murted (mürted), İslam toplumunun geri kalanını enfekte etmemesi için kökünden kazınması gereken bir hastalığın tezahürü gibi olur. Bu durum, dinin korunmasıyla ilgilidir.

That is because the Islamic Aqeedah is in harmony with the Fitrah (intrinsic nature) of the human being and built (or based) upon the mind (rationality). As such, the Murtadd (apostate) from this Aqeedah becomes like a manifestation of sickness that must be uprooted so that it does not infect the rest of the Islamic society. This relates to the preservation of the Deen.

İslam, dinde fitneyi (ayrılık ve karışıklık) öldürmekten daha kötü ve daha ağır bir şey saymıştır. Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur:

Islaam has considered Al-Fitnah (strife) in the Deen to be worse and more severe than killing. Allah Ta’Aalaa said:

Bu sebeple İslâm, dinin korunması için şunları hükme bağlamıştır: Ona davet etmek, ona yönelik saldırı veya tecavüzü defetmek ve onu yok etmek isteyenlere karşı Cihad'ın farz kılınması. Allah (SWT) şöyle buyurur:

As such Islaam has legislated the following for the preservation of the Deen: The Da’wah (invitation) to it, repelling the assault or aggression against it and the obligation of Al-Jihaad against those who wish to negate it. Allah (swt) says:

Nefsin (canın) korunması için İslam, yaşamını sürdürmesi ya da devam etmesi için gerekli olan her şeyi, örneğin yiyecek ve içecek gibi şeyleri ve ona saldıranı cezalandırmayı yasalaştırmıştır. Allah (SWT) şöyle buyurur:

For the preservation of the Nafs (life) Islaam legislated all that which is required for its continuance or survival like food, drink and punishing the one who aggresses against it. Allah (swt) says:

Ayrıca intiharı haram kılarak hayatı yok oluşa maruz bırakmayı da yasaklamıştır.

It has also prohibited exposing the life to destruction by making suicide Haraam.

Akıl almanın korunması için İslam, hamr içmeyi ya da uyuşturucu (sarhoş edici maddeler) tüketmeyi yasaklamıştır. Aynı zamanda ilmin peşinden gitmeyi, tefekkür etmeyi ve içtihadı teşvik etmiş ve bunları önermiştir; bunların hepsi kişinin içindeki zihinsel yetenekleri geliştiren şeylerdir. İslam, ilim sahibi olan ve ilim elde edenleri övmektedir:

For the preservation of the mind Islaam has prohibited the drinking of Khamr or consumption of drugs (intoxicants). At the same time, it has encouraged and urged the pursuit of knowledge, contemplation and Ijtihaad, which are all matters that develop the intellectual capability within the person. Islaam commends those who are knowledgeable and attain knowledge:

Nesli korumak için İslam, zinayı haram kılmış ve failine ceza koymuştur. Ayrıca kadeften (iffete karşı iftira) men etmiş ve bu iftirayı atan ya da böyle bir isnatta bulunan kişi (Kâzif) için ceza belirlemiştir. Şer'i bir özür (mazeret) olmaksızın kürtajı yasaklamış, evlenmeyi ve çok sayıda çocuk sahibi olmayı teşvik etmiştir.

For its preservation Islaam has legislated the prohibition of Zinaa and a punishment for its perpetrator. It has also prohibited Al-Qadhf (accusations against chastity) and legislated the punishment for the one who makes such accusations or claims (Al-Qaadhif). It prohibited abortion for other than a Shar’iy ‘Udhr (excuse) and encouraged marriage and the reproduction of many offspring.

İslam, malın korunması açısından hırsızlığı yasaklamış ve hırsız için belirlenmiş bir hadd (sabit ceza) koymuştur. Ayrıca malın zarar görmesini yasaklamış, akılsız (safîh) ve akıl sağlığı yerinde olmayan (mecnûn) kişilerin mallarını korumak için kısıtlayıcı hükümler getirmiş, (özel) mülkiyeti caiz kılmış ve servetin artırılmasını teşvik etmiştir.

Islaam has legislated the prohibition of stealing and the Hadd (set punishment) for the thief in regards to the preservation of the property. It has also prohibited the damaging of property, provided restrictive legislation to safeguard the wealth of the Safeeh (foolish) and Majnoon (not of sound mind), made (private) ownership permissible and encouraged wealth growth.

Bunlar, insanların üzerindeki sıkıntı ya da güçlüğü (Haraç değil, Haraj) kaldırmaları ve üzerlerindeki taklif yükünü hafifletmeleri için gerekli olan hususlardır. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

These are the matters that the people need to lift the hardship or difficulty (Haraj) from them and to lighten the burdens of the Takleef upon them. Allah (swt) said:

Buna göre, ibadetlerle ilgili olarak taklif, kişinin gücü ve kapasitesine göre belirlenmiştir. Ruhsatlar (özel izinler) ise, azimetin (ruhsattan önceki asıl hüküm) gerektirdiği yükümlülük onlara zor geldiğinde, bu zorluğu hafifletmek için kendilerine yasal kılınmıştır. Bu nedenle, yolcu için Ramazan'da orucu bozmak mübah kılınmış, ayakta duramayan kimse için oturarak namaz kılmak da caiz kılınmıştır; bunun gibi başka hükümler de vardır.

So in relation to the ‘Ibaadaat the Takleef is in accordance to their capability whilst Rukhas (special permissions) have been legislated for them as a lightening for them in the case where there is a hardship upon them in respect to the ‘Azeemah (the obligation before the Rukhsah). Consequently, it made the Iftaar (breaking of fast) in Ramadhaan Mubaah for the traveller and the prayer sitting for the one incapable of standing amongst other such rulings.

Yiyecekler konusunda ise, Tayyibât (iyi, temiz şeyler) onlara helal kılındı, Habâis (kötü, pis şeyler) ise haram kılındı. Ancak zorunda kalan (Mudtarr) kişiye, kendisine haram kılınmış olan şeyi yemesine izin verildi. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

And in respect to the foodstuffs, the Tayyibaat (good things) were made Halaal for them and the Khabaa’ith (dirty/bad things) were made Haraam, whilst the one who is compelled to (Mudtarr) has been permitted to eat that which has been made Haraam upon him. Allah (swt) said:

Ve diyet (kan bedeli), kasıt olmaksızın öldürme durumunda, katilin yükünü hafifletmek amacıyla katilin akrabalarına (âkile) yüklenmiştir.

And the Diyah (blood money) has been legislated upon the ‘Aaqilah’ (relatives of the killer) in relation to the unintentional killing as a lightening (of the burden) upon the killer.

Uqoobaat (cezalar/ceza hukuku) alanında şu ilke konulmuştur:

Within the area of the ‘Uqoobaat’ (punishments/penal-code) the following principle has been legislated:

Bunlar, onur, haysiyet ve yüksek erdemli ahlak duygusunun gerekleriyle uyumlu olarak insanların durumunu iyileştiren hususlardır. Buna göre İbadetler bakımından bedenin, giysinin ve mekânın temizliği farz kılınmış; bunun yanında necasetlere (pislik) karşı dikkatli olunması emredilmiş ve Müslümanların her mescitte süslenmelerine, yani güzel giysilerle bezenmelerine dikkat etmeleri istenmiştir. Muamelat bakımından ise aldatma, sahtekârlık, hile, israf ve cimriliğe (Gış) haram kılınmıştır. Ayrıca her türlü necis ve zararlı şeyle uğraşmak yasaklanmıştır. Şeriat, bir kişinin kardeşinin ticareti üzerine ticaret yapmasını ve fiyatları belirlemeyi diğer hususlarla birlikte yasaklamıştır. Cezalar (Ukubat, ceza hukuku) konusunda da benzer bir yaklaşım vardır: Cihatta rahiplerin, çocukların ve kadınların öldürülmesi haram kılınmış; tıpkı müsle (uzuv kesme), hıyanet, elçilerin (ulakların) öldürülmesi ve ölülerin ya da canlıların yakılması yasaklandığı gibi.

These are the matters that improve the condition of the people conforming with the requirements of a sense of honour, dignity and noble virtuous morals. Consequently, in respect to the ‘Ibaadaat the purification of the body, clothing and place was legislated in addition to legislating caution in respect to the Najaasaat (impurities) and for the Muslims to pay attention to their adornment at every Masjid (i.e. where nice clothing.) In regards to the Mu’aamalaat Al-Ghish (swindling/cheating), fraud, deceit, Israaf and stinginess has been made Haraam. In addition, dealing with every kind of Najas (impurity) and Daarr (harmful matter) is prohibited. The Shar’a forbade a person conducting a trade over the trade of his brother and fixing prices amongst other matters. Similar to that applies in respect to the ‘Uqoobaat (punishments/penal code) whilst the killing of monks, children and women have been made Haraam in Al-Jihaad, just as mutilation, treachery, killing of messengers (envoys) and burning the dead or living has been forbidden.

Ahlak (güzel davranışlar) konusunda İslam, insanın doğruluk (dürüstlük), emanete riayet, sabır, azim ve salih olma ile nitelenmesini emretmiş; yalan, hile, aldatma, korkaklık ve edepsiz söz söylemeyi ise yasaklamıştır. Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur:

In relation to the Akhlaaq (morals) Islaam has demanded the person to be characterised with truthfulness (honesty), trustworthiness, patience, perseverance and righteousness whilst it has forbidden lying, cheating, deceiving, cowardice and lewd speech. The Messenger of Allah (saw) said:

Ve Allah'ın Elçisi ﷺ'e, insanı en çok Cennet'e sokan şeyin ne olduğu soruldu ve o ﷺ şöyle buyurdu:

And the Messenger of Allah (saw) was asked about that which most enters (its possessor) into Al-Jannah (paradise) and he (saw) said:

İyi ahlâk (el-Ahlâku'l-Hasene), toplumun bireyleri arasında sevgi, saygı ve güven duygusunu doğurmaktan sorumludur.

The Akhlaaq Al-Hasanah (good morals/virtues) as such are responsible for generating affection, respect and trust or confidence amongst the individuals of the society.