1) Allah Te'âlâ, İslâm'ı bütün insanlığa Muhammed (sav) ile gönderdi. Bu yüzden önce Araplara başladı; çünkü Kur'ân-ı Kerîm onların dilinde indirilmişti. Vahiy, Arapça dilinin en olgun çağında, bu dilin altın çağında geldi. O dönemde Arap kabileleri, şiirlerini sunup becerilerini ve üstünlüklerini birbirleriyle yarıştırabilsinler diye özel pazarlar kurmuşlardı. Note: the Prophet's name is written with ﷺ rather than (sav) per the system rules, so the final text is: 1) Allah Te'âlâ, İslâm'ı bütün insanlığa Muhammed ﷺ ile gönderdi. Bu yüzden önce Araplara başladı; çünkü Kur'ân-ı Kerîm onların dilinde indirilmişti. Vahiy, Arapça dilinin en olgun çağında, bu dilin altın çağında geldi. O dönemde Arap kabileleri, şiirlerini sunup becerilerini ve üstünlüklerini birbirleriyle yarıştırabilsinler diye özel pazarlar kurmuşlardı.

1) Allah Ta’Aalaa sent the Messenger Muhammad (saw) with Islaam to mankind in its entirety. So he began with the Arabs whilst the Qur’aan Al-Kareem had been revealed in their language. Its revelation came in the age when the Arabic language was at is ripest and indeed in the golden age of this language. This was at a time when the Arab tribes had established special arts markets so that they could present their poetry and compete with one another in respect to their skills and prowess.

Araplar Kur'an'ı ve Hadis'i anlıyorlardı, çünkü Ayetlerin ve Hadislerin geldiği dil, onların doğuştan sahip oldukları doğal bir yetenek, bir huy ve içgüdüsel bir yatkınlığı temsil ediyordu. Bu dilin ifadelerindeki anlamları tam olarak kavrayabiliyor ve üslûplarını anlıyorlardı. Bunun sonucu olarak her biri, zorluk çekmeden ihtiyaç duyduğu Şer'î Hükmü alabiliyordu.

The Arabs understood the Qur’aan and the Hadeeth because the language which the Aayaat and Ahaadeeth came in represented a natural talent, trait and inborn disposition which they were endowed with. They could fully take in the meanings of its worded expressions and understood its styles. Consequently, each of them would take the Hukm Ash-Shar’iy that he required without difficulty.

Müslümanların durumu, Sahabe ve Tabiin döneminde, hicri ikinci asrın başına kadar böyle devam etti.

The situation of the Muslims then continued like that in the era of the Sahaabah and the Taabi’een until the beginning of the second Hijri century.

Bundan sonra İslam Devleti genişledi ve Romalılar, Farslar, Hindular ve Berberiler gibi birçok başka millet İslam'a girdi. Araplar bu milletlerle yaşadıkları yerler bakımından ve konuşmaları bakımından karışmaya başladı. Sonuç olarak, Arapça dili, Arap olmayan kökenli ifadelerin, halk dilinin ve üsluplarının girmesiyle zayıfladı. Bu durum, Arapların çoğunluğunda Şer'î metinlerin anlaşılmasını zayıflattı. Bunun sonucunda, ilk Müslümanların anladığı şekilde Âyetleri ve Hadisleri anlayabilmek için dil kurallarına ve ilkelere ihtiyaç duyuldu. Âlimler buna karşılık verdi ve Kitap ve Sünnet'ten Şer'î amelî hükümlerin nasıl çıkarılacağını açıklamak için bir Minhâc (metodoloji) ortaya koymaya ve yazıya dökmeye çalıştı.

2) After that, the Islamic State had expanded and many other nations had entered into Islaam like the Romans, the Persians, Hindus and Berbers. The Arabs then mixed with them in terms of where they resided and in respect to their speech. As a result, the Arabic tongue weakened due to the insertion of expressions, colloquialisms and styles of a non-Arabic origin. This led to the weakening of the understanding of the Shar’iyah texts amongst the majority of the Arabs. As a result, they became in need of linguistic controls and principles in order to understand the Aayaat and the Ahaadeeth as the first Muslims had understood them. The scholars responded and made efforts to put down and provide a Minhaaj (methodology) to explain the manner of how to deduce the practical Ahkaam Ash'Shar’iyah through the Kitaab and the Sunnah.

3) Bu dilsel ve Şer'î ilkeler ve kurallar (Davâbıt) bütününden Usûl-ül Fıkıh ilmi oluşmuştur ve bu ilmin başlangıcı Hicri ikinci asırdadır.

3) From the host of these linguistic and Shar’iy principles and controls (Dawaabit) the ‘Ilm of Usool ul-Fiqh was formed and the beginning of this ‘Ilm was in the second Hijri century.

4) Bu ilmin bazı ilkelerini bir kitapta bir araya getiren ilk kişi, İbn'ün-Nedîm'in "El-Fihrist" adlı kitabında zikrettiği üzere, İmam Ebû Hanîfe'nin (rh) talebesi olan İmam Ebû Yûsuf'tur (rh). Ancak Ebû Yûsuf'un yazdığı bu kitap bize ulaşmamıştır.

4) The first to gather together some of the principles of this ‘Ilm within a book was Al-Imaam Abu Yusuf (rh) the companion of Al-Imaan Abu Haneefah (rh) as was mentioned by Ibn un-Nadeem in his book ‘Al-Fihrist’. However, this book written by Abu Yousuf did not reach us.

Şia âlimleri, usûlü'l-fıkıh konusunu yazıya ilk döken kişinin İmam Ca'fer Muhammed el-Bâkır olduğunu söylemişlerdir; ancak bu iddia delille desteklenmemiştir.

The Shee’ah have said that the first to put the subject of Usool ul-Fiqh into writing was Al-Imaam Ja’far Muhammad Al-Baaqir however this statement has not been supported by evidence.

Şafiî'den önceki âlimler, Usûlü'l-Fıkıh meseleleri hakkında konuşuyor, çıkarımlar yapıyor ve itirazlarda bulunuyorlardı; ancak geriye dönülüp başvurulabilecek, yazıya geçirilmiş eksiksiz bir metodolojileri yoktu.

The ‘Ulamaa before Ash-Shaafi’iy used to speak about the issues of Usool ul-Fiqh, make deductions and objections however they did not have a complete methodology that was put down on paper that could be referred back to.

5) Usûl-ü Fıkıh konusunda bize ulaşan ilk kitap, Hicri 204 yılında vefat eden İmam Muhammed bin İdris eş-Şâfiî'nin (rh) "Er-Risâle" adlı eseridir. Bu eserde Şâfiî, el-Edilletü'l-İcmâliyye'yi (icmalî delilleri) düzenli ve sistemli bir biçimde ele almış; Kitap, Sünnet, Kıyas ve İcma'yı incelemiştir. Ayrıca dil kaideleri ve bunların Şer'î hükümlerin çıkarılmasındaki kullanımını da ele almıştır. Bu nedenle Şâfiî'nin ortaya koyduğu Usûl-ü Fıkıh ilmi, doğru görüşleri yanlış olanlardan ayırt etmek için disiplinli bir ölçü ve neyin Şer'den olup neyin Şer'den olmadığını bilmek için hassas bir mihenk taşı niteliğinde olmuştur.

5) The first book that reached us in the subject area of Usool ul-Fiqh was ‘Ar-Risaalah’ of Al-Imaam Muhammad Bin Idrees Ash-Shaafi’iy (rh) who passed away in the year 204 after Hijrah. He discussed the Adillah Al-Ijmaaliyyah in an ordered and organised manner; the Kitaab, the Sunnah, Qiyaas and Ijmaa’. And he also dealt with the linguistic principles and how to use them to deduce the Ahkaam Ash-Shar’iyah Therefore, the ‘Ilm of Usool ul-Fiqh that Ash-Shaafi’iy provided represented a disciplined yardstick to know the correct opinions from the incorrect ones and a precise measure to know what is from the Shar’a and what is not from the Shar’a.

Şâfiî, Şer'î hükümlerin istinbatında (çıkarımında) bu metoda kendini bağlamış ve fıkıhta Şâfiî mezhebi olarak bilinen mezhebini bu esas üzerine kurmuştur; bu mezhep onun "el-Ümm" adlı kitabında kaydedilmiştir.

Ash-Shaafi’iy restricted himself to this Minhaaj (methodology) in his Istinbaat (deduction) of the Ahkaam Ash-Shar’iyah and based his Madh’hab, known as the Shaafi’iy Madh’hab in Fiqh, upon it which was recorded in his book ‘Al-Umm’.

Ibn Haldun, "Mukaddime"sinde Usûl ul-Fıkıh ilmini ele alırken şöyle demiştir: "Bu alanda ilk yazan Şâfiî'dir, Allah ondan razı olsun. Bu konuyu ünlü 'Risâle'sinde yazıya dökmüştür; bu eserinde emir ve nehiy, Beyân, Haber, En-Nesh (hükmün kaldırılması) ve nasta gelmiş olan illetin Kıyas bakımından hükmü hakkında konuşmuştur..." (Mukaddime, s. 455).

In his ‘Muqaddamah’ when discussing the ‘Ilm of Usool ul-Fiqh Ibn Khaldoon said: “The first who wrote in it was Ash-Shaafi’iy, may Allah be pleased with him. He dictated in it (the subject area) in his famous ‘Risaalah’ and in this he spoke about the commands and forbiddances, the Bayaan, the Khabar, An-Naskh (abrogation) and the Hukm of the ‘Illah that has come in the text in respect to Qiyaas...” (Al-Muqaddamah p455).

Şafiî, "er-Risâle" adlı eserinde Kur'an-ı Kerim'in ve Sünnet'in kapsamlı delillerini derecelendirmiş ve her birini kendi yerine yerleştirmiştir: "Üzerinde icmâ oluşmuş, hakkında ihtilaf bulunmayan ve konumu esas olan Kitâb ve Sünnet'e göre hüküm veririz. Çünkü haber (yani Sünnet) mevcut iken kıyasa başvurmak helal değildir." (Dr. Mustafa Saîd, Fıkhın ve Usûlünün Tarihî İncelemesi, c. 1, s. 181)

In his ‘Risaalah’ Ash-Shaafi’iy ordered (graded) the levels of the Adillah Al-Ijmaaliyyah and placed them in their positions: “We judge (or pass verdict) in accordance to the Kitaab and the Sunnah upon which a consensus has been formed, in which there is no difference and its position is essential, because it is not Halaal to resort to Qiyaas whilst the Khabar (i.e. Sunnah) is present” (Historical study of Fiqh and its Usool – Dr. Mustafa Sa’eed p181 Vol 1)