Kur'an'ın korunması şu şekilde gerçekleşmiştir:
The preservation of the Qur’aan took place as follows:
1) Kur'an-ı Kerim'in ayetleri Allah Resulü'ne (sav) her indirildiğinde, o bunları ashabına okur, onlar da bunları kendisinden aldıkları gibi aynen ezberlerdi. Ardından bu ayetleri namazlarında okurlardı. Aynı zamanda, o dönemde üzerine yazı yazılan deri ve post gibi malzemelere yazmaları için Vahiy kâtiplerine (seçilmiş olanlara) emir verirdi. Vefatından önce ise (sav) Kur'an'ın tamamını Cebrail'e (as) okudu.
1) Every time Aayaat of the Qur’aan Al-Kareem were revealed upon the Messenger of Allah (saw) he would recite them to his companions and they would then memorise it exactly as they received it from him. They would then recite the Aayaat in their Salaah and at the same time he would command (the selected) recorders of the Wahi to write them upon skins and hides amongst other materials that were written upon at that time. Then prior to his passing (saw) he recited it (in its entirety) to Jibreel (as).
2) Mesajcı Allah (saw) vefat ettiğinde Kur'an'ın tamamı yazı malzemeleri üzerine yazılmış ve Sahabenin (ra) göğüslerinde ezberlenmişti. Bu nedenle Kur'an'ın her bir ayeti için ezberleyenlerin sayısı tevatür derecesine ulaşmıştı.
Note on the rules applied: "the Messenger of Allah" refers to the Prophet Muhammad, so ﷺ should follow it. Since the original uses "(saw)", I replaced it with ﷺ as instructed.
Corrected translation:
2) Mesajcı Allah ﷺ vefat ettiğinde Kur'an'ın tamamı yazı malzemeleri üzerine yazılmış ve Sahabenin (ra) göğüslerinde ezberlenmişti. Bu nedenle Kur'an'ın her bir ayeti için ezberleyenlerin sayısı tevatür derecesine ulaşmıştı.
2) When the Messenger of Allah (saw) passed away the whole Qur’aan had been written on materials and had been memorised within the breasts of the Sahaabah (rah). Therefore, the number of those who had memorised it had reached the level of Tawaatur for every Aayah from the Aayaat of the Qur’aan.
Ebu Bekir (ra) döneminde Kur'an'ın düzenlenmesi ve bir araya toplanması, Allah tarafından belirlenmiş olan tevkifi esasa göre, Allah Resulü'nden (sav) nakledildiği tam şekliyle tamamlandı. Bu işi, Vahiy indiği sırada yazıcılardan biri olan ve Kur'an'ı en çok koruyan kişi Zeyd bin Sabit'in (ra) başkanlığındaki bir heyet üstlendi. Böylece ayetleri ve sureleri düzenlenip tertip edildi. Ayetler ve sureler bir araya getirilip iple bağlandı. Ardından Ebu Bekir (ra) buna Mushaf adını verdi ve bu Mushaf, üzerinde icma (fikir birliği) sağlanarak ümmet tarafından benimsendi; içindeki her şey ise tevatür (kesin nakil) yoluyla sabit kılındı.
3) At the time of Abu Bakr (ra) the ordering and gathering together of the Qur’aan was completed in accordance to what was Tawqeefiy (set by Allah) exactly as it had been transmitted from the Messenger of Allah (saw). This was undertaken by a committee led by the one who had most preserved it, Zaid Bin Thaabit (ra), who had been one of the writers of the Wahi as it descended. And so its Aayaat and Suwar (Soorahs) were ordered and organised. The Aayaat and Suwar were put and brought together and then tied by string. Then Abu Bakr (ra) gave it the name of Al-Mushaf and this Mushaf has been adopted by the Ummah by way of a consensus (Ijmaa’) upon it whilst all that is in it has been affirmed by way of Tawaatur (definite reports).
4) Osman İbn Affan (ra) döneminde, sahabilerden biri (Huzeyfe Bin el-Yeman), Osman'a şöyle dedi: "Bu ümmeti, Kitap (yani Kur'an) hakkında Yahudilerin ve Hıristiyanların (kendilerinden önceki kitapları hakkında) ayrılığa düştükleri gibi ayrılığa düşmeden önce yakala." Bunun üzerine Osman (ra), Hafsa'ya (ra) haber gönderip Ebu Bekir'in (ra) döneminde toplanıp derlenmiş olan Mushaf'ı kendisine göndermesini istedi. Ardından Osman, bu iş için Zeyd Bin Sabit, Abdullah İbn Zübeyr, Said İbn el-As ve Abdurrahman Bin el-Haris'i görevlendirdi. Onlar da dört nüsha hazırladılar; Osman bunlardan birer nüshayı Kufe'ye, Basra'ya ve Şam'a gönderdi, bir nüshayı ise Medine-i Münevvere'de kendisinde tuttu.
4) In the time of ‘Uthmaan Ibn ‘Affaan (ra), one of the Sahaabah (Hudhaifah Bin Al-Yamaan) said to ‘Uthmaan: “Take hold of this Ummah before they differ in respect to the Kitaab (i.e. the Qur’aan) like the differing of the Jews and the Christians (in respect to their books before them)”. So ‘Uthmaan (ra) communicated to Hafsah (ra) for her to send to him the Mushaf which had been collected and compiled at the time of Abu Bakr (ra). Then ‘Uthmaan appointed Zaid Bin Thaabit, Abdullah Ibn Zubair, Sa’eed Ibn Al-‘Aas and Abdur Rahman Bin Al-Haarith over this matter. They then made four copies and he (‘Uthman) sent a single copy to each of Al- Koofah, Al-Basrah, Ash-Shaam whilst keeping one copy with him in Al-Madinah Al-Munawwarah.
5) Kur'an-ı Kerim, daha sonra her nesilde tevatür derecesine ulaşan bir topluluk tarafından ezberlenmiş ve bu durum günümüze kadar devam etmiştir.
5) The Qur’aan Al-Kareem was then memorised by a number reaching the level of Tawaatur in every generation until our current day.
Kur'an'ın tevâtür yoluyla nakledilmiş olması ve ayrıca yazıya geçirilmiş bulunması, onun Allah Teâlâ'nın Muhammed ﷺ'e indirdiği Kur'an olduğu hususunda onu Kat'î's-Sübût (nakli kesin) kılar.
The Tawaatur of the Qur’aan alongside it having been written down makes it Qat’iy Ath-Thuboot (definite in transmission) in regards to it being the Qur’aan that Allah Ta’Aalaa revealed upon the Messenger Muhammad (saw).
Mütevâtir olandan başka hiçbir şey Kur'ân sayılmaz. Bu nedenle, yetimin kefareti (keffâret) hakkında Abdullah İbn Mes'ûd'un (ra) kıraati de böyledir:
Nothing apart from the Mutawaatir is considered to be Qur’aan. Therefore, the reading of Abdullah Ibn Mas’ood (ra) in regards to the Kaffaarah (expiation) of the orphan: