Önceki Örneklere Dair Görüşüm ve Yorumum
My Opinion And Comment In Regards To The Previous Examples
Önceki örneklerde bahsedilen ahkâmın çoğu, Kitap, Sünnet veya Sahâbe İcmâı'ndan alınmış bir Delîl-i Şer'î'ye dayanmaktadır.
Most of the Ahkaam mentioned in the previous examples are based upon a Daleel Shar’iy from the Kitaab, the Sunnah or the Ijmaa’ As-Sahaabah.
Bu nedenle, daha üstün faziletli birisi bulunmasına rağmen bir halifenin atanmasının caiz olması, halifeliğin akdinin gerektirdiği şartların ona tam olarak uygun olmasından kaynaklanır; müctehid olmak ise bu şartlar arasında yer almaz. Sahabe (r.a.), 'Ali İbn Ebi Talib'in 'Osman İbn Affan'dan daha faziletli olduğunu düşünen bazılarının bulunmasına rağmen, 'Osman İbn Affan'a (r.a.) biat etmiştir. Bu konuda kimse onları kınamamıştır ve bu durum, İslam hukukunun mu'teber kaynaklarından biri olarak kabul edilen bir icmâ'ı temsil etmektedir.
So the permissibility of appointing a Khalifah when there is somebody who has greater merit is due to the conditions of the contraction of the Khilafah being met by him in the case where being a Mujtahid are not from amongst those conditions. The Sahaabah (rah) gave the Bai’ah to ‘Uthmaan Ibn ‘Affaan (ra) even though some of them viewed that ‘Ali Ibn Abi Taalib was better than him. None rebuked them for that and as such it represented an Ijmaa’ which represents a considered source from sources of the Islamic legislation.
Fesad ehlini sürgün etmeye gelince: Ömer ibn el-Hattab (ra), Nasr bin el-Haccac'ı sürgün etti ve buna kimse itiraz etmedi. Dolayısıyla bu, sahabenin icmaını temsil eder; bu da bir delildir, bir maslahat değildir.
As for banishing the people of Fasaad, then ‘Umar ibn Al-Khattaab (ra) banished Nasr Bin Al-Hajjaaj and no one rebuked him for that and as such it represents an Ijmaa’ of the Sahaabah which is a Daleel and not a Maslahah.
Düşmanın gücünü artırdığı düşünülebilecek şeyleri yok etmeye veya tahrip etmeye gelince, Müslümanlar Benî en-Nadîr'in hurma ağaçlarını yok etmişlerdir. Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur:
As for destroying or ruining that which is most likely to be believed to give strength to the enemy, then the Muslims destroyed the palm trees of Bani An-Nadeer. Allah Ta’Aalaa said:
Hangi hurma ağaçlarını kesmiş veya gövdeleri üzerinde ayakta bırakmış olursanız olun, bu Allah'ın izniyle olmuştur ve böylece O, itaatsizlikte ısrar edenleri rezil etsin. (Haşr Suresi)
Whatever you have cut down of [their] palm trees or left standing on their trunks - it was by permission of Allah and so He would disgrace the defiantly disobedient (Al-Hashr ).
Bait ul-Maal'in, Devletin üzerine farz olan harcamaları karşılamaya yetecek kadar yeterli kaynağının bulunmaması durumunda zenginlerden vergi alınmasının caiz olduğuna dair hüküm, Halife'nin halkın işlerini gözetme ve yönetme yükümlülüğünden ve şu ilkeden alınmaktadır:
In respect to the permission to tax the rich if the Bait ul-Maal doesn’t have the necessary sufficient funds to meet the expenditures which are obligatory upon the State, then this is taken from the Khalifah’s obligation to foster and take care of the affairs of the people and from the principle:
“Kendisi olmadan Vacib'in tamamlanmadığı şey de (kendi başına) Vacib'dir.”
‘That which the Waajib is not completed except with it is (in itself) Waajib’
Bu Kaide (ilke), Kitap ve Sünnet'in nasslarından çıkarılmış bir Kaide Şer'iyye'dir.
This Qaa’idah (principle) is a Qaa’idah Shar’iyah deduced from the texts of the Kitaab and the Sunnah.
Sanatkârların elinde telef olan şeylerin, onların herhangi bir kusuru veya ihmali olmaksızın tazmin edilmesine gelince, Allah'ın Resulü ﷺ bu tür bir tazmini bir hadiste yasaklamıştır:
As for guaranteeing what is destroyed under the hand of the craftsmen without any shortcoming (or negligence) from them then the Messenger of Allah (saw) has forbidden such a guarantee in the Hadeeth:
Emanet edilen şeyden dolayı sorumluluk yoktur (Ad-Daaruqutniy).
There is no liability upon the thing that has been entrusted (Ad-Daaruqutniy).
Suçlanan kişiyi itiraf ettirmek amacıyla dövmeye gelince, El-Gazali bunu reddetmiştir; bunun yanında Fıkhî bir kaide (Fıkıh ilkesi) bulunduğunu da belirtmiştir.
In regards to hitting the one accused in order to get him to confess then Al-Ghazaaliy refuted that in addition to the existence of the Qaa’idah Al-Fiqhiyyah (Fiqhi principle):
"Kökenin, sorumluluğun masumiyeti olduğu" yönündedir.
‘The origin is the innocence of the responsibility’.
Ve el-Kaide:
And the Qaa’idah:
"İspat yükümlülüğü iddiada bulunan kişinin üzerindedir, yemin ise inkar eden kişinin üzerindedir" (Beyhakî, sahih bir isnadla).
‘The proof is upon the one making the claim and the Yameen (oath) is upon the one who denies (it)’ (Al-Baihaqi in a Saheeh Isnaad).
Bu nedenle, bir itirafı zorla almak için birini dövmek veya ona vurmak caiz değildir.
It is therefore not permitted to strike or hit someone to extract a confession.
Tekelci davranan kişilerin, malları benzer bir bedelle (yani piyasa fiyatıyla) satmaya zorlanmasına gelince: Bu, tekelcilikleri nedeniyle ümmete isabet eden bir zararın (darar) kaldırılmasıdır. Bu sebeple, Resulullah ﷺ'in şu sözü gereğince, bu zararı ortadan kaldırmak halifenin ya da hâkimin (yöneticinin) hakkıdır:
As for compelling those who have monopolised to sell what they have at a similar cost (i.e. market price) then this represents the removal of a harm (Darar) that has afflicted the Ummah as a result of their monopolising of the commodities. It is therefore the right of the Khalifah or Haakim (ruler) to remove this harm due to the Qawl of the Messenger (saw):
Zarar verilmemeli ve zararla karşılık verilmemelidir (Ahmad).
There should be neither harming nor reciprocating harm (Ahmad).
Bu nedenle bu, Nass'tan (metin) alınan bir Hüküm'dür.
It is therefore a Hukm that is taken from the Nass (text).