Şer'i nasslar (metinler) Arapça dilinde indirilmiş ve bize Arapça olarak ulaşmıştır; şer'i hükümler ise yalnızca bu dil aracılığıyla çıkarılabilir. Bu sebeple müctehidin, Arapça dilinin ilgili alanlarını, yani onun kaideleri (kavâid) ve fıkhını (kurallarını ve anlayışını) bilmesi zorunludur. Böylece ictihad yapabilmek, çıkarımda bulunabilmek ve metinleri anlayabilmek için ihtiyaç duyduğu dilsel bilgi alanlarının gereklerini kavramış olur.

The Shar’iyah Nusoos (texts) were revealed and came to us in the Arabic language and it is not possible to deduce the Ahkaam Ash-Shar’iyah except by it. For that reason, it is essential for the Mujtahid to be aware of the areas of study related to the Arabic language; its principles (Qawaa’id) and its Fiqh (rules and understanding). That is so that he can be familiar with what he necessarily requires of the linguistic areas of knowledge that will enable him to perform Ijtihaad, make deductions and understand the texts.

Usûl-i fıkıh âlimleri, kitaplarında usûl-i fıkıh öğrenen kişinin ihtiyaç duyduğu, Arapça diliyle ilgili bazı meseleleri de sunmuşlardır. Bunun amacı, usûl-i fıkıh ilkeleri içinde sıkça geçen bazı dilbilimsel terimlerin anlaşılmasını sağlamaktır; örneğin: el-Hakîka ve el-Mecâz, el-Hakîka el-Örfiyye ve el-Hakîka eş-Şer'iyye, ayrıca el-İştirak ve et-Terâduf ile diğer dilbilimsel ilke ve tanımlar.