İslam Devleti'nin kâfir tebaasının Ahkâm-ı Şer'iyye'ye bağlı olması ve bu hükümlerin Devlet tarafından kendilerine uygulanması ve bunları yerine getirmeye zorlanması konusunda bir takım ayrıntılar vardır.

In respect to the disbeliever subjects of the Islamic State being bound by the Ahkaam Ash-Shar’iyah and in terms of its application (or implementation) upon them by the State and compelling them to undertake them, there are a number of details:

1 – Şer'î bir nasla, tıpkı namaz, oruç, hac, zekât ve geri kalan ibadetlerde olduğu gibi, hükümlerin uygulanması için İslam'ın şart koşulduğu durumlarda, bu hükümleri yerine getirmeleri caiz değildir ve İslam'ın, yani Müslüman olmalarının, onların şartı olması sebebiyle bunları yapmaktan men edilirler.

1 – If the Ahkaam are stipulated with the condition of Islaam for their performance by a Shar’iy text like the Salaah, Sawm. Hajj, Zakaah and the remainder of the ‘Ibaadaat, then it is not permissible for them to undertake them and they are prevented from that because their Shart (condition) is Islaam (i.e. that they are Muslim).

2 – Eğer Ahkâm eş-Şer'iyye İslâm'ı şart koşmuyorsa, onların bunları üstlenmesi caizdir. Örneğin, zorlanmamaları veya baskı altına alınmamaları şartıyla, bireysel olarak Müslümanlarla birlikte savaşmalarına izin verilir. Benzer şekilde, mallara ilişkin ve bütün fennî (teknik/mesleki) konularda onların şahitlikleri kabul edilir.

2 – If the Ahkaam Ash-Shar’iyah do not stipulate Islaam it is permissible for them to undertake them and so for instance it is allowed for them to fight with the Muslims as individuals although they are not forced or pressured to do that. Similarly, their Shahaadah (testimony) is accepted in respect to Amwaal (properties) and in all Fanniyah (crafts) matters.

3 – Eğer Ahkâm-ı Şer'iyye'nin uygulanmasında İslâm şart koşulmamışsa ve bunların uygulanmasının terk edildiğini gösteren bir Şer'î nass yoksa, bu hükümleri yerine getirmeleri istenir, bunlar üzerlerine uygulanır, yerine getirmeye zorlanırlar ve bunları terk edenler ya da yapmaktan kaçınanlar cezalandırılırlar. Çünkü onlar Ahkâm-ı Şer'iyye ile genel bir ifadeyle hitap edilenlerdir ve küfürleri (inkârları) nedeniyle bu hükümlerden muaf tutulmazlar. Hitap onları da kapsar; bu durum Mu'amelât (muamele hükümleri) ve Ukûbât (cezalar) için de geçerlidir. Buna göre alım satım (el-Bey') onlar için caizdir, ancak faizle işlem yaptıkları için cezalandırılırlar; hırsızlık (Serika), zina (fuhuş ve zina), kısas (karşılık hukuku) ve diğer cezalar konusunda da İslâm'ın hükümlerine göre cezalandırılırlar. Allah'ın Resûlü ﷺ zina eden bir Yahudi erkek ile bir kadını recmetmiştir.

3 – If the Ahkaam Ash-Shar’iyah do not stipulate Islaam in respect to their performance and there is no Shar’iy text indicating the abandoning of its application upon them, then they are requested to do them, they are applied upon them, are compelled to undertake them and punished for leaving or refraining from them. That is because they are addressed with the Ahkaam Ash-Shar’iyah in a general form and they are not exempted from them due to their Kufr (disbelief). They are covered by the address and this includes the Mu’aamalaat (transactions) and ‘Uqoobaat (punishments). As such, trade (Al-Bai’u) is permissible for them but they are punished for dealing with Ribaa’ (usury) and they are punished by the Ahkaam of Islaam in respect to Saraqah (theft), Zinaa (fornication and adultery), Al-Qisaas (law of retaliation) in addition to the other punishments. The Messenger of Allah (saw) stoned a Jewish man and a woman who had committed Zinaa.