İctihad, farz-ı kifâyedir ve bu nedenle hiçbir zaman diliminin veya devrinin, yeni ortaya çıkan meseleler (mesâil) ve olaylar için şer'î hükümler çıkarabilecek yetkinlikte bir müctehidden yoksun kalması caiz değildir. Herhangi bir zaman diliminde bir veya birden fazla müctehidin bulunmasıyla, o dönemdeki Müslümanlardan günah düşer. Bunun sebebi, hayatın yeni gerçeklerinin sürekli ortaya çıkması ve bunların, Müslümanların bunlara karşı tutumlarının ne olması gerektiğini açıklayan şer'î hükümlere ihtiyaç duymasıdır. Allah'ın hükmü bu olaylar hakkında bilinmedikçe onlara uygulanması mümkün değildir; bu da Müslümanların bu hükmü şer'î nasslardan öğrenmelerini zorunlu kılar. Bu nasslardan bazıları açık ve belirgin bir şekilde gelmiştir ve bunların hükmünü çıkarmak için ictihad yapılmasına ihtiyaç yoktur; ancak diğerleri, hükmü onlardan çıkarmak için incelemeyi ve ictihadı gerektirir. Örneğin, mirasla ilgili âyetler hükümleri ayrıntılı bir şekilde açıklamıştır; ancak bu alandaki bazı cüz'î hükümler (dallara ait hükümler), Kelâle meselesi gibi, meselenin hükmünü çıkarmak için anlayış ve çaba gerektirir. Çünkü Ebû Bekir (ra), Allah'ın (swt) şu kavlinde geçen Kelâle hakkında sorulmuştur:

Al-Ijtihaad is Fard ‘Ala-l-Kifaayah (An obligation of sufficiency) and consequently it is not permissible for a time period or era to be free of a Mujtahid who is capable of deducing Ahkaam Shar’iyah for the issues (Masaa’il) and realities that newly arise. With the existence of a Mujtahid or more than one, in any given time period or era, the sin falls from the Muslims in that time. That is because new realities of life continuously arise and they require Ahkaam Shar’iyah that make clear what the position of the Muslims towards them should be. It is not possible to apply the Hukm of Allah upon them unless the Hukm of Allah in relation to them is known which makes it necessary for the Muslims to acquire knowledge of this Hukm from the Shar’iyah texts. Some of these texts have come in a clear and manifest manner which do not require Ijtihaad to be undertaken however others require examination and Ijtihaad in order to deduce the Hukm from them. For example, the Aayaat of the Mawaareeth (the inheritances) came providing detail for the Ahkaam however some of the Ahkaam Al-Juz’iyah (partial or branch rulings) within this area require understanding and effort to deduce or extract the ruling for the issue, like the Mas’alah (issue) of Al-Kalaalah for instance. That is because Abu Bakr (ra) was asked about Al-Kalaalah as mentioned in the Qawl of Allah (swt):

Ve (ra) şöyle dedi: "Kalâle hakkında kendi görüşüme göre şunu söyleyeceğim. Eğer doğruysa, bu Allah'tandır; yanlışsa, bu benden ve Şeytan'dandır. Kalâle: Babası ve oğlu olmayan kimsedir" (yani ne atası ne de soyundan gelenleri olmayan).

And he (ra) said: “I will say in respect to Al-Kalaalah that which is my opinion. If it is correct, it is from Allah and if it is wrong, then it is from me and from the Shaytaan. Al-Kalaalah: The one who has no father(s) or son(s)” (i.e. no ascendants nor descendants).

Allah (swt)'nin indirdiği ile hükmetme ve hüküm verme yükümlülüğü, Müslümanlardan bu nasslardan (metinlerden) hükümleri istinbat etmelerini gerektirir; bu nedenle İctihad, her çağda ve her zamanda buna muktedir olanlar üzerine farzdır, yani bir farz-ı kifayedir. Bunu bazıları üstlenip yerine getirirse, yükümlülük diğerlerinden düşer. Bu, şu kaideden hareketle böyledir:

The obligation to judge and rule by what Allah (swt) has revealed upon the Muslims demands from them that they derive the Ahkaam from these Nusoos (texts) and as such Al-Ijtihaad is Fard upon those capable in every era and time i.e. it is a Fard Kifaayah (obligation of sufficiency). If some were to undertake and fulfil it then the obligation would fall from the rest. This is from the angle of the principle:

Bu, Allah'ın (c.c.) hükmetmek için indirdiklerine her meselede ancak İctihad yoluyla başvurulabileceği içindir. Gerçekten de Allah'ın Resulü ﷺ, İctihad'ın yapılmasını şu sözüyle teşvik etmiştir:

That is because referring to what Allah (swt) has revealed for judgment cannot be accomplished in every issue except by Ijtihaad. Indeed, the Messenger of Allah (saw) encouraged the undertaking of Al-Ijtihaad when he said:

Bunun en açık örneği, Peygamber'in (saw) Muâz bin Cebel'i (ra) Yemen'e kadı olarak gönderirken söylediği sözlerde görülmektedir: Note on the rules: the system asks that ﷺ be written after mentions of the Prophet and that (SWT) be kept as-is. The source uses "(saw)" as a written abbreviation for the Prophet's honorific, which the rules say to replace with ﷺ, so the correct output is: Bunun en açık örneği, Peygamber ﷺ'in Muâz bin Cebel'i (ra) Yemen'e kadı olarak gönderirken söylediği sözlerde görülmektedir:

And this is highlighted in what the Messenger of Allah (saw) said to Mu’aadh Bin Jabal (ra) when he sent him to be a judge in Yemen:

Sahâbe (ra) bu nedenle Peygamber (sav) zamanında da içtihat yapıyorlardı ve Peygamber de onların içtihat yapmasını onaylamış, doğru içtihat yapan kişinin iki sevap kazanacağını, hata eden kişinin ise bir sevap kazanacağını kendilerine bildirmiştir.

The Sahaabah (rah) were therefore performing Ijtihaad at the time of the Messenger of Allah (saw) and he approved of their performance of Ijtihaad, informing them that the one who makes the correct Ijtihaad will attain two rewards whilst the one who makes an error will attain one reward.

Eğer müctehid, içtihadı yoluyla bir Hükm-i Şer'î'ye ulaşırsa, o hüküm kendisi hakkında Allah'ın hükmüdür (Fî Haqqihi) ve aşağıdaki durumlardan biri dışında içtihadını terk edip bu içtihada aykırı davranması caiz değildir:

If the Mujtahid arrives through his Ijtihaad to a Hukm Shar’iy, then it is the Hukm of Allah in respect to him (Fee Haqqihi) and it is not permissible for him to abandon his Ijtihaad and act contrary to this Ijtihaad except in one of the following circumstances:

A – Eğer Müslümanların İmamı (El-Halife) şer'î bir hükmü, kendi hükmünden farklı olan bir meselede benimserse, o zaman İmamın görüşünü takip etmesi gerekir. Ebu Bekir'in halifeliği döneminde, Müslümanlara yapılan harcamaları hiçbir ayrım veya tercih gözetmeksizin eşit olarak paylaştırırdı; Ömer ise İslam'daki önceliğin dikkate alınması gerektiğini düşünüyordu. Ancak Ömer, Ebu Bekir'in (ra) döneminde kendi içtihadından vazgeçti ve halifenin benimsediği görüşü kabul etti. Kendi halifeliği döneminde ise kendi içtihadını uyguladı.

A – If the Imaam of the Muslims (Al-Khalifah) adopts a Hukm Shar’iy in an issue that is different to his Hukm, then he must follow the opinion of the Imaam. In the time of Abu Bakr’s Khilafah, he (ra) would divide the expenditures upon the Muslims equally without differentiation or preference whilst ‘Umar (ra) viewed that precedence in Islaam should be taken into consideration. However, ‘Umar (ra) abandoned his Ijtihaad in the era of Abu Bakr (ra) and adopted the adoption of the Khalifah. Then in the time of his Khilafah he applied his own Ijtihaad.

Şer'î Kaide şöyle der: (İmamın emri ihtilafı ve anlaşmazlığı ortadan kaldırır) ve bir diğeri şöyle der: (İmamın emri hem açıktan hem de gizlice uygulanır). Bu, Halifenin benimsediği görüşe hem açıkta hem de gizlice uymanın farz olduğu anlamına gelir.

The Qaa’idah Ash-Shar’iyah states: ( Thecommand of the Imaam removes the dispute or difference) and ِِanother states: (The command of the Imaam is implemented openly and inwardly). This means that it is an obligation to follow the adoption of the Khalifah openly and secretly.

B – Eğer kişi, içtihadını terk etmesinin Müslümanların birliğinin korunmasına yol açması durumunda, tıpkı Hz. Osman (ra)'ın halifelik biatı kendisine verildiğinde yaptığı gibi, Allah'ın Kitabı'na, Resulullah ﷺ'in Sünnetine uygun hareket etmeyi ve iki önceki halife, Ebu Bekir ve Ömer (rah)'in içtihatlarına uymayı kabul etmesi durumunda (bunu yapmıştır). Bunun sebebi, Müslümanların biat etmek istedikleri kişiye, iki önceki halifenin yolunu izleyeceği şartını koşmuş ve bunu bağlayıcı kılmış olmalarıdır; 569

B – If by abandoning his Ijtihaad it led to the preservation of the unity of the Muslims like what ‘Uthmaan (ra) did when he was given the Bai’ah for the Khilafah in the case where he agreed to act in accordance to the Kitaab of Allah, the Sunnah of His Messenger and to follow the Ijtihaadaat of the two former Khalifahs; Abu Bakr and ‘Umar (rah). That was because the Muslims stipulated and made conditional upon the one they wanted to pledge allegiance to that he would follow the path of the two former Khaleefahs in respect to the 569

Âlimlerin çoğunluğu, içtihadın parçalanmasının caiz olmadığı görüşündedir. Bu nedenle müçtehidin muamelat (toplumsal işlemler) konusunda içtihad edip ibadetlerde taklit yapması caiz değildir. Çünkü içtihad ile taklit, tek bir kişide bir araya gelmeyen ve birleşmeyen iki zıt anlamdır.

The majority of the ‘Ulamaa have viewed that it is impermissible to partition Ijtihaad and so it is not permissible for the Mujtahid to make Ijtihaad in Al-Mu’aamalaat (societal transactions) and make Taqleed (imitation and following) in Al-‘Ibaadaat (acts of worship). That is because Ijtihaad and Taqleed are two opposing meanings that do not meet or come together within a single person.

Malikilerden bazıları ile Hanbelilerden bazıları ve buna ek olarak Zahiriyye, içtihadın parçalara bölünebileceğini söylemişlerdir. Buna göre, belli bir meselenin hükmünü çıkarmaya yetecek kadar dil alanlarında veya ilim dallarında ve şer'i alanlarda bilgiye sahip olan kimse, o mesele hakkında içtihad etmeli, bunun dışındaki konularda ise başkalarını taklid etmelidir.

Some of the Maalikiyah and some of the Hanaabalah in addition to the Zhaahiriyah said that Ijtihaad can be partitioned. Consequently, the one who has knowledge of the linguistic areas or disciplines of knowledge and Shar’iyah areas sufficient for him to derive the Hukm of a particular Mas’alah (issue), then he should make Ijtihaad in that and make Taqleed to others in other than that.

Birçok İmam, cevabını bilmediği soruları “Bilmiyorum” (Lâ Edriy) diyerek karşılardı; bu tavır, Malik b. Enes ve eş-Şâfiî gibi İmamlardan da rivayet edilmiştir.

Many of the A’immah (Imaams) used to respond to questions by saying: ‘I don’t know’ (Laa Adriy) if they did not know the answer as has been reported from Al-Imaam Maalik and Al-Imaam Ash-Shaafi’iy amongst others.

Bu nedenle, İctihadın bölünmesi Şer'î açıdan caizdir.

Therefore, partitioning the Ijtihaad is permissible in accordance to the Shar’a.

İctihad, zannî delâlet (dolaylı anlam) içeren nususlar hakkında yapılır. Kat'î delâlet içeren nasslara gelince, bunlar hakkında içtihad yapmak caiz değildir.

Ijtihaad takes place in respect to the Nusoos that contain a Zhanniy (speculative) Dalaalah (indication or implication). As for the texts which contain a Qat’iy (definite) Dalaalah (implied meaning), then it is not permitted to undertake Ijtihaad in respect to them.

Ictihad, pratik Ahkâm Ash-Shar’iyah'ı çıkarmakla ilgilidir ve Aqaa’id (inançlar) konusunda gerçekleşmez. Bunun sebebi, Aqeedah'ın Yaqeeniy (kesin ve belirli) olması zorunluluğudur, yani Qat’iy Ath-Thuboot ve Qat’iy Ad-Dalaalah (nakil ve anlam bakımından kesin olması). Bu nedenle Aqeedah konusunda ictihad yapılmasına yer yoktur, çünkü Aqeedah'ın Zhann (zan veya kesin olmayan) yoluyla alınması yasaklanmıştır. Allah (swt) şöyle buyurur:

Also, Ijtihaad relates to deriving the practical Ahkaam Ash-Shar’iyah and does not take place in respect to the Aqaa’id (beliefs). That is because it is obligatory for the Aqeedah to be Yaqeeniy (certain and definite) i.e. Qat’iy Ath-Thuboot and Qat’iy Ad-Dalaalah (Definite in transmission and meaning). There is therefore no place for Ijtihaad to be undertaken in respect to it as it is prohibited for the Aqeedah to be taken by way of Zhann (speculation or that which is indefinite). Allah (swt) says: