1 – Mesalih-i Mürsele'yi bir delil-i şer'î olarak kabul edenler, Şâri'in (kanun koyucunun) Mesalih-i Mürsele türünü (cinsini) Ahkâm-ı Şer'iyye cinsi kapsamında değerlendirdiğini ileri sürmekte ve bunu desteklemek için şu âyeti delil getirmektedirler:

1 – Those who took Al-Masaalih Al-Mursalah as representing a Daleel Shar’iy say that the Shaari’ (legislator) considered the type or category (Jins) of Al-Masaalih Al-Mursalah to fall under the category (Jins) of the Ahkaam Ash-Shar’iyah and they use the following Aayah to support that:

Bu, Rahmeti (merhameti) Maslahah olarak gören ve her Hukm Ash-Shar'iy için bir 'İllet olarak kabul edenlerin tutumudur. Oysa ayet ne biçim ne de anlam bakımından 'İlliyeti (gerekçenin varlığını) göstermemektedir. Ayetin maksadı, İslam'ın insanlar üzerine uygulanmasının sonucunun onlar için bir Rahmet olacağı ve dolayısıyla Şeriat'ın insanlık için bir Rahmet olduğudur; Şeriat'ın hükümlerinin konulması için bir 'İllet (sebep) değildir. Aksine, yalnızca uygulanması neticesinde ortaya çıkan sonuçtur.

This is as they consider the Rahmah (mercy), which they view to be the Maslahah, as an ‘Illah for every Hukm Ash-Shar’iy. This is despite the Aayah not indicating ‘Illiyah (the presence of reasoning) whether in its form or in meaning. The intent of the Aayah is that the result of the application of Islaam upon the people would be a Rahmah (mercy) for them and so the Sharee’ah is a Rahmah for mankind and not an ‘Illah (reason) for the legislation of the Sharee’ah. Rather it is only the result that happens as a result of its application.

2 – Şer'i nasslar (metinler) Kitap ve Sünnet'ten gelen, belirli fiillerle ilgili olan nasslardır ve maslaha veya mefsedeyle ilgili değildir. Mesela Allah Teâlâ şöyle buyurur:

2 – The Shar’iyah Nusoos (texts) from the Kitaab and the Sunnah relate to specific actions and they are not related to the Maslahah or the Mafsadah. So for instance Allah Ta’Aalaa says:

Bu, güvenliğin hükmünü ve Yüce Allah'ın şu sözünü açıklamaktadır:

This is explaining the ruling of the security and also when He Ta’Aalaa says:

Bu, Şehadetin hükmünü açıklamaktır. Bununla birlikte, bu hükümlerin illetinin fayda sağlamak ya da zarar veya zararlı olan şeyi (mefsede) def etmek olduğunu belirten hiçbir nas getirilmemiş ya da zikredilmemiştir.

This is explaining the Hukm of the Shahaadah (witnessing). This is whilst there is no text that has been brought or mentioned stating that the ‘Illah for these Ahkaam is to bring or acquire the benefit or to repel the harm or detrimental thing (Mafsadah).

Ve bir metin gelip de bir Şer'iyye İlleti içerdiğinde, bu illet Maslahat'ın elde edilmesi veya Mafsadet'in def edilmesi değil, bunun dışında başka bir şeydir. Kıyas konusunu ele alırken, Cuma namazı için ezan okunduğunda alışverişin yasaklanmasının illetinin, namazdan alıkoyma (Ilhaa') olduğunu zaten belirtmiştik. Oysa bu alıkoyma (Ilhaa'), metinde bir faydanın veya zararın temsili olarak ya da zararlı bir şeyin (Mafsadet) def edilmesi olarak tarif edilmemiştir.

Then when a text comes and it includes a Shar’iyah ‘Illah that ‘Illah is not the acquisition of the Maslahah or repelling of the Mafsadah but is rather something else other than that. We have already mentioned when discussing the subject of Al-Qiyaas that the ‘Illah for the prohibition of trading at the time of the call to prayer for Salaat ul-Jumu’ah is Al-Ilhaa’ (distraction or to be diverted) from the Salaah. That is while the Ilhaa’ (distraction) has not been described in the text as being representative of a benefit or harm or as a repellent to a detrimental thing or harmful matter (Mafsadah).

Ve Allah Teâlâ'nın şu sözüne (Kavl-i Teâlâ) saygı bakımından:

And in respect to His Qawl Ta’Aalaa:

Kısas'ın meşru kılınması, şer'î nassdan anlaşılan bir illete dayanmaktadır ve bu illet, kısasın hayatı temsil etmesidir (veya hayat olmasıdır). Kısas, bir maslahat getirdiği ya da bir mefsedeti def ettiği için değil, bu illet nedeniyle meşru kılınmıştır.

The occurrence of Al-Qisaas is due to an ‘Illah that has been understood from the Shar’iy Nass (text) and this is it’s being (or representing) life (Hayaat) and it is not because it brought about a Maslahah or repelled a Mafsadah.

Sonuç olarak, Şeriatın maslahatları (menfaatleri) hükümler için illet (gerekçe) olarak gözettiği yönündeki iddialar, delil ve kanıttan yoksun iddialardır. Şer'i hükümler içinde, illet içeren hükümler olsun, illet içermeyen hükümler olsun, bunun işaret edip yol gösteren hiçbir şey yoktur.

Consequently, the claims that the Shar’a has considered the Masaalih (interests) as the ‘Illah (reasoning) for the Ahkaam are claims devoid of proof and evidence. There is nothing that indicates and guides to it within the Ahkaam Ash-Shar’iyah; whether in the Ahkaam which contain an ‘Illah or those which do not contain and ‘Illah.

Bu nedenle, zinanın bir mefsedeti (zararı) defetmek için haram kılındığını ya da cihadın bir maslahat olduğu için farz kılındığını söylemek caiz değildir. Bunlar söylenmez; çünkü şer'i nas bunu ne mantuk (açıkça ifade edilen anlam) ne de mefhum (ima edilen anlam) yoluyla hiç söylememiştir ve nastan böyle bir anlam çıkarılmamıştır. Dolayısıyla bu iddialar batıldır (geçersizdir, asılsızdır) ve hem şer'a hem de gerçeğe aykırıdır.

For this reason, it is not permissible to say that Zinaa was prohibited to repel a Mafsadah and Al-Jihaad was made obligatory because it is a Maslahah. That is not said because the Shar’iy text did not say that at all and that was not understood from it whether in its Mantooq (explicitly expressed meaning) or its Mafhoom (implied meaning). The claims are therefore Baatil (False, invalid) and contrary to the Shar’a and the reality.

Hükmün işaret edip yönlendirdiği şeyi bir maslahat ya da bir mefsedetin def'i olarak değerlendirmek veya şer'i illetin yönlendirdiği şeyi bir maslahat ya da bir mefsedetin def'i olarak görmek, yalnızca Müslüman ve İslam toplumunun bakış açısına göre geçerlidir. Gayrimüslim ise bunu böyle görmez; çünkü bir şeyin maslahat ya da mefsedetin def'i olması, yalnızca hayata bakış açısından kaynaklanır. Buna göre Şer'in metinde ibaha, farz veya mendup açısından zikrettiği şey, Müslümanın bakış açısından bir maslahattır; çünkü Şâri' bunun için bir nass getirmiştir. Şâri'in haram kıldığı şey ise bir mefsededir; çünkü Şâri' bunu böyle belirtmiştir.

As for considering what the Hukm has indicated and guided to as a Maslahah or repelling of a Mafsadah or considering that which the ‘Illah Ash-Shar’iyah has guided to as a Maslahah or repelling of a Mafsadah, then this is only in accordance to the view of the Muslim and the Islamic society. As for the non-Muslim then he does not see that because a matter or thing being a Maslahah or repelling of a Mafsadah only stems from the viewpoint in life. Consequently, that which the Shar’a has mentioned in the text in terms of Ibaahah (permissibility), or the Fard or the Mandoob, then in the viewpoint of the Muslim it represents a Maslahah because the Shaari’ has brought a text for it. This is whilst what the Shaari’ has made Haraam represents a Mafsadah because the Shaari’ has stated that.

Bu nedenle, Kur'an'ın Ebu Bekir (ra) döneminde derlenmesi ve Osman (ra) döneminde bir nüshasının çoğaltılması, kaybolma endişesi ve Müslümanlar arasında okunuşu konusundaki ihtilaflar sebebiyle, Allah'ın Elçisi (sav)'in belirttiği bir Şer'i Kaide'ye dayanıyordu:

Therefore, the compilation of the Qur’aan in the time of Abu Bakr (ra) and the making of a copy in the time of ‘Uthmaan (ra) due to the fear of it being lost and due to differences amongst the Muslims in respect to its recitation, was based upon a Qaa’idah Shar’iyah (Legal principal) that the Messenger of Allah (saw) mentioned:

Kur'an'ın kaybolma korkusu ve okunuşundaki farklılık, yalnızca yukarıda sözü edilen Hadis-i Nebevî'nin metnine dayanarak Müslümanların Halifesi'nin giderdiği bir Darar'ı (zarar) temsil etmekteydi; bu, Maslahat üzerine bina edilmemiştir. Sahabe (ra) bu konuda icma (Icmâ') etmiştir.

The fear of losing the Qur’aan and the difference in its recitation only represented a Darar (harm) that the Khalifah of the Muslims removed based on the text of the above mentioned Hadeeth An-Nabawiy and it is not built upon Maslahah whilst the Sahaabah (rah) held a consensus (Ijmaa’) upon that.

Süt ile suyun karıştırılarak aldatma amacıyla yapılan hileye gelince, Ömer'in (ra) karışık sütü dökmesi, aldatan ya da dolandıran kişiye verilen bir cezaydı; çünkü bu kişi Resulullah'ın ﷺ sözüne muhalefet etmiştir.

As for pouring out the milk (by ‘Umar (ra)) that had been mixed with water in an act of deception then this was a punishment for the one who defrauds or cheats who has contravened the Qawl of the Messenger (saw):

Sahtekârlıkla karıştırılmış sütün dökülmesiyle uygulanan ceza, Ta'zîr (takdirî ceza) kapsamındadır. Şeriat bu cezayı onaylamış ve takdirini Halife'ye ya da Kadı'ya bırakmış, onlar da görüşlerine göre değerlendirmede bulunabilmektedir. Bu ceza, maslahatı delili olan bir Hükm-i Şer'î değildir; aksine delili Sünnet olan bir Hükm-i Şer'îdir. Rivayet edilmiştir ki Allah'ın Elçisi ﷺ, bir yığın buğday görmüş, elini onun içine sokmuş ve ıslak olduğunu görmüştür. Bunun üzerine yığının sahibine şöyle buyurmuştur: "Bu nedir?" O da, "Üzerimize yağmur yağdı" demiştir. Bunun üzerine ﷺ şöyle buyurmuştur: "Islak olanı üstte gösterin." Ve şöyle demiştir: "Bizi aldatan bizden değildir." (Müslim ve Tirmizî). Dolayısıyla Elçi ﷺ'in Ta'zîri sözle olmuştur, Ömer'in Ta'zîri ise sahtekârlıkla karıştırılmış sütün dökülmesiyle olmuştur.

The punishment manifested in the pouring out of the fraudulent milk was from the Ta’zeer (discretionary punishment) and it is a punishment that the Shar’a has approved of and made its evaluation up to the Khalifah or the Qaadi (judge) where he evaluates it as he sees. This punishment does not represent a Hukm Shar’iy the Daleel of which is the Maslahah but rather it is a Hukm Shar’iy the Daleel of which is the Sunnah. It has been related that the Messenger of Allah (saw), upon seeing a pile of wheat, extended his hand in it and found that it was wet. So he said to the one whose pile it was: What is this? He replied: The sky rained upon us. So he (saw) said: Place the wet in sight (visibly). “Whoever cheats us is not from us” (Muslim and At-Tirmidhi). Therefore, the Ta’zeer of the Messenger (saw) was by way of speech whilst the Ta’zeer of ‘Umar was by pouring out the fraudulent milk.

4 – Şüphesiz Allah Teâlâ Haşr suresinde şöyle buyurur:

4 – Verily Allah Ta’Aalaa says in Soorat ul-Hashr:

Oysa Elçi (saw) El-Maslahatü'l-Mürsele ile gelmemiştir ve bunun sebebi, onu benimseyenlerin bu Mesalih'in Şer'î olarak kendileri için belirli bir nassı olmadığını kabul etmeleridir. Bu nedenle Elçi (ﷺ) bunlarla gelmemiştir ve sonuç olarak bunları benimsemek veya Hüküm için bir Şer'î Delil saymak caiz değildir. (Not: Çünkü Kur'an'ın şu Mübarek Ayeti, Müslümanlara yalnızca Elçi'nin (ﷺ) getirdiğini, yani nassı olanı almalarını emreder.)

This is whilst the Messenger (saw) did not come with Al-Maslahah Al-Mursalah and that is because those who adopt it admit that these Masaalih do not have a specific text for them from the Shar’a. Therefore, the Messenger (saw) did not come with them and consequently it is not permissible to adopt them or to consider them as a Daleel Shar’iy for the Hukm (legal ruling). (Note: That is because the Noble Aayah commands the Muslims to only take that which the Messenger (saw) came with i.e. that which has a text).

- Yukarıda sayılanların yanı sıra, El-Masâlihu'l-Mursele'nin delil olarak geçersiz olduğunu gösteren başka deliller de vardır; bunları daha önce "El-Masâlihu'l-Mursele'yi benimsemeyenlerin delilleri" başlığı altında zikretmiştik. Bu nedenle o bölüme geri dönülebilir ve bu deliller, söz konusu dört delile eklenebilir.

- There are, in addition to the above, other evidences establishing Al-Masaalih Al-Mursalah to be invalid as a proof and we mentioned them previously under the heading of: “The evidences of those who did not adopt Al-Masaalih Al-Mursalah” and so it is possible to refer back to and then add those arguments to these four.