Bu, davada işitilen şeye, yani görünüre göre hüküm vermeyi ortaya koyar. Görünen durum, bir meselenin hükmünün geçmişte kendisi için sabit olduğu ve dolayısıyla hükmün görünene uygun olması gereken durumdur. Eğer biri bunun aksini iddia ederse, iddiasını destekleyen bir delil getirmelidir. Aksi halde mesele, hüküm bakımından geçmişte olduğu gibi kalır ve bu, İstishab'ın gerçeğini temsil eder. İstishab, bir meseleye, şimdiki zamanda, geçmişte sabit olması (ya da daha önce kurulmuş olması) esasına dayanarak hüküm vermektir; yani öncesine dayanarak.
This establishes passing judgment upon what is apparent i.e. that which is heard in the dispute. The apparent matter is that which the Hukm of a matter has been confirmed for it in the past and so the Hukm must be in accordance to what is apparent. If someone then claims the contrary to what is apparent, then he must bring a Daleel that supports his claim. Otherwise the matter stays as it was in the past in respect to the Hukm and this represents the reality of Al-Istishaab. It is the passing of judgment upon a matter in the present based upon its affirmation (or having been established) in the past i.e. previously.
3 – Geçmişte bir şeyin, bir durumun ya da bir varlığın varlığı teyit edilmiş ya da kesinleşmiş olup da yokluğu açığa çıkmamışsa, Daroorah (zorunluluk) gereği o şeyin, önceden olduğu gibi, şimdiki zamanda da var olmaya devam ettiği kanaat edilir (Zhann). Bu durum, Ahkaam Ash-Shar'iyah (şer'i hükümler) konusunda Zhann ile amel etmenin Waajib (farz/gerekli) olduğu hallerde geçerlidir; yani şer'i hükümlerin Ghalabat Azh-Zhann (galip zan, en kuvvetli ihtimal) üzerine kurulduğu durumlarda. Al-Istishaab ise, bir meselenin geçmişte teyit edilmiş ve kesinleşmiş olmasına dayanarak, bu meseleye şimdiki zamanda da aynı hükmün uygulanmasıdır.
3 – If that which has been established or confirmed in the past in terms of the existence of a matter, description or thing, and its disappearance has not become apparent, then it is necessary by Daroorah (necessity) for to be thought (Zhann) to be remaining in the present time, as it had been before that. This is in the case where working with Zhann in respect to the Ahkaam Ash-Shar’iyah is Waajib in the case where the Ahkaam Ash-Shar’iyah are built upon Ghalabat Azh-Zhann (preponderance/what is most likely) and where Al-Istishaab represents passing the Hukm upon the matter in the present based upon its confirmation and having been established in the past.
Bu üç husus, İstishab'ın kullanılması gereken bir "Kaide-i Şer'iyye" olduğuna dair bir delildir. Bu demektir ki, onun üzerine dallandırma (et-Tefri') yapılması caizdir. Buna göre, varlığı veya mevcudiyeti sabit olan ve yokluğu ortaya çıkmamış olan bir şeyin devamı veya sürmesi, zan üzerine galip olandır (Galebe alâ'z-zann).
These three matters represent a Daleel for the Istishaab being a ‘Qaa’idah Shar’iyah’ that is to be utilised. This means that it is permissible for branching (At-Tafree’) to take place upon it. Consequently, in regards to that which its presence or existence has been established or affirmed and its disappearance has not become apparent, then its remaining or continuance is preponderant (Ghalaba ‘Alaa zh-Zhann).
Bu nedenle, şer'î hükümlerde nesh (hükmün kaldırılmaması) olmaması asıl durumdur (el-Asl) ve neshin gerçekleştiğini iddia eden kişinin bunu gösteren bir delil getirmesi gerekir. Esasen istishab budur.
For that reason, the absence of An-Naskh (non-abrogation) is the original position (Al-Asl) in respect to the Sharee’ah and the claim for the occurrence of abrogation must have a Daleel that indicates it. This is the essence of Al-Istishaab.
Bu nedenle, her konuda, aksine bir delil ortaya konulana kadar asıl hüküm geçerliliğini sürdürür.
Therefore, in all matters the origin continues until a contrary Daleel is established.
Eğer delil, vücub (farziyet), nedb (tavsiye edilmişlik) ya da bunların dışında bir hüküm ortaya koyuyorsa, bu hüküm sabit ve geçerli kalır. Delilin ortaya koyduğu hükme aykırı başka bir hüküm ileri sürülürse, bunu gösteren bir delilin bulunması gerekir. Böyle bir delil yoksa, hüküm delilin getirdiği doğrultuda asıl üzerinde kalır.
If the Daleel establishes a Hukm of Wujoob (obligation), Nadb (recommendation) or other than these, then this Hukm remains constant and established (Thaabit). If another Hukm is claimed that is contrary to the one established by the Daleel then there must be a Daleel to indicate that. If there is no such Daleel the Hukm remains upon the Asl (origin) in accordance to what the Daleel brought.