Dilbilimsel olarak el-Mendub, en-nedb (النَّدْب) kökündendir ve önemli bir şey için yapılan dua (yalvarma veya niyaz) anlamına gelir.

Linguistically Al-Mandoob is from An-Nadb (دبْ َّالن (and it is the Du’aa (supplication or beseeching) for something important.

Şer'î ıstılâhta Mendûb, ... Note: The Arabic term “Mandoob” is rendered as "Mendûb" and "Shar'iy Istilaah" as "Şer'î ıstılâh".

The Mandoob according to the Shar’iy Istilaah (terminological convention) is:

Şari'nin kesin olmayan bir talepte bulunarak yapılmasını istediği şey (Talep-i Gayr-i Cazim).

That which the Shaari’ has requested to be done by way of a non-decisive request (Talab Ghair Jaazim).

Denildiği üzere: Bunu yapan kişinin ödüllendirildiği, ancak yapmayan kişinin cezalandırılmadığı şeydir. Buna örnek olarak Allah Teâlâ'nın şu sözü verilebilir:

It is said: It is that which the performer is rewarded for undertaking it whilst the one who does not do it is not punished. Examples of this include the Qawl of Allah Ta’Aalaa:

Borcu yazma emri, zorunluluk (el-Vücûb) değil, tavsiye (en-Nedb) niteliğindedir; çünkü bu, kesin olmayan bir talep (Talep-i Gayr-i Câzim)tir.

The command to write the debt is one of recommendation (An-Nadb) and not obligation (Al-Wujoob) because it is a Talab Ghair Jaazim (non-decisive request).

"Naafilah" terimi, Tahajjud namazı gibi bazı Mendûbât için de kullanılabilir. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

The term Naafilah can be used for some of the Mandoobaat like for the Tahajjud prayer during the night. Allah (swt) said:

Sünnet terimi, Salâtu's-Subh (Sabah namazı), Öğle, İkindi, Akşam ve Yatsı namazlarının sünnetleri gibi bazı mendup amellere de kullanılabilir. Bu sünnetler müekked de olabilir; tıpkı Sabah namazından önceki sünnet ve iki bayramın sünnetleri gibi. Aynı şekilde sünnet gayr-i müekked de olabilir; tıpkı İkindi namazının sünneti gibi.

The term Sunnah can also be used for some of the Mandoobaat like the Sunnah of Salaat us-Subh (Fajr), Azh-Zhohr, Al-‘Asr, Al-Maghrib and Al-‘Ishaa. This Sunnah could be Mu’akkadah like the Sunnah before Fajr and the Sunnah of the two ‘Eids just as the Sunnah could be Ghair-Mu’akkadah like the Sunnah of Salat ul-‘Asr.

Benzer şekilde, Mandub ibadetler; sadaka, muhtaçlara yardım etmek ve cemaatle namaz (Salâtü'l-Cemaa) gibi eylemler için de kullanılabilir.

Similarly, Mandoob can be used for acts like the Sadaqah, helping those in need and the congregational prayer (Salaat ul-Jamaa’ah).

Mendub'un hükmü, onu yapanın Allah katında sevap (Sevap) hak etmesi, ancak terk edene herhangi bir ceza ('İkab) olmamasıdır. Bununla birlikte, Müslümanın Allah'ın sevabını ummak, Allah katındaki iyilik (Hasenat) birikimini artırmak ve işlemiş olabileceği bazı kötülüklerinin (Seyyiat) affedilmesi için çok sayıda Mendubat'ı yapması uygundur. Allah (swt) şöyle buyurmuştur:

The Hukm of Al-Mandoob is that its performer is deserving of the reward (Thawaab) from Allah whilst there is no punishment (‘Iqaab) for the one who leaves it. However, it is appropriate for the Muslim to perform a lot of the Mandoobaat in order to seek the reward of Allah, to build up his store of Hasanaat with Allah and for some of his Sayyi’aat (bad acts) that he may have slipped in to be forgiven. Allah (swt) said:

Ve Mandub, Hasenat'tandır (iyi amellerdendir).

And the Mandoob is from the Hasanaat (good deeds).

Allah'ın Elçisi ﷺ, Mendûbât'a büyük önem verir, bunları çokça yerine getirirdi. Örneğin, ayakları şişinceye kadar geceleri namaz kılarak ayakta dururdu. Ümmet bütün olarak terk etmesi caiz olmayan Mendûbât da vardır; mesela evlilik gibi, çünkü bunun terk edilmesi ümmetin sona ermesi anlamına gelir. Dolayısıyla bu, bireyler açısından Mendûb, toplum açısından ise Vâcib'tir. El-İmâm eş-Şâtıbî, "el-Muvâfakât" adlı eserinde şöyle demiştir: "Mendûbâtın bütünüyle terk edilmesi, eğer bu terk sürekli (ya da daimi) olursa dinin hallerini etkiler. Ancak yalnızca zaman zaman yapılırsa etkilemez." Bu nedenle Mendûb olanı yerine getirmek, terk etmekten daha iyi ve daha uygundur.

The Messenger of Allah (saw) used to perform a lot in respect to the Mandoobaat and so for instance he would stand in the night in prayer until his feet would swell up. There are also Mandoobaat that are not valid to be left by the Ummah as a whole, such as marriage, because leaving it would mean the extinction of the Ummah. It is therefore Mandoob in relation to the individuals but Waajib in relation to the Jamaa’ah (collective). Al-Imaam Ash-Shaatibiy said in ‘Al-Muwaafaqaat’: “The leaving of the Mandoobaat as a whole has an effect upon the conditions of the Deen if the leaving was continuous (or permanent). If, however it was only on occasions then it would not affect it”. Therefore, undertaking the Mandoob is better and more appropriate than leaving it.

Bu ibadet "En-Nedb" adıyla adlandırılmıştır; çünkü Şâri' kulunu buna çağırmış ve teşvik etmiştir. "Nafile" adıyla da anılmıştır; çünkü farzın üzerine bir artış niteliğindedir ve sevabı artırır. Ayrıca "Et-Tatavvu'" (gönüllü yapılan) olarak da adlandırılmıştır; çünkü onu yapan kimse bunu zorlanarak değil, kendi isteğiyle yapar. Kişi bunu, kendisine farz kılınandan fazla olarak gönüllü bir katkı şeklinde üstlenir. Ayrıca "Es-Sünne" adıyla da adlandırılmıştır; çünkü Allah'ın Resulü ﷺ bunu ortaya koymuş ve bu yol üzere devam etmiştir.

It has been named with this naming ‘An-Nadb’ because the Shaari’ has called and beseeched him and it has been called ‘Nafl’ because it represents an increase upon the Fard and it increases the reward. It has also been called At-Tatawwu’ (voluntary) because the one who undertakes it does so voluntarily and not under compulsion. The person undertakes it as a voluntary contribution beyond what is obliged upon (Al-Fard). And it has also been named ‘As-Sunnah’ because the Messenger of Allah (saw) introduced it and proceeded upon it.