Bu, emanet edilmiş olan herkesi kapsar ve içine alır; isterse özel bir ücretli işçi olsun, isterse kamusal bir ücretli görevli olsun. Buna göre, delili bırakıp İstihsan yoluyla hüküm vermek, hevâ (keyfî istek) üzerine ve aklın bir maslahat (menfaat) olarak gördüğü şeye dayanarak hüküm vermek anlamına gelir.

This covers and includes everyone who has been entrusted whether he was a private hired hand or a public hired hand. As such abandoning the Daleel and then passing judgment by way of Istihsaan reflects passing judgment based on Hawaa (a desire of whim) and by what the mind has viewed to represent a Maslahah (interest).

Bundan anlaşılmaktadır ki, Darurat ve Maslahat istihsanı olarak adlandırılan şey bir Şer'î delil teşkil etmez; aksine Şer'î delilin terk edilmesini ve 'akıl'ın bir maslahat veya zaruret (darurat) olarak gördüğü şeyin benimsenmesini yansıtır.

From that it becomes clear that what has been called the Istihsaan of Daroorah and Maslahah does not represent a Daleel Shar’iy but rather it reflects the abandoning of the Daleel Ash-Shar’iy and adopting what the ‘Aql (mind) views to be a Maslahah or Daroorah (necessity).

Buna rağmen, İstihsan'ı benimseyen İmamların (Imamların) çıkardığı hükümler, Şer'i hükümlerin temsilcisi sayılmaktadır; çünkü bu alimler İstihsan'ı, onu bir Şer'i delil olarak, şüpheli bir delile dayanan bir delil saymaları üzerine benimsemişlerdir.

Despite this, the Ahkaam that the A’immah (Imaams) who adopt Istihsaan have deduced are considered to be representative of Ahkaam Shar’iyah because those Scholars have adopted Istihsaan upon their consideration that it represents a Daleel Shar’iy reliant upon a Shubhat Daleel.