İftā, müftînin, sorulan mesele hakkındaki Hükm-ü Şer'î'yi soru soran kişiye bildirmesidir; yani bu hükme uyup uymama konusunda. Bu bildirimi, bugün olduğu gibi Dârü'l-İftā'da (fetva evi) yapabileceği gibi başka herhangi bir yerde de yapabilir.

The Iftaa’ is the Mufti informing of the Hukm Ash-Shar’iy for the issue being enquired about to the one enquiring about it. That is whether he adheres to this Hukm or does not adhere to it. He could inform him of this Hukm in Daar ul-Iftaa’ (the house of verdicts) as happens today or he could inform him of it in any other place.

Oysa Kaza, kadı (hâkim) tarafından adalet mahkemesi ya da Hükm-i Şer'î'nin görüldüğü oturumda, bu hükmün uygulanması amacıyla, taraflara ya da ihlalde bulunanlara zorlayıcı bir biçimde bildirilmesidir; bu hükümden memnun olsunlar ya da olmasınlar fark etmez. Kadâ (yargılama), yalnızca mahkeme salonu gibi yargılama oturumunda uygulanır ve geçerlilik kazanır.

That is whilst the Qadaa (judgment) is the informing of the Qaadi (judge) within the judiciary setting or session of the Hukm Ash-Shar’iy in a manner of compulsion for the purpose of applying this Hukm from the judge and upon the disputing parties or those who have committed violations, whether they are content with that Hukm (judgment) or not content with it. The Qadaa’ (judging) is not implemented or effective except in the judiciary session like within the court room for example.

Fetva verme konusuyla ilgili bir örnek:

Example related to the giving of the Fatwaa:

Ahmad Bin Hanbal (rh)'dan rivayet edilmiştir ki, El-Hüseyn Bin Beşşâr ona talakla ilgili bir mesele sormuş, o da şöyle demiştir: "Eğer o kişi bunu yaparsa yeminini bozmuş olur." Bunun üzerine El-Hüseyn ona şöyle cevap vermiştir: "Ey Allah'ın kulu, gerçekten bir kişi bana bir fetva verdi; eğer bunu yaparsa yeminini bozmuş olmayacağını söyledi." Bunun üzerine (Ahmed) şöyle demiştir: "Medineliler'in halkasını, Rasâfe'deki halkayı biliyor musun?" Bunun üzerine o şöyle dedi: "Ona fetvayı verdi; hatta onu helal kıldı." Ahmed, "Evet" dedi.

It was related from Ahmad Bin Hanbal (rh) that Al-Hussein Bin Bashaar asked him about a Mas’alah in relation to At-Talaaq (divorce) and then he said: If he does that then he has broken an oath. And so Al-Hussein replied to him: O slave of Allah, verily a person has given me a Fatwaa that if he did that he would not break his oath. So he (Ahmad) said: You know the Halaqah of the Madaniyeen, a Halaqah Bi Rasaafah. So he said: He gave me the verdict, indeed he made it Halaal. He said: Yes

Bir olay veya gerçeklik Âmmî'nin (Muktelit'in) önüne geldiğinde ve bunun için Hükmü Şer'î'yi bilmediğinde, Şâri' (Kanun Koyucu) onu âlimlere sormaya yönlendirmiştir. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

If an incident or reality comes before the ‘Aammiy (Muqallid) and he does not know the Hukm Ash-Shar’iy for it, then the Shaari’ (Legislator) has directed him to ask the ‘Ulamaa (people of knowledge). Allah (swt) said:

Ve müftü, Ehlü'z-Zikr'den (nasları bilen ilim sahiplerinden) biridir.

And the Mufti is from amongst the Ahlu-dh-Dhikr (people of knowledge of the texts).

Müftünün (Şuruṭ) şartları arasında şunlar vardır:

From amongst the conditions (Shuroot) of the Mufti are:

1 – Fakih olması ve Şer'î hükümlerin birçok konusunda bilgili olması ve mezheplerin geniş kapsamlı görüşlerini incelemiş olması; ancak müçtehit olması onun için şart değildir. 2 – Önüne getirilen meselenin (konu veya soru) hükmünü vermesi ve bunu yöneticilerin maksatlarına (amaç veya niyet) hiçbir önem vermeksizin, hakkı arayarak ele alması.

1 – That he is a Faqeeh and knowledgeable of a host of Ahkaam Ash-Shar’iyah and had studied the wide spread statements of the Madhaahib whilst it is not a condition for him to be a Mujtahid. 2 – That he provides the Hukm for the Mas’alah (issue or question) that has been presented before him and he approaches it seeking the Haqq without paying any regard to the Maqaasid (aims or intent) of the rulers.

3 – Fetva talep edene, kendisi için seçtiği görüşlerden seçim yapar. Dolayısıyla, kendisi için görüşler arasında en kolay olanı seçip başkalarının uymasını en zor ya da en katı görüşlere yönlendirmez. 4 – Kendisine sunulan meseleye dair Hükm-ü Şer'iyi, dayandığı Delil ile birlikte belirtir ve Hükmü gösterme bakımından en güçlü olan delilleri tercih eder.

3 – That he selects for the one seeking the Fatwaa from the opinions that he has chosen for himself. As such, he does not choose for himself that which is the easiest from amongst the opinions whilst selecting the most severe or hardest opinions for others to follow. 4 – That he provides the Hukm Ash-Shar’iy for the issue presented to him along with the Daleel that it is based upon and chooses the evidences that are the strongest in respect to indicating the Hukm.

5 – Müftünün takva ve dindarlık düzeyinde olması ve kendisini Ahkâm-ı Şer'iyye ile bağlı ve sınırlı tutmasıdır. Çünkü Allah katında en çok nefret edilenler, yapmadıkları şeyi söyleyenlerdir (Kaynak: Saff Suresi, Âyet 2-3).

5 – That the Mufti is of a level of Taqwaa and piety and adheres or restricts himself to the Ahkaam Ash-Shar’iyah. That is because the most despised in the sight of Allah are those who say that which they don’t do (ref: Soorah As-Saff Aayah 2-3).

6 – Sorulan mesele ihtilaflı veya görüş ayrılığına konu bir mesele ise, müftü kendi kanaatince en kuvvetli olduğunu düşündüğü (Ghalab ‘Alaa Zhannihi) görüşü seçer.

6 – If the Mas’alah that he is being asked about is a matter of dispute or difference of opinion then the Mufti selects that which he believes preponderantly (Ghalab ‘Alaa Zhannihi) to be correct.