Arapça dil, Arapların üzerinde uzlaştığı bir istilah (kural/anlaşma) niteliğindedir; yani belirli anlamları ifade etmek üzere belirli lafızları (kelimeleri) koyup tespit etmişlerdir.

The Arabic Language is an Istilaah (convention) that the Arabs made a convention (i.e. agreement) upon and so they placed down and set specific Alfaazh (wordings) to indicate specific meanings.

Arapça dilinin alınma yolu, sahih rivayet (Riwâyah) yoludur. Buna göre bir lafız, Araplardan sahih bir rivayetle nakledildiği takdirde Arapça sayılır; bu nakil ya Nakl el-Mütevâtir (kesin nakil) ya da Haber el-Âhâd (tek kişilik zincirle gelen haberler) yoluyladır. Delil ve kanıt olarak dilleri esas alınan Araplar, Arapça dil bozulmadan önce bu dili konuşan, dili saf (Aqhâh) olan Araplardır. Bunlardan bir grup ya da bölüm, hicri dördüncü yüzyıla kadar kaldı; bunlar çöllerde bedevi olarak yaşayan ve Romalılar, Farslar gibi diğer milletlerle (çoğunlukla şehir ve kasabalarda) karışmadıkları için dilleri bozulmamış olanlardı.

The way or path by which we take the Arabic language is by way of the Saheeh relation or report (Riwaayah). Consequently, the Lafzh (wording) is considered to be Arabic if it has been related from the Arabs by the path of a Saheeh Riwaayah and this is the Naql At-Mutawaatir (the definite transmission) or the Khabar Al-Aahaad (solitary chain reports). The Arabs, whom their language is relied upon for proof or evidence, are the Aqhaah (pure tongued) Arabs who used to speak in the Arabic language before the Arabic language was corrupted. A group or section of these remained until the fourth century Hijri and these were those who lived as Bedouins and their tongue (language) had not been corrupted due to not mixing with other peoples’ like the Romans and Persians (predominantly in the cities or towns).

Bu esasa dayanarak, dilin bilinmesi ve bir lafzın (kelimenin) Arapça olup olmadığının bilinmesi açısından akla yer yoktur. Aksine bu, dile güvenilen Araplardan rivayet edilen nakil yoluyla gelen aktarıma bağlıdır ve bunun üzerine dayanır.

Upon this basis, there is no room for the ‘Aql in respect to knowing the language and in respect to knowing whether a Lafzh (wording) is Arabic or not. Rather, it depends and rests upon the transmission through the path of the narration reported from the Arabs whom their language is relied upon.