"Vâcip olan bir şeyin, o olmaksızın tamamlanamadığı şey de (kendi başına) vâciptir." Dolayısıyla iki örnekten de görülebileceği üzere, aynı kaide hem ibadetlerde bir hükmün, hem de yönetim sistemiyle ilgili başka bir hükmün türetilmesinde kullanılmıştır.
‘That which the Waajib is not completed except with it is (in itself) Waajib’ Consequently, as can be seen by the two examples, the very same Qaa’idah (principle) was used to derive a Hukm in the ‘Ibaadaat and another Hukm in relation to the ruling system.
Fıkhî kaide (el-Kaide el-Fıkhiyye), birbirine benzeyen hükümlerin yalnızca bir türünü kapsar. Buna örnek olarak, "Hudutları şüphelerle düşürün" kaidesi açısından ‘Ukūbāt’ (ceza hukuku/cezalar) verilebilir. Çünkü bu kaide yalnızca hudutlara özgüdür ve onların ötesindeki diğer hükümlere yayılmaz.
The Fiqhi principle (Al-Qaa’idah Al-Fiqhiyyah) does not cover except one kind from the Ahkaam that are similar to each other. This is like the ‘Uqoobaat (penal code/punishments) in respect to the Qaa’idah: ‘Avert the Hudood by doubts’. This is because it is specific to the Hudood and does not extend to other Ahkaam beyond them.
Bir diğer örnek, şu kaideyle ilgilidir: "İmamın emri ihtilafı giderir." Bu kaide, özellikle hükümleri hakkında ihtilaf edilmiş meselelerde Halifenin benimsediği görüşle ilgilidir. Dolayısıyla Halifenin benimsediği görüş, Müslümanların uymakla yükümlü olduğu bağlayıcı bir hükümdür. Bu kaide, Vülât (valiler) ve Kudât (kadılar) kapsamını içermez ve Halifenin benimseme kararı vermediği hususları da kapsamaz.
Another example is the principle: ‘The command of the Imaam resolves the disagreement/dispute’ and this is specifically related to what the Khalifah adopts in terms of Ahkaam which have been differed upon. So what the Khalifah adopts is binding upon the Muslims to follow. This principle does not include within it the Wulaah (governors) or the Qudaah (judges) and it also does not include within it or cover that which the Khalifah has not made an adoption upon.
Bir diğer fıkhî kaide şudur: "Aslolan, masumiyettir." Bir de şu kaide vardır: "Delil (beyyine) iddia edene aittir; yemin ise inkar edene (suçlamayı reddedene) düşer." Bu iki fıkhî kaide, bu nedenle, iki taraf arasındaki bir uyuşmazlığı yargılamaya özgüdür; ikisinin de İbadat ile ya da (örneğin) Ahlak ile hiçbir ilgisi yoktur.
Another Fiqhi principle is: ‘The original position is innocence’ and there is the principle: ‘The proof (Bayyinah) is upon the claimant/accuser (to establish/produce) and the Yameen (oath) is upon the who denies (the accusation/charge)’. These two Fiqhi principles are therefore specific to judging between to disputants whilst neither have any relationship to the ‘Ibaadaat or the Akhlaaq (for example)