- Ahkâm (hüküm) ayetlerinin yerlerini (Mevâdi') bilmek, böylece onlara kolayca başvurabilmek.

- Knowledge of the locations (Mawaadi’) of the Aayaat of the Ahkaam (rulings) so that he can easily refer to them.

Âyetlerden çıkarılan ve faydalanılan Ahkâm ile bunların Esbâbu'n-Nüzûl'ü (nazil oluş sebepleri veya koşulları) hakkında bilgi.

- Knowledge of the Ahkaam that are benefited and extracted from the Aayaat and their Asbaab An-Nuzool (circumstances or causes of their revelation).

Kur'an Ayetlerinde Nâsih ve Mensûh Bilgisi

- Knowledge of the Naasikh (abrogating) and the Mansookh (abrogated) in respect to the Noble Aayaat.

Ictihad dilsel olarak, bir fiil ya da girişim hakkında çaba sarf etmek ve gücünü tüketmek anlamına gelir. Yalnızca içinde emek barındıran şeyler için kullanılır. Örneğin şöyle denir: Adam ağır bir taşı, el değirmeni taşını taşırken ictihad etti, ama bir tüyü taşırken ictihad etmedi.

Al-Ijtihaad linguistically means the exertion of effort and exhaustion of capability in respect to an action or undertaking. It is not used except for that which includes within it effort. It is said for instance: That the man made Ijtihaad when carrying a heavy stone hand milling grinder but he did not do Ijtihaad when carrying a feather.

Istılahta İctihad:

Al-Ijtihaad in Al-Istilaah (terminological definition):

Bu, bir içtihat yapan kimsenin, daha fazla bir şey yapamayacağını (ya da daha fazla çaba gösteremeyeceğini) hissettiği durumda, Şer'i hükümlerden bir meselenin zannına (en kuvvetli ihtimal olduğu düşünülen görüşe) ulaşmak için yetisini ve çabasını sarf etmesidir.

It is the exertion of the capability (and effort) to seek the Zhann (what is thought most probable) of a matter from the Ahkaam Ash-Shar’iyah in the case where the Mujtahid feels that he is incapable of doing any more (or exerting any more effort).

Bu sözün anlamı şudur: Müctehid, pratik Şer'i hükümleri onların ayrıntılı delillerinden çıkarmak için zihinsel çabasını harcar; ve bulup ortaya koyabileceği, kendi vardığı (yani sonuç olarak çıkardığı ve istinbat ettiği) şeyden daha isabetli veya doğru bir şey olmadığını hissettiği durumda bu çabayı tamamlar.

The meaning of this is that the Mujtahid exerts his mental efforts to deduce the practical Ahkaam Ash-Shar’iyah from its detailed evidences, in the case where he feels the inability to come up with and produce anything more accurate or correct than what he has arrived at (i.e. concluded and deduced).

İctihad, delalet bakımından zannî olan nasslar (metinler) hakkında gerçekleşir. Yani birden fazla anlama elverişli olan metinler. Bunun örneği şu ayettir:

Ijtihaad occurs in respect to the Nusoos (texts), the evidences of which are Zhanniyah (indefinite). Meaning those texts which have the potential to hold more than one meaning. This is like the Aayah:

Veya O'nun Kavli (SWT):

Or His Qawl (swt):

"Lams" (dokunma) kelimesinin iki anlamı olabilir: elin dokunması ve cinsel ilişki. Aynı şekilde "el-Kurû'" kelimesi de iki anlama gelebilir: biri temizlik, diğeri adet görmedir. Bu anlamlardan birini diğerine tercih etmek İctihad'dır; tercih edilen veya daha güçlü (Râcih) görüş ise Zannî'dir (kesin olmayan). Müctehid, kendi görüşünü doğru kabul eder, ancak yanılma ihtimalinin de bulunduğunu bilir. Başkalarının görüşünü ise yanlış görür, fakat doğru olma ihtimalini de göz önünde bulundurur.

The meaning of ‘Lams’ (touching) is open to two meanings: The touch of the hand and sexual intercourse. Likewise, ‘Al-Quroo’ is open to two meanings: One is purity and the other is menstruation. Outweighing one meaning over the other is Ijtihaad whilst the outweighing or stronger (Raajih) opinion is Zhanniy (indefinite). The Mujtahid then considers his opinion to be correct albeit open to the possibility of error. He considers the opinion of others to be wrong with the possibility of being correct.

Kesin delalete sahip olan nasslar, yani lafızlarının ancak tek bir anlama delalet ettiği ve başka bir yoruma açık olmayan metinler hakkında, bu kategoriye giren metinlerle ilgili olarak içtihat yapılmasına yer yoktur. Bu konuda şöyle denilmiştir: "Nassın bulunduğu yerde içtihat yoktur" (Lâ İctihâde Fî Mevridi'n-Nass), yani kesin bir şekilde ifade edilmiş ve yoruma açık olmayan hususlarda içtihat yapılamaz.

As for the texts which have a Qat’iyah Dalaalah (definite indicated meaning) where they are not open to except one meaning that the Alfaazh (wordings) of the text have guided to, then in respect to the texts that fall within this category, there is no room for Ijtihaad to be undertaken in relation to them. It has been said in this regard: ‘Laa Ijtihaad Fee Mawrid An-Nass’ (There is no Ijtihaad in respect to the origin of the text i.e. what has been expressed in a definite manner not open to interpretation).

İslam ictihadı teşvik etmiş ve ictihad eden ve doğru bulan kişiye iki sevap (ecr) vermiş, ictihad eden ama (kendi görüşüne göre) yanılan kişiye ise tek bir sevap vermiştir. Sahabe (radıyallahu anhum), Allah'ın Resulü ﷺ zamanında ictihad ederdi ve Allah'ın Resulü ﷺ bunu onaylardı. Onlardan sonra gelen Müslümanlar da aynı yol ve yöntem üzere ilerlediler; Müslümanların âlimleri ve fakihleri, ictihadlarından çok büyük bir hazine bize bırakmış, kütüphaneleri yazılı eserleriyle doldurmuşlardır.

Islaam has encouraged the undertaking of Ijtihaad and has provided two rewards (Ajr) to the one who performs Ijtihaad and is correct whilst it has provided the one who performs Ijtihaad and is incorrect (in his opinion) with a single reward. The Sahaabah (rah) at the time of the Messenger of Allah (saw) used to perform Ijtihaad whilst the Messenger of Allah (saw) approved of that. The Muslims who came after them proceeded upon the same path and methodology and the ‘Ulamaa and Fuqahaa of the Muslims have left for us an enormous treasure of their Ijtihaadaat filling the libraries with their written works.

Müctehidin nitelikli ve içtihat yapabilir olması için, içtihadın aşağıdaki şartlarının onda bulunması ve yerine getirilmiş olması gerekir:

For the Mujtahid to be qualified and capable of Ijtihaad it is necessary for the following conditions of Ijtihaad to be met and fulfilled within him:

Bu, müctehidin Arapça ilminden, yani Nahiv, Belâğat ve dilin Fıkhı gibi ilimlerden uygun bir seviyede ve yeterli bilgiye sahip olması gerektiği anlamına gelir. Böylece lafızların dalâlâtını (delâlet ve ima türlerini) ayırt edebilir; mesela Dalâlet ul-İbâre ile Dalâlet ul-İşâre, El-Hakîka ile El-Mecâz, El-Âmm ile El-Hâss, El-Mukayyed ile El-Mutlak, El-Müşterek, El-Mantûk ile El-Mefhûm arasındaki farkı anlayabilir… Bu, onun dilin bir âlimi ve müçtehidi olması gerektiği anlamına gelmez; yalnızca Şer'î metinleri, Arapça olarak geldikleri üslûp (Üslûb) ve kullanılan ifadeler (Elfâz) bakımından anlamak için gereken her şeye sahip olmasının yeterli olduğu anlamına gelir.

This means that the Mujtahid has a suitable level and sufficiency of the knowledge of Arabic like the ‘Ilm of Nahw, Balaaghah and Fiqh of the language. That is so that he is able to distinguish between the Dalaalaat (indications and implications) of the Alfaazh like the Dalaalat ul-‘Ibaarah and Dalaalat ul-Ishaarah, Al-Haqeeqah and Al-Majaaz, Al-‘Aamm and Al-Khaass, Al-Muqayyad and Al-Mutlaq, Al-Mushtarak, Al-Mantooq and Al-Mafhoom… This does not mean that he needs to be a scholar and Mujtahid in the language but only that he has to be endowed with all that he requires to understand the Shar’iyah texts as they came in the Arabic language in style (Usloob) and worded expressions (Alfaazh).

Bunlar: Al-Kitaab, As-Sunnah, Al-Ijmaa’ ve Al-Qiyaas gibi diğerleridir. Bu Adillah'ı (deliller) bilmekten amaçlanan, içerdikleri her ayrıntı ve anlamı kapsamak ya da hepsini ezberlemek değildir. Aksine, bu bilgiden amaçlanan şudur:

These are: Al-Kitaab, As-Sunnah, Al-Ijmaa’ and Al-Qiyaas amongst others. What is intended by having a knowledge of these Adillah (evidences) does not mean encompassing every detail and meaning that they contain or memorising them all. Rather what is intended by this knowledge is the following:

- Onun Sahih (sağlam) olanını Da'if (zayıf) olanından ayırt etmek.

- To know its Saheeh (sound) from its Da’eef (weak).

- Gücünün derecelerini bilmek: Mütevatir, Meşhur ve Âhad.

- To know its levels of strength: Al-Mutawaatir, Al-Mash’hoor and Al-Aahaad.

- Hadisin anlamlarını ve bunun zikredilme sebeplerini bilmek.

- Knowledge of the meanings of the Hadeeth and the circumstances for its mention.

- Bunlar hakkında Nâsih ve Mensûh bilgisi.

- Knowledge of the Naasikh and Mansookh in respect to them.

Hadisin, Ayetlerin açıklamasına dair bilgi; yani hadisin, bir hükmü gösterme açısından Kur'an ile ilişkisi

- Knowledge of the Hadeeth’s explanation of the Aayaat i.e. the relationship of the Hadeeth with the Qur’aan from the angle of its indication of a Hukm

Müctehid, içtihadında dayanacağı icmanın türünü belirledikten sonra —yani bu icmanın Sahabe icmaı, Ümmet icmaı, Müçtehitler icmaı mı yoksa bunların dışında bir icma mı olduğunu— icmanın yerlerini veya bağlamlarını (mevadi') bilmelidir ki bunlara tam olarak vakıf olsun ve içtihad ettiği meselelerde bu icmalara aykırı davranmasın.

After the Mujtahid has specified the (type of) Ijmaa’ that he will be depending upon in his Ijtihaad, in respect to whether it is Ijmaa’ As-Sahaabah, Ijmaa’ Al-Ummah, Ijmaa’ Al-Mujtahideen or other than these, he then must have knowledge of the locations or contexts (Mawaadi’) of the Ijmaa’ so that he can be fully aware of them and then not contravene them within the Masaa’il (issues) that he is undertaking Ijtihaad in.

’Illet bilgisi, türleri, şartları ve ‘illetin ortak olması sebebiyle fer‘in (dal) asılın (kök) hükmüne nasıl bağlanacağı

Knowledge of the ‘Illah, its types, its conditions and the manner of how to attach the Far’u (branch) to the Hukm of the Asl (origin) due to the commonality of the ‘Illah existing between them

Müctehid, pratik Şer'î hükümleri onların tafsilatlı delillerinden çıkarabilmek için Usûl-ü Fıkıh'ın kaideleri (Kavâid) ilmini bilmek zorundadır. Mesela şu kaide gibi: (Itibar, lafzın genelliğinedir, sebebin özelliğine değil.) Ya da şu kaide gibi: (Vâcibin ancak onunla tamamlanabildiği şey de vâciptir.) Ve şu kaide gibi: (İki delili birlikte işletmek, birini ihmal etmekten daha evlâdır veya daha uygundur.) Buna ek olarak, delillerin birbiriyle çeliştiği ve birinin diğerine tercih edilmesi (Et-Tercîh) gerektiği durumlara ilişkin özel kaideler de bilinmelidir.

The Mujtahid requires knowledge of the principles (Qawaa’id) of Usool ul-Fiqh so that he can arrive at the deduction of the practical Ahkaam Ash-Shar’iyah from its detailed evidences through them. This is like Qaa'idah:(The significance (consideration) is in the generality of the worded expression and not in the specificity of the cause). Or like the Qaa'idah:( That which the Waajib is not completed except with it, is Waajib) and the Qaa’idah: (Making both evidences work (together) is better or more appropriate than disregarding one of them) in addition to the specific principles related to when there appears to be a conflict between the evidences and outweighing them (At-Tarjeeh)