Kişinin veya canının helak edilmesi haramdır; dolayısıyla bu örnekte kendini gösteren azîmete (ölü hayvan etini, yani meytayı yememe ilkesine) sıkı sıkıya bağlı kalmak da haramdır.
The destruction of the person or life is Haraam and so adherence to the ‘Azeemah, which in this example is manifested in not eating the Maitah (carrion meat), is Haraam.
Bu hâllerde ruhsatın vâcib olması ve ona göre amel etmenin vâcib olması, aslında ruhsatın bir temsili değildir. Bilakis bunlar bir Takliflî Hüküm'ü temsil eder; aynı durum, ruhsatın mendub olması ve ona göre amel etmenin mendub olması hâlinde de geçerlidir.
These cases in which the Rukhsah is Waajib and acting by it is Waajib, are not however actually a representation of the Rukhsah. Rather they represent a Takleefiy Hukm and the same applies in the case if it was Mandoob and acting by it was Mandoob.
Bu, Ruhsatın gerçekliği bakımından ve Ruhsat olarak meşru kılınması bakımından, hükmü itibarıyla Mubah olmasındandır. Eğer onu bırakıp Azimeti uygulamak, kaçınılmaz olarak Haramı doğuruyorsa, o zaman Mubah olan Ruhsat Vacip hâline gelir. Bu durum, onu Ruhsat olmaktan çıkarır ve Hükm-ü Vad'iy değil, Hükm-ü Taklifi olur.
That is because the Rukhsah, in respect to its reality, and in respect to it being legislated as a Rukhsah, is Mubaah in regards to its Hukm. Then if by leaving it and acting by the ‘Azeemah, it leads inevitably to Haraam, the Rukhsah, which is Mubaah, would become Waajib. This circumstance would then take it out from being a Rukhsah and it would become a Hukm Takleefiy and not a Hukm Wad’iy.
Bu nedenle, hükmü İbâha (mübahlık) olduğu ve mükellefin onu yapmakla ‘Azîme’yi yapmak arasında seçim hakkına sahip olduğu sürece, bu bir Ruhsat sayılır.
It is therefore considered to be a Rukhsah as long as its Hukm is that of Al-Ibaahah (permissibility) and as long as the Mukallaf is given the choice between doing it or doing the ‘Azeemah.
Ramazan orucunun tutulması vaciptir; hasta kişinin orucu bozması (ya da tutmaması) ise bir ruhsat olup mubahtır.
So the Sawm of Ramadhaan is Waajib whilst the breaking of the fast (or not fasting) for the ill person represents a Rukhsah which is Mubaah.
Ancak oruca devam etmek hastanın ölümüne yol açacaksa, bu durumda oruç tutmak haram olur ve orucu bozmak farz olur. Bu yeni durum veya koşul, artık ruhsat ve azimet alanının dışına çıkar ve aşağıdaki Şer'i kaideye tabi olan bir durumu temsil eder:
However, if by not breaking the fast it would lead to the perishing of the sick person, then in that case the Sawm (fasting) would become Haraam and breaking the fast would be obligatory. This new situation or circumstance would then be taken out of the sphere of the Rukhsah and ‘Azeemah and would become representative of a case upon which the following Shar’iyah principle applies: