دلالت العبارة، دلالتِ لفظ است بر معنایی که از همان صیغه‌ی لفظ بی‌درنگ فهمیده می‌شود، چه این معنا از پیش در سیاق کلام مقصود بوده باشد یا در پی آن.

The Dalaalt ul-‘Ibaarah is the Dalaalah (indication) of the Lafzh upon a meaning that is immediately understood from its same form (Seeghah) whether this meaning is what has been intended by its Siyaaq (context/framing) in origin or in following.

بنابراین هر معنایی که از خود لفظ فهمیده می‌شود و معنای دقیق متن را نشان می‌دهد، همان است. این معنا یا مستقیماً از الفاظ فهمیده می‌شود، بدون به کار بستن کاوش و تأمل (یعنی بدون اجتهاد)، یا پس از اندکی تأمل فهمیده می‌شود، و این همان معنایی است که متن بر اساس آن استوار می‌شود. این معنای اصلی یا تبعی «دلالة العبارة» نامیده می‌شود، زیرا از «عبارت» نص فهمیده می‌شود.

It is therefore every meaning that is understood from the Lafzh itself and represents the exact meaning of the text. This meaning is understood from the Alfaazh (wordings) directly without the exertion of examination or reflection (i.e. without Ijtihaad) or it is understood after a little reflection and this is the meaning that the text establishes accordingly. This original or following meaning is called the Dalaalat ul-Ibaarah as it is understood from the ‘Ibaarah (expression) of the Nass (text).