الأمر هو خطاب الشارع الدال على طلب الفعل، سواء كان هذا الطلب طلبًا جازمًا أو طلبًا غير جازم، ولذلك فهو يشمل الفرض والمندوب.
The Amr is the Khitaab Ash-Shaari’ (Address of the Legislator) indicating the request to undertake the action whether this is a Talab Jaazim (decisive request) or Talab Ghair Jaaizim (indecisive request) and so it covers both the Fard (obligation) and the Mandoob (recommended).
امر (فرمان) به انجام کاری، نهی (بازداشتن) از انجام ضد آن را نشان نمی‌دهد।
The Amr (command) To Do A Matter Does Not Represent A Nahi (forbiddance) To Do Its Opposite
دلالتِ امر (دلالة الأمر) از صورتی گرفته می‌شود که زبان برای امر وضع کرده و مقرر داشته است؛ یعنی از دلالتِ الفاظ آن (دلالةُ الألفاظ) گرفته می‌شود، که همان منطوق (مفهومِ صریح) است و به آن دلالتِ عبارت (دلالةُ العبارة) گفته می‌شود.
The indication (Dalaalah) of the command is taken from its form that the language has set and provided for the command i.e. it is taken from the indication of its wordings (Dalaalat ul-Alfaazh) which means from its Mantooq (expressed meaning) which is known as the Dalaalat ul-‘Ibaarah.