مفهوم المخالفة آن است که مدلولِ لفظ در جایگاه یا حالتِ سکوت، با مدلولِ آن در جایگاه یا حالتِ تلفظ، در تضاد باشد. این مفهوم «دلیلُ الخطاب» نیز نامیده می‌شود، زیرا خطابِ الشارع (خطاب شارع) بر آن دلالت دارد و آن را راهنمایی می‌کند، همان‌گونه که به «لحنُ الخطاب» (فهم یا درکِ خطاب) نیز شناخته شده است. مفهوم مخالفه در چهار نوع یا دسته به کار گرفته می‌شود که عبارت‌اند از:

The Mafhoom Al-Mukhaalafah is that which the Madlool (indicated meaning) of the Lafzh (wording) in the place or situation of Sukoot (silence) is in opposition to its indicated meaning (Madlool) in the situation or place of utterance. It is (also) called ‘Daleel ul-Khitaab’ (evidence of the address) because the Khitaab Ash-Shaari’ (address of the Legislator) indicates and guides to it just as it has also been known as ‘Lahin ul-Khitaab’ (understanding/intellect of the address). The Mafhoom Al-Mukhaalafah is worked with in four types or categories which are:

مفهوم الصفة، مفهوم الشرط، مفهوم الغاية و مفهوم العدد.

Mafhoom As-Siffah, Mafhoom Ash-Shart, Mafhoom Al-Ghaayah and Mafhoom Al-‘Adad.

دلالتِ لفظ بر آنچه مخالفِ حکمِ آن است، هنگامِ نفیِ آن وصف، از آنِ حکمی است که به وصفی مقیّد شده است.

It is the Dalaalat ul-Lafzh of a Hukm restricted to a Wasf (description) which indicates the opposite of its Hukm upon the negation of that Wasf.

منظور از «وصف» در اینجا عامتر از «نعت» است. بنابراین ممکن است نعت نحوی باشد، مانند: «فی الغنم السائمة زكاة» («در مورد گوسفندان چراکنندهٔ آزاد زکات است») در حالتی که «آزاد چرنده» صفت یا توصیف گوسفند باشد؛ یا ممکن است «مضاف» (افزوده) باشد، مانند: «فی سائمة الغنم زكاة» («در مورد چرای آزادانهٔ گوسفندان زکات است»). یا ممکن است «مضافٌ إلیه» (افزوده‌شده به آن) باشد، مانند: «مطلُ الغنیِّ ظلم» («به تعویق انداختن پرداخت توسط توانگر ستم است»)، یا «ظرف مکان» (قید مکان) باشد، مانند مثال زیر:

What is intended by ‘Wasf’ here is more general than the ‘Na’t’ (adjective). So it could be a Na’t Nahwiyah (adjective grammatically) like: “Fil Ghanami As-Sa’imah Zakaah” (“In (respect to) the freegrazing Sheep there is Zakaah (due)”) (in the case where ‘free-grazing’ is an adjective or description of the Sheep) or it could be ‘Mudaaf’ (an addition) like ‘Fee Saa’imat ul-Ghanam Zakaah’ (In respect to the free grazing of the sheep there is Zakaah (due)). Or it could be Mudaaf Ilaihi (Added to it) like: “Matall Al-Ghinaa Zhulm” (The overlooking of the affluence is injustice) or it could be Zharf Makaan (adverb of place) like in the example:

مثال:

Example:

رسول خدا ﷺ فرمودند:

The Messenger of Allah (saw) said:

از این وصف که «سائمہ» است (یعنی آزادانه در چراگاه چرا می‌کند و از علف‌های طبیعی تغذیه می‌کند) چنین فهمیده می‌شود که گوسفندانی که آزادانه نمی‌چرند، زکات بر آن‌ها واجب نیست.

It is understood from this Siffah (description) which is ‘Saa’imah’ (free grazing and living upon the pastures) that the non-free-grazing sheep do not have Zakaah due upon them.

بدین ترتیب، حکم گوسفند علوفه‌خوار را از مفهوم مخالفه‌ی این حدیث به دست می‌آوردیم: «در مورد گوسفند چرای آزاد، زکات واجب است».

In that way we would have taken the Hukm for the foddered sheep from the Mafhoom Al-Mukhaalafah of the Hadeeth “In (respect to) the free-grazing sheep there is Zakaah (due)”.

بنابراین بر گوسفندان علوفه‌خوار (یعنی آن‌هایی که از علوفه تغذیه می‌کنند و از چراگاه نمی‌چرند) زکات واجب نیست. این به آن دلیل است که «چراگاه» یا «زمین چرا» وصفی مُفهِم و مناسب (توصیفی قابل تعلیل و مناسب با حکم) است که می‌توان برای آن علت یافت (عِلّت یا وجه‌الحکم). در نتیجه، علّت واجب بودن زکات بر گوسفندان این است که آن‌ها در چراگاه می‌چرند. اگر این علّت وجود نداشته باشد، حکم نیز پدید نمی‌آید، زیرا علّت با حکم در وجود و عدم همراه است.

As such there is no Zakaah upon the foddered sheep (i.e. those which live upon fodder and do not live upon the pastures). That is because the ‘pasture or grazing land’ is a Wasf Mufhim Munaasib (Fitting description open to reasoning) that can be reasoned (with an ‘Illah). Consequently, the ‘Illah for paying the Zakaah upon the sheep is that they live upon the pasture. If this ‘Illah does not exist, then the Hukm does not come into being because the ‘Illah revolves with the Hukm in presence and absence.

تا زمانی که این علت در گوسفندان علوفه‌خوار وجود نداشته باشد، حکم آن‌ها این است که زکات بر آن‌ها واجب نیست.

As long as this ‘Illah is not present within the foddered sheep then its Hukm is that there is no Zakaah due upon them.

Please send the text you want translated from English into Persian. I'll translate it following the rules you've set.

Another example:

الله (سبحانه و تعالی) فرماتا ہے:

Allah (swt) said:

منطوقِ آیه (یعنی دلالةُ العبارة) بر حرمتِ انجامِ معامله هنگامِ اذانِ نمازِ جمعه دلالت دارد، در حالی که آنچه به آن راهنمایی می‌کند، وصفی است که در قالبِ ظرفِ زمان یافت می‌شود و آن این عبارت است: «در روزِ جمعه».

The Mantooq of the Aayah (i.e. Dalaalat ul-‘Ibaarah) indicates the prohibition of conducting trade at the time of the call to the Jumu’ah prayer whilst that which guides to that is the Siffah (description) that is found upon the form of a Zharf Zamaan (adverb of time) which is: ‘On the Day of Jumu’ah).

مفهوم المخالفة يدلّ على عدم تحريم البيع وقت النداء لصلاة الجمعة في غير يوم الجمعة، ويرشد إلى ذلك.

The Mafhoom Al-Mukhaalafah indicates and guides to the non-prohibition of trading at the time of the call to prayer for the Salaah on other than the Day of Jumu’ah.

در نتیجه، در این مورد، حکم را از مفهوم المخالفۃ آن نص گرفته‌ایم، و آن حکم، جواز داد و ستد در وقت اذان نماز (غیر از روز جمعه) است. زیرا شارع، حرمت داد و ستد را به روز جمعه محدود کرده است.

Consequently, in this case, we have taken the Hukm from the Mafhoom Al-Mukhaalafah of that text and that Hukm is the Ibaahah (permissibility) of conducting trade at the time of the call to prayer on other than the day of Jumu’ah. That is because the Shaari’ has restricted the prohibition of conducting trade to the day of Jumu’ah.

دلالتِ لفظِ حکمی که به شرطی مقید شده است، بر اثباتِ ضدِ آن (ثبوتِ نقیضِ آن حکم) در هنگامِ نفیِ شرط، همان است.

It is the Dalaalah of the Lafzh of a Hukm restricted by a Shart (condition) that indicates the affirmation (Thuboot) of its opposite at the time of the negation of the Shart (condition).

در نتیجه، محدود کردن حکم به حضور شرط، با منتفی شدن شرط، آن حکم را نفی می‌کند. آنچه از «شرط» در این‌جا مراد و مقصود است، شرط نحوی (دستوری) است، و آن جمله‌ای است که با یکی از ادوات شرط، مانند: مَنْ، إنْ، إذَا و غیر آن‌ها، آغاز می‌شود.

Consequently, the making the Hukm restricted to the presence of the Shart negates that Hukm when the Shart is negated. What is meant and intended by Shart (condition) in this case is the Shart An-Nahwi (grammatical condition) and it is a sentence that begins with a particle from amongst the condition particles like: منَ إن, إذا, amongst others.

اگر تو درس بخوانی، موفق می‌شوی۔

Example: If you study you succeed.

مثال:

Example:

الله (سبحانه و تعالی) فرماتا ہے:

Allah (swt) said:

المنطوق (المعنی الصریح) للآیة یدلّ علی أنّ من لم یستطع، لفقره، أن ینکح المحصنات المؤمنات، فله أن ینکح من الإماء المؤمنات.

The Mantooq (expressed meaning) of the Aayah indicates that the one who is not able, due to his poverty, to marry free women then he can marry from the believing slave girls.

این متن شرطی را مقرر کرده است و آن نداشتن توان مالی است۔

This text has placed down a Shart (condition) and that is the lack of financial capability.

اگر این محدودیت (یعنی ناتوانی مالی) برداشته شود، آنگاه ازدواج با کنیزان مؤمنه برای او جایز (مباح) نیست، و ازدواج با آنان هنگامی که زنان آزاد حضور دارند (یا در دسترس باشند) مکروه می‌شود.

If this restriction was removed (the lack of financial capability) then it is not permitted (Mubaah) for him to marry from the believing slave girls and marriage with them becomes Makrooh (disliked) when free women are present (or available).

حکمی که از مفهوم المخالفہ استفادہ و ثابت می‌شود، نهی (منع) از ازدواج با کنیزان مؤمنہ بر کسانی است که توانایی مالی ازدواج با زنان آزاد را دارند.

The Hukm that is benefited and established from the Mafhoom Al-Mukhaalafah is the Nahi (forbiddance) upon those financially capable to marry believing slave girls/women.

Please send the text you want translated from English into Persian. I'll translate it following the rules you've set.

Another example:

الله (سبحانه و تعالی) فرماتا ہے:

Allah (swt) said:

آیه‌ای که در منطوق آن (یعنی در الفاظ آن) ثابت است: این‌که گرفتنِ بخشی از مهریه‌ی همسر توسط شوهر، با رضایت و خشنودیِ خودِ او، حق شوهر است.

The Aayah established in its Mantooq (expressed wording) (i.e. in its Alfaazh): That it is the right of the husband to take from the Mahr (dowry) of his wife with her consent and approval.

آن‌گاه که آیه، در مفهوم المخالفه‌اش، این حکم را ثابت می‌کند: منع گرفتنِ چیزی از مهرِ زن بدونِ رضایت یا اجازهٔ او.

That is while the Aayah in its Mafhoom Al-Mukhaalafah (opposite understanding) established: The prohibition of taking anything from the Mahr (dowry) of the wife without her approval or consent.

Please send the text you want translated from English into Persian. I'll translate it following the rules you've set.

Another example:

الله (سبحانه و تعالی) فرماتا ہے:

Allah (swt) said:

دلالت العبارة (یعنی منطوق یا معنای صریحِ کلمات) بر وجوبِ نفقه دادن به زنی که با طلاقِ بائن مطلقه شده، دلالت دارد، در صورتی که باردار بوده باشد. مفهومِ مخالف نیز بر نفی این حکم در صورتی که باردار نباشد، راهنمایی می‌کند.

The Dalaalat ul-‘Ibaarah (i.e. Mantooq/expressed meaning in the words) guides to the Wujoob (obligation) of spending upon the one who has been divorced with a Talaaq Baa’in if she was pregnant. The Mafhoom Al-Mukhaalafh has guided to the negation of this Hukm when there is no pregnancy.

این همان دلالت اللفظ بر حکمی است که به غایتی محدود شده و آن دلالتی است که بر خلاف آن حکم، پس از یا به دنبال رسیدن به آن غایت (نقطه پایان/هدف) دلالت می‌کند.

It is the Dalaalat ul-Lafzh of the Hukm restricted to a Ghaayah (aim or end point) that indicates the opposite of that Hukm after or following the (reaching of the) Ghaayah (end point/aim).

هنگامی که حکمِ «منطوق» به «غایت» مقید یا محدود شود، دلالت بر اثبات ضدِ آن حکم برای آنچه پس از رسیدن به غایت (یا بعد از آن) قرار دارد، می‌کند. حروفی که در زبان عربی بر غایت دلالت دارند عبارت‌اند از: «حتّی» و «إلی» به معنای «تا».

Making the Hukm of the Mantooq (what is expressed) restricted or tied to a Ghaayah indicates the affirmation of the opposite of that Hukm for that which is after or follows the (reaching of the) Ghaayah (aim/end point). The Huroof (letters/particles) indicative of the Ghaayah (in the Arabic language) are: (Hattaa wa ‘Ilaa) with the meaning of ‘until’.

امر خداوند متعال فرمود:

Example: Allah Ta’Aalaa said:

آیه از نظر منطوق (یعنی عبارت و الفاظ آن) بر مشروعیت جنگیدن با گروه سرکش (یعنی کسی که از حدود فراتر می‌رود و از رجوع به شرع برای داوری سر باز می‌زند) دلالت دارد. جنگ با آنان تا آنجا که (یا «لِغایة»، یعنی تا زمانی که) گروه سرکش به حکم خداوند بازگردد، مشروع و جایز است. این، حکم آن برای آنچه پیش از غایت است (یعنی پیش از آنکه هدف آن محقق و حاصل شود) را بیان می‌کند.

The Aayah in its Mantooq (i.e. its ‘Ibaarah or Alfaazh/expressed meaning of its words) guides to the legality of fighting the rebelling faction (i.e. the one who oversteps the limits and refuses to go to the Shar’a for judgement). Fighting them remains legal and legitimate until (or liGhaayah/to the point) the rebelling faction returns back to the Hukm of Allah. This represents its Hukm for what is before the Ghaayah (i.e. before its aim has been fulfilled or reached).

مفهوم المخالفة یہ بتاتا اور راہنمائی کرتا ہے کہ گروہ کے ساتھ جنگ کرنا حرام ہے جب وہ اطاعت کر چکا ہو، یعنی جب وہ اپنی سرکشی سے باز آ گیا ہو اور اللہ کے حکم کی طرف لوٹ آیا ہو۔ ایک اور مثال:

The Mafhoom Al-Mukhaalafah indicates and guides to the prohibition of fighting the group after it has complied, meaning after it has stopped its rebellion and returned to the command of Allah. Another example:

این متن با دلالت عبارت (دلالة العبارة) از منطوق خود، اباحت خوردن و نوشیدن در شب‌های رمضان را تا طلوع فجر ثابت می‌کند، یعنی «لغایة» (تا اینکه) آمدن فجر.

The text establishes in its Mantooq (i.e. by the Dalaalat ul-‘Ibaarah) the Ibaahah (permissibility) to eat and drink in the nights of Ramadhaan until the dawn of Fajr i.e. liGhaayah (up until) the coming of Fajr.

مفهوم المخالفة ثبّت حرمةَ الأكل والشرب بعد تلك الغاية، أي بعد دخول الفجر في شهر رمضان.

The Mafhoom Al-Mukhaalafah has established the prohibition to eat and drink after that Ghaayah i.e. after the coming of Fajr in the month of Ramadhaan.

Please send the text you want translated from English into Persian. I'll translate it following the rules you've set.

Another example:

دلالة العبارة (أي المنطوق) في الآية ترشد إلى وجوب غسل اليدين إلى الغاية، أي إلى المرفقين، في الوضوء، بينما يدل مفهوم المخالفة على أن غسل ما بعد المرفقين لا يجب.

The Dalaalat ul-‘Ibaarah (i.e. Mantooq) within the Aayah guides to the obligation of washing the hands to the Ghaayah (up until) the elbows in the act of Wudoo’ whilst the Mafhoom Al-Mukhaalafah indicates that the washing of the elbows and beyond is not required.

در خصوص مفهوم منطوقِ نصوصی که دارای غایت (نقطه پایان یا هدف) هستند، عبارتِ آن نصوص (یعنی الفاظ آنها) دلالت دارد بر اینکه آنچه برای تحقق حکم لازم است، اجرای آن حکم بر آنچه قبل از غایت است. بر این اساس، خوردن و آشامیدن قبل از فجر مباح است، شستن دست‌ها (بازوها) تا غایت یا حدِ آرنج‌ها واجب است، و جنگ با گروه سرکش تا آن غایتی که به حکم خداوند بازگردد، لازم یا مطلوب است. اجرای حکم بر آنچه قبل از غایت است ممکن نیست مگر آنکه بخشی از غایت داخل در آنچه پیش از آن است شود. این همان چیزی است که «دخولِ الغایةِ فی المُغیّا» (داخل شدنِ غایت در محلِ نقطه پایان) نامیده می‌شود، و داخل شدن این بخش از غایت، اگر برای تحقق واجب لازم باشد، زیر این قاعده شرعی قرار می‌گیرد: «آنچه واجب بدون آن کامل نمی‌شود، آن نیز واجب است».

In respect to the Mantooq (expressed meaning) of the Nusoos (texts) that contain a Ghaayah (aim/end-point), the expression (‘Ibaaarah) within them (i.e. its Alfaazh/wordings), indicates that what is required, to realise the Hukm, is its application upon that which is before the Ghaayah (end-point/aim). As such, eating and drinking is Mubaah before Fajr, the washing of the hands (arms) is required up to the end point or extent (Ghaayah) of the elbows and fighting the rebellious faction is required or demanded until the Ghaayah (point) that it returns back to the judgment of Allah. It is not possible to accomplish the application of the Hukm upon that which is before the Ghaayah unless a part of the Ghaayah is entered into (or included within) what is before it. This is what is called the entering of Al-Ghaayah into Al-Mughyaa (the place of the end-point) and the entering of this part of the Ghaayah if it is required to accomplish the Waajib falls under Al-Qaa’idah Ash-Shar’iyah: “That which the Waajib is not completed except with (or by) it is Waajib”.

بنابراین، برای آنکه شستن دست‌ها (بازوها) در وضو کامل یا مؤثر انجام شود، باید بخشی از آرنج نیز در شستن دست‌ها گنجانده شود. همچنین گروه متجاوز یا سرکش باید از سرکشی خود دست بردارد و اعلام کند که خواستار داوری اسلام است، پیش از آنکه جنگ با آن متوقف شود. به همین ترتیب، باید بخشی از شب روزه‌داری نیز در آن داخل شود تا روزه کامل گردد و گفتار خداوند تبارک و تعالی تحقق یابد:

Consequently, a part of the elbow must be included into the washing of the hands (arms) within the Wudoo’ so as to accomplish the washing of the arms completely or effectively. The rebelling or aggressing faction must also stop its rebellion and announce its seeking judgment by Islaam before fighting against it is stopped. Similarly, a part of the night of fasting must be entered in to to complete it so that the Qawl of Allah Ta’Aalaa is realised:

و حتی اگر این بخش از شب تنها یک یا دو ثانیه بوده باشد.

And even if this part of the night was just a second or two.

دلالتِ لفظ از نوعِ «مفهومِ عدد»: حکمی که به یک عدد مقید شده، دلالت دارد بر خلاف آن حکم در غیر آن عدد.

It is the Dalaalat ul-Lafzh of a Hukm restricted to a number indicating the opposite of that Hukm in other than that number.

تخصیصِ حکمٍ به عددی معین، دلالت می‌کند و راهنمایی می‌کند به نفیِ آن حکم نسبت به غیرِ آن عدد، چه آن عدد بیشتر باشد و چه کمتر.

So the restriction of the Hukm by a specific number indicates and guides to the negation of the Hukm in respect to other than that number whether the number was an increase or decrease to it.

مثال:

Example:

المنطوق (دلالة العبارة) تُرشد إلى وجوب جلد القاذف (من يرمي بالزنا أو يشهد به دون العدد المطلوب من الشهود) ثمانين جلدة.

The Mantooq (the Dalaalat ul-‘Ibaarah) guides to the obligation of lashing the Qaadhif (the one who makes an accusation or gives testimony without the required number of witnesses in the case of Zinaa) with eighty lashes.

مفهوم المخالفة یرشد إلى عدم جواز جلد القاذف بأقل من ثمانين جلدة أو أكثر منها. فالحد لا يسقط (أي لا يتحقق استيفاؤه) بأقل من ثمانين، والزيادة عليه تُعدّ ظلماً وتعدياً.

The Mafhoom Al-Mukhaalafah guides to the non-permissibility of lashing the Qaadhif with less or greater than eighty lashes. The Hadd (prescribed punishment) is not dropped (i.e. fulfilled) by less than eighty whilst increasing upon it is considered to be an act of oppression and violation.

Please send the text you want translated from English into Persian. I'll translate it following the rules you've set.

Another example:

الله (سبحانه و تعالی) فرماتا ہے:

Allah (swt) said:

مفهوم المخالفة فی هذه الآية يدل على أن الصيام في غير هذا العدد من الأيام لا يُحتسب (ولا يُجزئ عما وجب من الكفارة).

The Mafhoom Al-Mukhaalafah in respect to this Aayah indicates that fasting other than this number of days will not count (or fulfil what has been required in respect to the Kaffaarah).