بیشتر احکامی که در مثال‌های پیشین ذکر شد، بر دلیل شرعی‌ای از کتاب، سنت یا اجماع صحابه مبتنی است.

Most of the Ahkaam mentioned in the previous examples are based upon a Daleel Shar’iy from the Kitaab, the Sunnah or the Ijmaa’ As-Sahaabah.

بنابراین جواز نصب خلیفه در صورتی که کسی با فضیلت‌تر وجود داشته باشد، به سبب آن است که شرایط انعقاد خلافت در او جمع شده است؛ و اجتهاد از جمله آن شروط نیست. صحابه (رضی الله عنهم) با عثمان بن عفان (رضی الله عنه) بیعت کردند، با آنکه برخی از ایشان علی بن ابی طالب را از او برتر می‌دانستند. کسی هم بر آنان خرده نگرفت، و از این رو این کار اجماعی به شمار آمد که از منابع معتبر تشریع اسلامی است.

So the permissibility of appointing a Khalifah when there is somebody who has greater merit is due to the conditions of the contraction of the Khilafah being met by him in the case where being a Mujtahid are not from amongst those conditions. The Sahaabah (rah) gave the Bai’ah to ‘Uthmaan Ibn ‘Affaan (ra) even though some of them viewed that ‘Ali Ibn Abi Taalib was better than him. None rebuked them for that and as such it represented an Ijmaa’ which represents a considered source from sources of the Islamic legislation.