الله تعالی محمد ﷺ را در میان قومی فرستاد که فصیح و خوش‌زبان بودند (یعنی در زبان). آنان بازارها و نمایشگاه‌های فصلی داشتند که در آن‌ها بر سر پاکیزگی، زیبایی و فصاحت شعرشان با یکدیگر رقابت می‌کردند. شعر برنده آن‌گاه با خط طلا نوشته می‌شد و بر دیوارهای کعبه آویخته می‌شد که مقدس‌ترین و محترم‌ترین مکان ایشان بود. آنگاه خبر پخش می‌شد و قبایل از این راه عزت و افتخار به دست می‌آوردند. در چنین واقعیتی، الله تعالی برای محمد ﷺ معجزه‌ای عطا فرمود که از همان نوعی بود یا در همان دسته‌ای قرار داشت که آنان به آن افتخار و عزت می‌کردند. آن معجزه، کلامی عربی بود که از همان حروف و عبارات بهره می‌گرفت که شعرشان از آن‌ها ساخته می‌شد، و کلام الله بود که معجزه‌آسا و بی‌مانند (که تقلید آن برای انسان‌ها ناممکن است) بود.

Allah Ta’Aalaa sent Muhammad (saw) amongst a people who were eloquent and pure of tongue (i.e. in language). They had seasonal markets and fairs in which they would compete in respect to the purity, beauty and eloquence of their poetry. The winning poetry would then be written in gold and hung upon the walls of the Ka’bah which was their most sanctified and sacred place. The news would then spread and the tribes would gain pride and honour through this. Within this reality Allah Ta’Aalaa provided Muhammad (saw) with a miracle which was of the same kind or within the same category that they found pride and honour in. It was Arabic speech utilising the same letters and expressions that they would formulate their poetry from and it was the Kalaam (speech) of Allah that was miraculous and inimitable (impossible for humans to replicate).