۱ – المصلحةُ التي لا يكون لها دليلٌ خاصٌّ (خاصّ) من الشرع، فهي نوعٌ من الهوى والشهوة. قال الغزاليُّ: «نعلمُ قطعاً (قطعيّاً) أنّ العالِمَ لا ينبغي أن يحكمَ بهواه وشهوته دون أن يلتفتَ إلى دلالات الأدلّة. والاستحسانُ دون النظر في أدلّة الشرع هو الحكمُ بالهوى وحده (أو محضاً)». أمّا بالنسبة إلى المصالح المرسلة فقال: «وإن دلّ الشارعُ عليها دليلاً فهي كالاستحسان».

1 – The Maslahah that does not have a specific (Khaass) Daleel for it from the Shar’a represents a kind of relish and desire. Al-Ghazaaliy said: “We know definitely (Qat’an) that the ‘Aalim should not judge by his desire and appetite without paying regard to the indications of the Adillah (evidences). Al-Istihsaan without looking into the Adilllah of the Shar’a represents passing a judgement by the desire alone (or purely)” and in respect to Al-Masaalih Al-Mursalah he said: “And if the Shaari’ does provided evidence for it then it is like the Istihsaan”.

۲ – اگر مصالح معتبر باشند، آنگاه در عمومِ القیاس داخل می‌شوند، و اگر معتبر نباشند، در آن داخل نمی‌شوند. افزون بر این، ادعای وجود مصالحِ معتبری که نه نصّ دارند و نه قیاس، روا نیست؛ زیرا این سخن مستلزم آن است که نصوص شرعی ناقص و ناتمام باشند، و این با گفتار خداوند تعالی منافات دارد:

2 – If the Masaalih are Mu’tabarah (considered) then they enter into the generalness (‘Umoom) of Al-Qiyaas and if they are not Mu’tabarah then they are not included within it. In addition, it is not valid to claim that there are considered Masaalih in which there is no text or Qiyaas because that implies that the Shar’iyah texts are deficient and incomplete which is a negation of the Qawl of Allah Ta’Aalaa:

و سخنِ او تعالی را نفی می‌کند:

And negates His speech Ta’Aalaa:

۳ – اخذ کردنِ المصالح المرسلہ بدون تکیه بر نصِّ شرعی، احکامِ شرعیہ را از کنترل خارج می‌کند و به نامِ مصلحت، ظلم و ستم بر مردم روا داشته می‌شود، همان‌گونه که برخی از حاکمانِ ستمگر چنین کرده‌اند۔ در همین زمینه ابن تیمیہ گفته است: «از جانبِ مصالح بود که در امرِ دین بی‌ثباتیِ بزرگی پیش آمد، و بسیاری از زمامداران و بندگان (یعنی مردم) مصلحتی دیدند و بر همین بنیاد در پیِ آن رفتند۔ از جمله آنچه در شریعت ممنوع است و از آن بی‌خبر بودند…» (مجموعۃ الرسائل و المسائل، جزء ۵، صفحه ۲۲)۔

3 – Taking the Masaalih Al-Mursalah without reliance upon a Shar’iy text leads to letting the Ahkaam Ash-Shar’iyah loose (or out of control) and oppression or injustice befalling the people in the name of the Maslahah (interest) just as some of the oppressive rulers have done. In respect to that Ibn Taymiyyah said: “It is from the direction of the Masaalih (interests) that a great instability has occurred in the matter of the Deen and many of the leaders and servants (i.e. people) saw (certain) interests and so they sought them based upon this foundation. These could include that which is prohibited in the Shar’a which they were unaware of...” (Majmoo’ah Ar-Rasaa’il Wa-l-Masaa’il part 5 page 22).

۴ – اگر «المصالح المرسلۃ» را به عنوان یک اصل یا مبنای مستقل در خود بپذیریم، این امر به پیدایش احکام گوناگون در سرزمین‌های مختلف و حتی به اختلاف میان مردم در یک مسئله واحد می‌انجامد. یک امر ممکن است در دیدگاه شخصی در سرزمینی حرام باشد، در حالی که همان مسئله در دیدگاه شخصی دیگر در سرزمین دیگری مباح باشد. این در حالی است که این شیوه‌ی احکام شرعی جاودانه نیست، احکامی که همه‌ی مردم را در همه‌ی زمان‌ها تا روز قیامت به‌طور جامع در بر می‌گیرد و به آنان پاسخ می‌دهد.

4 – If we were to take Al-Masaalih Al-Mursalah as an independent origin or foundation (Asl) in itself that would lead to different Ahkaam arising in different lands and even differences amongst the people within a single issue. A matter could be Haraam in someone’s view in a land whilst the same issue could be Mubaah in another person’s view in another land. This is whilst this is not the way of the eternal Ahkaam Ash-Shar’iyah that incorporate and comprehensively deal with all of the people in all ages until the Day of Judgement.