دولتِ اسلامی به شدت گسترش یافت، به‌گونه‌ای که از چین در شرق تا اندلس در غرب را دربر گرفت و ملت‌هایی با خاستگاه‌های گوناگون و زبان‌های متعدد را زیر لوای خود درآورد.

The Islamic State expanded greatly, reaching China in the East and Andalus in the West and it incorporated under its wings nations from a variety of origins and a number of languages.

برای اداره امور این دولت، ضروری بود که قوانینی وجود داشته باشد که از اسلام، از قرآن، از سنت، و از دیگر منابعی که وحی به آنها راهنمایی کرده بود، استخراج شده باشند تا مشکلات فوری و تازه‌پیدا‌شده را حل کنند. از این رو مسلمانان، برای پاسخ به این نیاز فوری، به آن منابع بازگشتند؛ حاکمان، قاضیان، گروه‌ها و افراد. در نتیجه، علمای مسلمان در قرن دوم هجری به کوشش افتادند و تلاش کردند تا از متون شرعی اسلامی احکام را استنباط و استخراج کنند تا به همه مشکلات و مصالحی که پدید می‌آمد، پاسخ دهند.

In order to foster the affairs of this State it was essential to have laws which were derived from Islaam, from the Qur’aan, the Sunnah and from other sources that the Wahi had guided to, in order to treat the pressing and newly occurring problems. So the Muslims referred back to them; the rulers, judges, groups and individuals, in response to this pressing need. Consequently, the Muslim ‘Ulamaa went forth in the second Hijri century expending their efforts to deduce and extract rulings from the Islamic Shar’iyah texts to treat all the problems and interests that arose.