از نظر لغوی، «الشرط» به معنای: العلامة اللازمة (نشانه لازم یا ویژگی ذاتی و ضروری) است.

Linguistically the Shart means: Al-’Alaamah Al-Laazimah (The inherent or necessary sign or characteristic).

شرط، که بنا بر اصطلاح اصولیین یک حکم وضعی است، عبارت است از:

The Shart which is a Hukm Wad’iy according to the Istilaah (terminological definition) of the Usooliyeen is:

الشَّرط هو ما كان وصفًا يُكمِل الأمر المشروط (المَشروط له)، سواء كان هذا المشروط فعلًا أو سببًا للفعل.

Ash-Shart is that which is a Wasf (description) that completes the matter that is being conditioned for (Al-Mashroot) whether this Mashroot was the action (Al-Fi’l) or the Sabab of the action.

مثال:

Example:

الفعل: الصَّلاة، وهي مشروعةٌ (أمرٌ له شروطٌ مفروضةٌ عليه).

Al-Fi’l (the action): As-Salaah and it is the Mashroot (the matter having conditions placed upon it).

الوضوء: این شرط است و همچنین وصفی است که کارهای نماز را کامل می‌کند. بنابراین، وضو شرط صحت نماز است.

Al-Wudoo’: It is the Shart (condition) and it is a Wasf (description) that completes the actions of the Salaah. It is therefore a condition for its Sihhah (validity).

سبب الفعل: رسیدن مال به حد نصاب. نصاب، سبب زکات است.

Sabab ul-Fi’l (the cause of the action): The wealth reaching the level of the Nisaab. The Nisaab is the Sabab of the Zakaah.

شرط السبب (شرطِ سبب): گذشتنِ یک سال بر این نصاب. بنابراین، گذشتنِ یک سال شرطی برای سبب (علت) حکمی است که نصاب زکات است.

Shart As-Sabab (condition of the Sabab): The passing of a year upon this Nisaab. Therefore, the passing of a year is a condition (Shart) for the Sabab (cause) of the action which is the Nisaab of the Zakaah.