الاستصحاب در قوانین وضعی (ساختهٔ بشر) مورد توجه قرار گرفته است، و این امر در موارد زیر آشکار است:

Al-Istishaab is given consideration (or weight) within the man-made laws and this is apparent in the following matters:

۱ – استصحاب در باب حدود و جرائم کیفری به کار می‌رود و در آن به‌منزله اصل عمل می‌کند، زیرا تا زمانی که دلیلی بر ثبوت یا اثبات مجازات نیامده باشد، امور بر اباحه باقی می‌مانند. همچنین، متهم تا زمانی که دلیلی برای اثبات اتهام (یا گناه) آورده نشود، یا تا زمانی که حکمی برای مجازات صادر نشده باشد، بی‌گناه است. این امور بر پایه استصحاب استوار است و این همان «استصحاب برائت اصلیه» (استمرار برائت اصلی از مسئولیت) است.

1 – Al-Istishaab is taken in respect to the penal code and it acts as an Asl (origin) within it because the matters remain upon Ibaahah (permissibility) as long as a text is not brought establishing or proving the punishment. Also, the accused is innocent until an evidence is brought to prove the accusation (or guilt) or until a text is issued for the punishment. These matters are based upon Al-Istishaab and this is Istishaab Al-Baraa’ah Al-Asliyah (The continuance of the original non-liability).

۲ – بسیاری از احکام در قانون وضعی بر پایهٔ اصل اباحت بنا شده‌اند؛ برای نمونه، مشروعیت قراردادی که میان دو طرف قرارداد بسته می‌شود بر اساس اصل اباحت اولیه در امور قراردادی است. بنابراین، اصل در نزد قانون‌گذاران وضعی در باب قراردادها اباحت است و تا زمانی که متنی که آن را منع یا تحریم کند ثابت نشده باشد، به این اصل پایبندی می‌شود.

2 – Many of the rulings of the man-made law are built upon the Asl (origin or basis) of permissibility so for instance the issue of the legality of the contract between two contracting parties is based upon the basis of the original permissibility in respect to contracts. Therefore, the origin amongst the man-made law makers in respect to contracts is permissibility and is committed to until a text is established that prevents of forbids that.

۳ – ماده ۱۸۰ از قانون تنظیم دادگاه‌ها در مصر بر پایه‌ی اصل استصحاب بنا شده و چنین می‌گوید: «شهادت بر دَین کافی است، حتی اگر بقای آن نسبت به مدیون اعلام نشده باشد؛ و همچنین است شهادت بر عَین».

3 – Article 180 from the code related to the arrangement of tribunals in Egypt was based upon the basis of Al-Istishaab and it states: “The testimony of the Dain (debt) is sufficient and even if its remaining (continuance) has not been declared in respect to the one owed, and similarly in respect to the testimony of the ‘Ain (eye)”.

و ماده ۱۸۱ بیان می‌دارد: «شهادت به وصیت یا الإیصاء (واگذاری) کافی است، حتی اگر اصرار کسی که وصیت را اعطا کرده تا زمان مرگ اعلام نشده باشد».

And article 181 states: “The testimony by Wasiyah (will/testament) or Al-Iesaa’u (disposition) is sufficient even if the insistence of the one granting the Wasiyah had not been declared until the time of the death”.

۴ – قواعدِ زیر بر اساسِ «الاستصحاب» بنا شده‌اند:

4 – The following Qawaa’id (principles) have been based upon Al-Istishaab:

اصل بر همان حالتی باقی می‌ماند که بر آن بوده، تا زمانی که تغییرِ آن ثابت (یا اثبات) شود.

- The origin remains upon what it was upon until its change has been established (or proven).

- الأصل في الأشياء الإباحة، وهذا يشمل عندهم الأعيان والأفعال على حد سواء. Wait — the user wrote in English, so I should translate into Persian, not Arabic. - اصل در اشیا «اباحه» (جواز) است و این حکم، از نظر آنان، هم شامل اعیان (اشیا) و هم شامل افعال می‌شود.

- The origin in respect to things is Ibaahah (permissibility) and this comprises in their view both the things and the actions.

آنچه با یقین ثابت یا محقق شده باشد، با شک زایل یا باطل نمی‌شود.

- That which is established or proven by Yaqeen (certainty) is not removed (or cancelled) by Shakk (doubt).

- اصلِ اولیه نسبت به شخص، براءة (بری بودن یا عدم مسئولیت) است.

- The original position (Asl) in respect to the person is Baraa’ah (non-liability or innocence).