انواع شرع من قبلنا
The Categories Of Shar’u Min Qablinaa
احکامِ تشریعی (فقهی حکم‌ها) که در آن شریعت‌هایی یافت می‌شوند که پیش از شریعت ما آمده‌اند، بر چهار نوع‌اند:
The legislative Ahkaam (rulings) found in those Sharee’ahs (Sharaa’i) that came previously to our Sharee’ah are of four types:
۱ – آنچه در شریعت ما یافت (یا ذکر) شده و همان‌گونه بر ما فرض یا سنت گردانیده شده که بر امت‌های پیشین فرض یا سنت گردانیده شده بود۔ هنگامی که چنین احکامی را می‌گیریم، تنها از آن رو این کار را می‌کنیم که در شریعت ما ذکر شده‌اند، نه از آن رو که در شریعت پیشینیان یافت شده‌اند۔
1 – That which is found (or mentioned) within our Sharee’ah and was made Fard or Sunnah upon us just as it had been made Fard or Sunnah upon the previous nations. When we take Ahkaam like this we only do so because they have been mentioned within our Sharee’ah and not because they were found within the Sharee’ah of those who preceded us.
به‌عنوان مثال، الصِّيَام (روزه‌داری) بر ما واجب شده است، همان‌گونه که بر کسانی که پیش از ما آمدند واجب شده بود. خداوند (سبحانه و تعالی) فرموده است:
So for example As-Siyaam (fasting) has been written (made obligatory) upon us just as it had been for those who came before us. Allah (swt) said:
ای کسانی که ایمان آورده‌اید، روزه بر شما مقرر شده است، همان‌گونه که بر کسانی که پیش از شما بودند مقرر شده بود، تا پرهیزگار شوید. (البقرہ: ۱۸۳)
O you who have believed, decreed upon you is fasting as it was decreed upon those before you that you may become righteous (Al-Baqarah 183).
قربانی (الأضحیة) برای ما سنّت شده است، همان‌گونه که برای ابراهیم علیه‌السلام نیز سنّت بود؛ چنان‌که احمد و ابن ماجه روایت کرده‌اند که از پیامبر ﷺ پرسیده شد: «این اضاحی چیست؟» فرمود: «سنّت پدرتان ابراهیم است».
The ‘Udhiyah (sacrificial slaughter) has been made Sunnah for us just as it was for Ibraheem (as) in the case where Ahmad and Ibn Maajah related that he (saw) was asked: “What are these Adaahiy (sacrificial slaughters)? He (saw) replied: “A Sunnah of your father Ibraheem”.
۲ – دومین نوع آن است که ذکر آن در شریعت ما آمده و با دلیلی همراه است که بیانگر حرمت آن بر امت‌های پیشین و اباحه (جواز) آن برای ماست. مانند حرمت «ذی ظفر» (حیوانات دارای سم یک‌پارچه) و حرمت پیه گاو و گوسفند بر یهودیان. خداوند متعال می‌فرماید:
2 – The second type is that which its mention is found within our Sharee’ah upon an angle indicating its prohibition upon those who came before us and its permissibility (Ibaahah) for us. This is like the prohibition of Dhu Zhufr (undivided hoof) and the Tahreem (prohibition) of the fats of the cows and sheep upon the Jews. Allah (swt) said:
بگو: «در آنچه به من وحی شده، چیزی حرام نمی‌یابم بر خورنده‌ای که بخواهد بخورد، مگر آنکه مردار باشد یا خون ریخته‌شده، یا گوشت خوک - که قطعاً آن ناپاک است - یا آنکه [ذبحش] نافرمانی باشد و به غیر الله تقدیم شده باشد. امّا هر که به ناچاری [مجبور شود]، در حالی که نه طالب آن است و نه از حد تجاوز کند، پس قطعاً پروردگارت آمرزنده و مهربان است.» و برای کسانی که یهودی شدند، هر حیوان ناخن‌دار را حرام کردیم، و از گاو و گوسفند، چربی آنها را بر ایشان حرام کردیم، مگر آنچه بر پشت‌هایشان یا روده‌هایشان است یا آنچه با استخوان آمیخته است. این را به سبب ستمشان به آنان پاداش دادیم، و قطعاً ما راستگوییم. (الأنعام: ۱۴۵-۱۴۶)
Say, "I do not find within that which was revealed to me [anything] forbidden to one who would eat it unless it be a dead animal or blood spilled out or the flesh of swine - for indeed, it is impure - or it be [that slaughtered in] disobedience, dedicated to other than Allah. But whoever is forced [by necessity], neither desiring [it] nor transgressing [its limit], then indeed, your Lord is Forgiving and Merciful." And to those who are Jews We prohibited every animal of uncloven hoof; and of the cattle and the sheep We prohibited to them their fat, except what adheres to their backs or the entrails or what is joined with bone. [By] that We repaid them for their injustice. And indeed, We are truthful (Al-An’aam 145- 146).
در مورد احکامی از این قبیل، میان علما هیچ اختلاف یا نزاعی وجود ندارد که ما باید به آنچه شریعت ما به آن رهنمون شده نگاه کنیم، تا آنچه را که حلال کرده حلال بدانیم و آنچه را که حرام کرده حرام بدانیم.
In regards to the Ahkaam like this, there is no difference or disagreement amongst the ‘Ulamaa in respect to us looking to what our Sharee’ah has guided us to, so that we make Halal that which it has made Halaal and we make Haraam that which it has made Haraam.
3 – دسته سوم مربوط به چیزی است که شریعت ما درباره‌ی آن سکوت کرده، در حالی که در کتاب‌های ایشان ذکر شده است. این چیزی است که نه در قرآن کریم و نه در سنت نبوی هیچ دلالتی بر آن نیامده است. این دسته از نظر ما مردود است و به اتفاق علما، امکان پذیرش آن یا رجوع به آن برای داوری وجود ندارد. زیرا ما مأموریم تنها از آنچه الله (سبحانه و تعالی) بر محمد ﷺ نازل کرده پیروی کنیم. الله تعالی می‌فرماید:
3 – The third category relates to that which our Sharee’ah has been silent upon whilst it has been mentioned in their books. This is that which has not been mentioned by any indication within the Qur’aan Al-Kareem and the Sunnah An-Nabawiyah. This category is disregarded by us and it is not possible to take it or go to it for judgement by the agreement of the ‘Ulamaa. That is because we have been commanded to only follow that which Allah (swt) revealed upon Muhammad (saw). Allah Ta’Aalaa said:
و آنچه پیامبر به شما داده، آن را بگیرید، و از آنچه شما را از آن نهی کرده، باز ایستید. (الحشر: ۷)
And whatever the Messenger has given you take it and whatever he has forbidden you from abstain from it (Al-Hashr 7).
۴ – آنچه ذکر آن در شریعتِ ما بدون انکار یا تأیید (پشتیبانی) یافت شده است، و آن مانند قولِ خداوندِ متعال است:
4 – That which its mention has been found in our Sharee’ah without denial or affirmation (support) and that is like the Qawl of Allah Ta’Aalaa:
و ما بر آنان در آن [تورات] مقرر داشتیم که جان در برابر جان، و چشم در برابر چشم، و بینی در برابر بینی، و گوش در برابر گوش، و دندان در برابر دندان، و برای زخم‌ها قصاص است. (المائدہ: ۴۵)
And We ordained for them therein a life for a life, an eye for an eye, a nose for a nose, an ear for an ear, a tooth for a tooth, and for wounds is legal retribution (Qisaas) (Al-Maa’idah 45).
در میان علمای اسلام درباره این دسته از احکام، که شمارشان از تعداد انگشتان یک دست کمتر است، اختلاف نظرهایی وجود دارد؛ از جهت حجیت آن و اینکه آیا باید به آن عمل کرد یا نه.
There are points of difference amongst the ‘Ulamaa in relation to this category of Ahkaam, numbering less than the number of fingers on a hand, in respect to its Hujjiyah and whether it should be taken or left?