و فرمود تعالیٰ:

And He Ta’Aalaa said:

دلالة الإشارة دلالةُ اللفظ على معنًى أو حكمٍ لم يُقصد لا أصالةً ولا تبعًا، بل هو مع ذلك مطابِقٌ للمعنى الذي سِيقَ الكلامُ لأجله. فدلالة الإشارة لا تُفهم من المنطوق الصريح للنص، أي من المعنى الحرفي (أي حرفًا بحرف)، وهو ما يُسمّى دلالةَ العبارة، بل تُفهم من المعنى الذي أرشد إليه معنى النص. وقد سمّى بعض الأصوليين هذا النوع من الدلالة مفهومَ النص، أي المعنى المُدرَك المفهوم وإن لم يكن منطوقًا به. ومعنى ذلك أن المعنى المدلول عليه، الذي لم يُدلّ عليه بعبارته، يستلزم معنًى آخر، وهذا ما يُسمّى دلالةَ الإشارة. وذلك لأن النص يرشد إليه على سبيل الإشارة لا على سبيل العبارة. ولهذا يتحدثون عن هذه الدلالة بوصفها دلالةَ اللفظ على معنًى من معانيه لم يُقصد من العبارة، ويسمّونها أيضًا الدلالةَ الالتزامية، لأن معنى الألفاظ يستلزم معنًى آخر يُسمّى دلالةَ الإشارة.

Dalaalat ul-Ishaarah is the Dalaalah (indication) of the Lafzh (wording) upon a meaning or Hukm that is not intended either originally or in following. It is however corresponding to the meaning for which the speech has been framed for. The Dalaalat ul-Ishaarah is therefore not understood from the Mantooq An-Nass (expressed wording of the text) i.e. from the Harfiy meaning (i.e. letter for letter) which is called Dalaalat ul-Ibaarah. Rather it is understood from the meaning that the meaning of the text has guided to. Some of the Usooliyeen (scholars of Usool) have called this type of Dalaalah the Mafhoom of the Nass (i.e. implied and understood but not expressed meaning). That means that the indicated to meaning, which has not been indicated through its ‘Ibaarah (expression) (i.e. by its wording), necessitates another meaning, and that is called Dalaalat ul-Ishaarah (i.e. indication of a meaning by implication or indication). That is because the Nass (text) guides to it by way of Ishaarah (indication/implicitly) and not by the way of ‘Ibaarah (expression). For that reason, they talk about this Dalaalah (indication) as being the Dalaalah of the Lafzh upon a meaning of its meaning i.e. upon the meaning that was not intended from the ‘Ibaarah (expression). And they (also) call it Dalaalah Al-Iltizaamiyah (indication by necessity) because the meaning of the Alfaazh (worded expressions) necessitates another meaning called the Dalaalat ul-Ishaarah.

این امر، دلالة الاشارہ را نیازمند ژرف‌نگری و تأمل می‌سازد تا آدمی از آن آگاه شود؛ زیرا وجود تناسب و پیوند حقیقی میان معنایی که متن از راه عبارت (ظاهر الفاظ) بر آن دلالت می‌کند، و معنایی که متن از راه اشارت (دلالت ضمنی و غیرمستقیم) بدان اشاره دارد، ضروری است.

This makes the Dalaalat ul-Ishaarah in need of depth in terms of examination and reflection in order to be aware of it. That is because it is in need of the presence of a real correspondence between the meaning that the text indicates in its ‘Ibaarah (expression) by its ‘Alfaazh’ and the meaning that the text indicates to by its Ishaarah (indication or implicitly).

مثال:

Example:

الله تعالیٰ فرمود:

Allah Ta’Aalaa said:

آیه از طریق عبارت آن (معنای صریح لفظ) دلالت دارد بر اینکه بر حاکم در اسلام لازم است که در امور مربوط به سرپرستی کارهای امت، با آنان مشورت کند.

The Aayah in its ’Ibaarah (expressed wording) indicates that is demanded from the Haakim (ruler) in Islaam to consult the Ummah in respect to the caretaking of their affairs.

این معنا مستلزم آن است که گروهی (جماعتی) از امت پدید آید که در امور مربوط به تدبیر کار امت مشورت با ایشان صورت گیرد، زیرا ممکن نیست که با همه افراد امت مشورت شود. پس این همان معنایی است که از سیاق آیه، چه در اصل آن و چه در ادامه‌اش، به‌طور مستقیم مقصود نیست. دلالت آیه بر این معنا، دلالة الإشارة نامیده می‌شود.

This meaning necessitates the bringing about of a grouping (faction) from the Ummah who are consulted in relation to the caretaking of the affairs of the Ummah, as it is not possible for every individual from the Ummah to be consulted. This then is the meaning that is not intended (directly) from the context or framing (Siyaaq) of the Aayah whether in origin or in following. The Dalaalah (indication) of the Aayah upon this meaning represents the Dalaalat ul-Ishaarah.

Another example:

Another example:

الله (سبحانه و تعالی) فرمود:

Allah (swt) said:

از دو آیه، از راه الإشارۃ (دلالت ضمنی)، فهمیده می‌شود که کمترین مدت بارداری شش ماه است، و این از مشاهده دو آیه روشن است، زیرا فهم آن دو این (فهم) را ایجاب می‌کند.

It is understood from the two Aayaat by way of Al-Ishaarah (implicit indication) that the least or minimum period of time for the pregnancy is 6 months and this is clear from observing the two Aayah as their understanding necessitates that (understanding).

Please send the English text you would like translated into Persian. I will translate it following the rules you set.

A further example:

پیامبر خدا ﷺ در ارتباط با زکات فطر فرمودند:

The Messenger of Allah (saw) said in relation to the Zakaat ul-Fitr:

دلالة العبارة في الحديث بحسب ألفاظه ومعناه الحرفي ترشد إلى طلب إخراج صدقة الفطر في يوم العيد. أما دلالة الإشارة فتدل وترشد إلى الأحكام التالية:

The Dalaalat ul-‘Ibaarah in the Hadeeth according to its Alfaazh (worded expressions) and its Harfi (word for word) meaning guides to the request of discharging the Sadaqat ul-Fitr on the Day of ‘Eid. That is whilst the Dalaalat ul-Ishaarah indicates and guides to the following Ahkaam:

زکات الفطر تنها از کسانی گرفته می‌شود که توانایی آن را دارند، زیرا تصور نمی‌شود که فقرا بتوانند برای غیر خود کفایت فراهم کنند.

- Zakat ul-Fitr is not taken except from the capable because it is not conceivable for the Fuqaraa (impoverished) to provide sufficiency to other than them.

زکات الفطر به غیر از فقرا داده نمی‌شود، زیرا آنان همان کسانی هستند که نیازمندند تا از سؤال و درخواست کمک بی‌نیاز شوند.

- The Zakaat ul-Fitr is not given to other than the Fuqaraa because they are the ones in need of being made sufficient from asking.

لازم است که پیش از بیرون رفتن برای نماز عید آماده شود، تا رفع نیاز یا کفایت برای تمام روز عید تحقق یابد.

- It is necessary for it to be made available before going out for the ‘Eid prayer so that the removal of the need or the sufficiency can be realised for the entire day of ‘Eid.

این روا نیست که آن به غیر فقرای مسلمانان داده شود، زیرا سخن پیامبر خدا ﷺ این بود: «در مانند این روز» و این روز عید مسلمانان است؛ پس زکات فطر به مسلمانان داده می‌شود تا در روز عیدشان نیازمند نباشند.

- It is not allowed for it to be dispensed to other than the Muslim Fuqaraa’ (poor) because the statement of the Messenger of Allah (saw) was: “In the like of this day” and it is an ‘Eid for the Muslims and so the Fitr is given to the Muslims to make them not in need on the day of their ‘Eid.

در نتیجه، حدیث از راه اشارہ به تمام این احکام راہنمایی می‌کند، زیرا این احکام، احکامی‌اند که معنای حدیث آن‌ها را ایجاب می‌کند. این معنای الفاظ است که به آن‌ها راہنمایی و دلالت می‌کند، نه خود الفاظ یا الفاظ به تنهایی.

Consequently, the Hadeeth guides to all of these Ahkaam by way of Ishaarah because they represent Ahkaam which the meaning of the Hadeeth necessitates. It is the meaning of the Alfaazh that guides and indicates to them and not the Alfaazh (wordings) themselves or alone.

Another example:

Another example:

از «عبارة النص» (یعنی از الفاظ آیه که به صراحت بر معنا دلالت دارد) فهمیده می‌شود که آمیزش با همسر تا آخرین بخش شب (از روزهای روزه‌داری) جایز است.

From the ‘Ibaarah of the Nass (text) (i.e. from the worded expressions (Alfaazh) of the Aayah) the permissibility of being intimate with the wife until the last part of the night of the (days of) fasting) is understood.

و از دلالة الإشارة فهمیده می‌شود که برای روزه‌دار جایز است که در صبح در حالت جنابت (ناپاکی جنابت) برخیزد. زیرا همبستری با همسر در آخر شب مستلزم آن است که روزه‌دار صبح را در حالت ناپاکی آغاز کند، بدون اینکه این امر روزه‌اش را فاسد (باطل) کند. (یادداشت مترجم: برای مثال‌های بیشتر، لطفاً به کتاب «الوجیز فی أصول الفقه» نوشته دکتر عبدالکریم زیدان مراجعه کنید.)

And from the Dalaalat ul-Ishaarah it is understood that it is permissible for the fasting person to arise in the morning in the state of Janaabah (impurity). That is because intimacy with the wife in the last part of the night necessitates that the fasting person starts the morning in a state of impurity without that making his fast Faasid (corrupted) (Translators note: For further examples please refer to the book: ‘Al-Wajeez Fee Usool ul-Fiqh’ by Dr Abdul Kareem Zaidaan.