زبان عربی، مانند سایر زبان‌ها، از قراردادهای عرب‌ها است. عرب‌ها الفاظ آن و نیز ترکیب این الفاظ در جمله‌ها را وضع کرده و قراردادی کرده‌اند. بنابراین از قراردادهای عرب است و توقیفی (تعیین‌شده از جانب خداوند) نیست، بلکه توفیقی است، یعنی از راه توافق و سازش؛ به این معنا که عرب‌ها بر آن توافق کردند. برای نمونه، کلمه «رجل» را برای مرد بالغ وضع کردند و کلمه «امرأة» را برای زن بالغ (یعنی پس از بلوغ) وضع و تعیین کردند، و همین‌طور دیگر واژه‌ها...

The Arabic language is like the rest of the languages. It was set by the Arabs and they made conventions of its Alfaazh (wordings) and upon the composition of these wordings into sentences. It is therefore from the conventions of the Arabs and it is not Tawqeefiy (a fixed setting) from Allah. Rather it is Tawfeeqiy (through a process of reconciliation) meaning that the Arabs agreed upon it. So for instance they set and placed down the word ’ (Rajul) for the mature male and they placed down and provided the word ‘ ة َ(‘Imra’ah) for the mature woman (i.e. post-pubescent) and so on…